Allereerst ben ik gaan uitzoeken of ik wel vaginaal kan bevallen met mijn lijf en mijn beperkingen. Daarvoor ben ik bij een gynaecoloog, neuroloog, bekkenbodemtherapeut, manueel/fysio therapeut en anestesist geweest. Ze zeiden allemaal dat er lichamelijk niets is waardoor natuurlijk bevallen niet zou kunnen en ook dat ze geen bijzonderheden verwachten waardoor er grotere risico's zouden zijn. De keuze om voor een vaginale bevalling te gaan is dus niet zomaar genomen.
Nu ik dat weet wil ik mijn lijf dus ook gaan behandelen als een gewoon, normaal lijf. Als er geen redenen zijn om complicaties te verwachten en neuroloog, anestesist en bekkenfysio vinden dat ze mij tijdens de zwangerscah niet hoeven te controleren, wil ik dat ook loslaten. Wat niet hoeft gaan we ook niet doen. En als dat hele team zegt dat het gewoon op een normale manier, zonder extra risico kan, wil ik dus ook zo behandeld worden. Zonder de misselijkheid zou ik ook gewoon bij een verloskundige onder controle zijn geweest. En nu het kind 12 weken is en ik niet meer ben afgevallen ziet ook de gynaecoloog geen medische reden om onder controle te blijven. Dus waarom dat dan toch doen? We gaan mijn lijf dus benaderen als een normaal lijf. En dus gaan we ook uit van een normale bevalling.
Dan even een leuke vergelijking. Stel je bent topsporter en over negen maanden moet je pieken op de Olympische spelen. Ga je dan op de bank zitten en vertrouw je erop dat je coach wel wat verzint waardoor je ongetraind de wedstrijd wint? Nee!
Je gaat aan de bak. Jouw prestatie, jou verantwoordelijkheid.
Waarom doen we zo anders bij zwangere? Bevallen is topsport, dat hoor en lees je vaak. Maar waarom doen we dan zo weinig actiefs en hopen we er maar op dat de arts ons wel over de finisch krijgt. Dat is toch raar?
Je kan zoveel doen! Je kan je geestelijk maar ook fysiek zoveel beter voorbereiden op bevallen dan wij bij biologie op school geleerd hebben!
Wij gaan dus niet deze weg in, de komende maanden niets doen en dan maar hopen dat het goed komt. Nee, wij gaan aan de bak. Mijn man werkt hard om niet tijdens de bevalling met grote ogen en open mond hulpeloos naast mijn bed te zitten. Hij volgt cursus, leest en leert zo alles over wat er gebeurd in een vrouwenlichaam tijdens bevallen. Leert ook wat er in een hoofd gebeurd, en leert hoe hij een coach kan zijn.
Ik stroom later in en zal gaan leren naar hem te luisteren, mijn focus te leggen op zijn stem. Wij gaan samen bevallen. Zijn taak is minstens zo belangrijk dan de mijne.
Zelf ga ik uiteraard ook cursus volgen. Lees ik en leer ik over het natuurlijke proces. Ga ook fysiek aan het werk (aan het eind, onder begeleiding) om het geboortekanaal voor te bereiden en te leren voelen. Als je voorbereid bent en weet wat je gaat voelen heb je veel minder reden om in paniek te raken. Een training die uit een land komt waarin vrouwen nooit uitscheuren en waarvan ze van inknippen nog nooit hebben gehoord. Ook het geboortekanaal bestaat uit spieren die je kan trainen. Ik zeg dus niet dat ik niet wil worden ingeknipt en hoop dan maar dat het goed komt. Nee, ik ga drie maanden aan het werk om te voorkomen dat het nodig zal zijn!
Zo kan je bevallen in eigen hand nemen. Het is een bewezen feit dat van een medische handeling tijdens een bevalling vaak een sneeuwbaleffect ontstaat. We weten ook dat 9 tot 12 procent van de gebruikte protocollen niveau A evidence based is. Ik vind dat schokkend!
Ik las laatst een artikel waarin een gynaecoloog zei dat er 25 tot 30 vrouwen medische ingrepen kregen (zoals een knip) puur vanwege protocol om 1 baby te redden. Die 25 tot 30 vrouwen werden opgeofferd om een protocol te krijgen waar iedereen mee uit de voeten kon. Nou, sorry, ik wil niet worden opgeofferd!
Ik zal straks nog eens kijken of ik wat artikelen kan plaatsen over de rechten van de zwangere/barende vrouw.
