Borke schreef:Ik heb zelf geen ervaring met bevallingen.
Ik vraag me echter af of de arts die je in het ziekenhuis begeleidt bij een bevalling, meer ervaring heeft dan die vrije verloskundige?
Ik zou me voor kunnen stellen dat die al aardig wat bevallingen heeft gedaan en dat Marloes dat vast ook heeft nagevraagd.
Krijg je in het ziekenhuis meteen de echte gynocoloog aan je bed. Of eerst een rijtje wisselende co-assistenten en artsen.... Steeds weer een ander aan het bed, met andere ideeen en informatie.?
Het klinkt mij als een grondige voorbereiding die jullie doen.
Grondiger dan de meeste mensen doen.
Je hebt duidelijke ideeen wat je wel en wel en niet wilt, ik hou daar wel van.
Iedere aanpak heeft zo zijn risico's en geen enkele aanpak geeft 100% garantie.
Ik denk dat ontspannen naar de bevalling toeleven, zeker met al die misselijkheid er bij, het beste is wat je voor jullie kindje kunt doen. Ik denk dat julle aanpak daartoe bijdraagt.
Mooi nieuws dat de artsen het proces meer los willen laten, op basis van de huidige voortgang
Deze vrouw heeft heel veel ervaring. Zowel regulier (zoals ze eerst werkte) als nu als vrije vroedvrouw. Ze is gespecialiseerd in hands-off bevallingen. Want dat is een specialisatie. Weten wanneer je de natuur zijn gang kan laten gaan en wanneer niet, dat communiceren met de zwangere of barende. Risico's kunnen inschatten en vooral durven loslaten. Loslaten van protocollen maar steeds weer individueel kijken naar waar de situatie om vraagt. Overigens volgt ze zowel vrije als reguliere bijscholingen. En alles wat een regulier verloskundige kan, dat kan zij ook. Dus stel je gaat aan het bevallen en je vind dat hele hands-off gebeuren ineens doodeng, prima, dan kan ze gewoon doen wat er regulier ook word gedaan.
Nee, in het ziekenhuis krijg je echt niet meteen een arts. In Weert is ook geen 24/7 een gynaecoloog aanwezig. Je zit inderdaad met wisseling van diensten, artsen in opleiding, co-assistenten en noem maar op.
Zoals de situatie nu is zou ik in het ziekenhuis ook gaan bevallen zonder medische indicatie. Gewoon met een verloskundige dus. Niet met een gynaecoloog. Dus wat dat betreft is het verschil niet groot.
Ja, we bereiden ons echt heel bewust voor en dat voelt voor ons beide heel goed. Ik merk ook dat mijn man echt steeds meer zijn plek vind. Ook dat is leuk bij deze vorm van zorg, er is veel meer oog voor de partner. Zwanger ben je echt als koppel. Ik vind het echt een verdieping van onze relatie.
Wat ik verbazingwekkend vond was het antwoord op de vraag wat voor stellen ze zoal ziet in haar praktijk. Dat zijn stellen die vanuit geloof/overtuiging/motivatie niet mooi passen binnen de reguliere zorg. Dat kan ik volgen. Het zijn vrouwen met een traumatisch verleden die moeite hebben om iemand aan hun lijf te laten en dat willen overlaten aan 1 iemand die de garantie geeft erbij te zijn en erbij te horen, en vrouwen met een eerdere traumatische bevalling die denken: dit nooit weer. Ook nog te volgen. En dan is er nog de groep (dieren)artsen, gynaecologen en verloskundigen. Mensen die te goed weten hoe het eraan toe kan gaan binnen reguliere zorg en voor zichzelf iets anders willen. En dat vind ik dus echt opvallend. De motivatie van de meesten? Dat ze zekerheid willen dat als ze 'nee' zeggen, het ook 'nee' wordt. Die mensen vinden het fijn dat
alles bij deze vrouw kan. Wil je een reguliere bevalling (zoals bijvoorbeeld elk uur ontsluiting controleren, checken of er bij persdrang volledige ontsluiting is, op je rug op bed liggen met opgetrokken benen, kraamzorg bij de bevalling, bevallen in het ziekenhuis of geboortehuis etc) of wil je een volledige hands-off bevalling waarbij ze in de keuken zit en pas komt kijken als je daar zelf om vraagt, wil je in bad bevallen of in de tuin bij een kampvuur (dat heeft ze ooitvgedaan, haha), alles kan. En die artsen vinden het toch wel erg fijn om te weten dat ze kunnen zeggen dat ze de protocollen die ze kunnen dromen, niet willen volgen. Bijzonder, toch?
