Wij hebben destijds ook gekozen om het niet te doen. Gelukkig kan ik 'destijds' zeggen want inmiddels is het 10,5 jaar geleden.
Dubhe, ons ouwetje, had toen een fibrosarcoom. De DA zei dat hij goed, met schone snijvlakken, was weggehaald. We hebben toen de gok genomen en het daarbij gelaten. De behandeling zou dusdanig belastend zijn dat we dat voor haar niet zagen zitten.
Gezien het type tumor hebben we haar nooit weer laten vaccineren.
Chemo wel of niet voor hond?
Moderators: Lizzy, Charlie Angel, eelke
-
Parelridder
- 5-sterren
- Berichten: 3618
- Lid geworden op: ma 02 aug 2010, 22:25
- Locatie: Heerhugowaard
- Contacteer:
Re: Chemo wel of niet voor hond?
N.a.v. de ervaringen die ik er tot nu toe me hoorde, zou ik er niet voor kiezen. Ik zou me wél laten informeren door de oncoloog over prognose en behandelmogelijkheden, in die zin sluit ik het niet bij voorbaat volledig uit, maar als het gaat om 'verlenging' (en bij mijn weten zijn ze bij honden nog niet verder dan dat) van het leven, dan zou ik het niet doen..
Ze schijnen er niet ziek van te worden (al lijkt me dat niet volledig te toetsen) maar het put wel uit. En daarnaast gaat de weerstand fiks omlaag. De conditie van de hond lijdt er dus zwaar onder. En dat vind ik voor de kwaliteit van leven nogal wat, voor mijn honden.
Als ze bijv. naar verwachting een jaar langer leven dan onder behandeling, maar dat jaar zich niet fit voelen, dan vind ik dat voor mijn honden niet iets om na te streven.
Voor een mens vind ik levensverlenging een ander verhaal, iemand wil bijvoorbeeld zo lang mogelijk z'n kinderen zien opgroeien, neemt de klachten tgv chemo dan op de koop toe, maar een hond leeft in het nú. En als het 'nu' maar zo-zo is, terwijl dat niet leidt tot een betere toekomst, dan is dat niet waar ik voor zou kiezen.
Mijn eerste hond heeft 2 mnd langer geleden dan nodig was, omdat de diagnosticering lastig was en de specialisten er vervolgens op stonden dat er eerst een scan gemaakt werd van zijn hoofd (hersentumor) alvorens de diagnose definitief te maken. Ik heb erg gevaren op hun advies echt die scan te laten maken, omdat ik daar anders spijt van zou krijgen, over zou gaan twijfelen, zei men. Achteraf was dit onzinnig, want ze konden sowieso niks meer voor hem doen, maar vanuit mijn onervarenheid heb ik tegen mijn gevoel in de adviezen gevolgd.
Bij Indra (hartpatient) heb ik de grens getrokken daar waar die m.i. voor haar moest liggen: alle dagen nog in staat zijn om minimaal 1x 3 kwartier deel te nemen aan een los loop wandeling, zonder achterop te komen. Ze heeft ondanks haar hartklachten tot op het allerlaatst genoten en we hebben afscheid kunnen nemen voor ze benauwd was. En dat heb ik dankzij de cardioloog kunnen bewaken, want ik wilde die benauwdheid voor zijn, niet 'tot het bittere eind' door.
En dat is ook een van mijn vraagtekens bij chemo: in hoeverre blijft de kwaliteit van leven (naar mijn normen, voor mijn honden) nog voldoende in takt? Ik heb de indruk vanuit andermans ervaringen dat dit (nog) tegen valt.
Ze schijnen er niet ziek van te worden (al lijkt me dat niet volledig te toetsen) maar het put wel uit. En daarnaast gaat de weerstand fiks omlaag. De conditie van de hond lijdt er dus zwaar onder. En dat vind ik voor de kwaliteit van leven nogal wat, voor mijn honden.
Als ze bijv. naar verwachting een jaar langer leven dan onder behandeling, maar dat jaar zich niet fit voelen, dan vind ik dat voor mijn honden niet iets om na te streven.
Voor een mens vind ik levensverlenging een ander verhaal, iemand wil bijvoorbeeld zo lang mogelijk z'n kinderen zien opgroeien, neemt de klachten tgv chemo dan op de koop toe, maar een hond leeft in het nú. En als het 'nu' maar zo-zo is, terwijl dat niet leidt tot een betere toekomst, dan is dat niet waar ik voor zou kiezen.
Mijn eerste hond heeft 2 mnd langer geleden dan nodig was, omdat de diagnosticering lastig was en de specialisten er vervolgens op stonden dat er eerst een scan gemaakt werd van zijn hoofd (hersentumor) alvorens de diagnose definitief te maken. Ik heb erg gevaren op hun advies echt die scan te laten maken, omdat ik daar anders spijt van zou krijgen, over zou gaan twijfelen, zei men. Achteraf was dit onzinnig, want ze konden sowieso niks meer voor hem doen, maar vanuit mijn onervarenheid heb ik tegen mijn gevoel in de adviezen gevolgd.
Bij Indra (hartpatient) heb ik de grens getrokken daar waar die m.i. voor haar moest liggen: alle dagen nog in staat zijn om minimaal 1x 3 kwartier deel te nemen aan een los loop wandeling, zonder achterop te komen. Ze heeft ondanks haar hartklachten tot op het allerlaatst genoten en we hebben afscheid kunnen nemen voor ze benauwd was. En dat heb ik dankzij de cardioloog kunnen bewaken, want ik wilde die benauwdheid voor zijn, niet 'tot het bittere eind' door.
En dat is ook een van mijn vraagtekens bij chemo: in hoeverre blijft de kwaliteit van leven (naar mijn normen, voor mijn honden) nog voldoende in takt? Ik heb de indruk vanuit andermans ervaringen dat dit (nog) tegen valt.
