Nelson proudly presents. Update

[Lizzy]

Allemachtig nee he...........................

Ik hoop dat de parac. snel inkickt

[Hope]

De paracetamol helpt. De pijn is nog steeds hevig maar nu wel draaglijk, dat is fijn. Hopelijk kan ik vannacht een paar uurtjes slaap mee pakken.

Of is dit gewoon om alvast te wennen aan gebroken nachten?

[pluk]

De paracetamol helpt. De pijn is nog steeds hevig maar nu wel draaglijk, dat is fijn. Hopelijk kan ik vannacht een paar uurtjes slaap mee pakken.

Of is dit gewoon om alvast te wennen aan gebroken nachten?

Gelukkig! Ik duim dat je vannacht een beetje kunt slapen.

[Kaela]

Fijn dat het helpt! Veel pijn en weer moeten spugen is ook niets. Hoop dat je lekker slaapt vannacht!

[Diego]

dikke knuffel vanaf hier en hopelijk pak je wat slaap vannacht. Ik bewonder je voor je kracht, moed en doorzettingsvermogen. De baby is vast en zeker nu al trots op zo'n mama.

[boskat]

Hoop ook voor je dat je wat slapen kan vannacht!

[Mijati]

Fijn dat de paracetamol iets voor je doet.
Stress en pijn kan inderdaad de kleine ook beïnvloeden in zijn ontwikkeling. Bel anders nog even met je huisarts of verloskundige, die kunnen je eventueel vertellen of je ook de volwassenen dosering mag. Wie weet helpt dat nog beter. In elk geval ben je bijna over de helft van je pijnaanval (in het ergste geval).

[sella]

Ik zou idd ook morgen overleg hebben over de dosering. Pijn dus extra stress hormonen voor beeb en mams niet geweldig goed.

[miik]

De paracetamol helpt. De pijn is nog steeds hevig maar nu wel draaglijk, dat is fijn. Hopelijk kan ik vannacht een paar uurtjes slaap mee pakken.

Of is dit gewoon om alvast te wennen aan gebroken nachten?

Pfff je krijgt het wel voor je kiezen....
Ik hoop dat je een beetje kunt slapen vanacht ! Misschien heb je baat bij het gebruik van een Tens apparaatje !
Ik kreeg hem de eerste keer te leen van de pijnpoli- volgens mij kan dit geen kwaad voor je kindje....

[jasmijn]

Blij dat de paracetamol werkt, beter voor jou en beter voor de baby

En volgens mij kan je niet echt wennen aan gebroken nachten, vanochtend voor het eerst uitgevallen tegen vriendlief
Is de 4de nacht zonder slaap voor mij en hij snap het consept baby eerst nog niet zo goed
Dus toen ik vroeg of hij haar wou verschonen omdat ze lag te klagen en hij eerst nog even door ging met eerst 10 anderen dingen doen schoot ik uit mijn slof

Maar het is het waard hoor, echt waar allemaal helemaal 100% waard

[Spikkelneus]

Heb je een beetje geslapen?
Hoe gaat het nu?

[pearlsofpassion]

Ik vraag me ook af of de pijnstilling voldoende gewerkt heeft om wat te slapen.
Ik hoop het maar.

Ik heb eigenlijk geen last van gebroken nachten. Ik neem gewoon lange nachten en slaap met de baby mee. Ben zo weer in slaap door de borstvoedingshormonen...
Vannacht de 3e nacht op rij dat hij een 3-4u wakker is door last van zijn maagje, en dat is niet leuk, maar ik ben daar niet doodmoe van...
Blijkbaar heb ik dan toch geluk?

[Hope]

De paracetamol helpt niet voldoende om te slapen. Helaas...
Normaal slaap ik tijdens zo'n aanval op tramadol + paracetamol en soms krijg ik daar nog diazepam bij. Zo'n paracetamolletje is leuk maar natuurlijk lang niet sterk genoeg.
Maar het nam absoluut de scherpe kanten weg.

Voordat ik wat had ingenomen was het enige wat ik kon doen rondlopen met mijn hoofd in mijn handen, daarbij niet meer bereikbaar voor de mensen om me heen. Het is echt een hel, zo'n aanval. Ik krijg dan een enorme bewegingsdrang en die is niet te stoppen. Ik herinner me de eerste keer nog heel goed, ik was een jaar of 18. Ik gilde het letterlijk uit van de pijn. Op een gegeven moment had ik de radiator vast om iets te hebben waartegen ik kon leunen, maar uiteindelijk heb ik het ding van de muur getrokken
Mijn ouders hebben me in de auto gezet en naar het ziekenhuis gebracht nadat de bergen pijnstillers niets uithaalden. Onderweg kreeg ik weer die bewegingsdrang en ben ik bijna uit de rijdende auto gesprongen. Echt, je weet niet meer waar je bent of wat je doet als de pijn zo hevig door je gezicht snijdt. In het ziekenhuis aangekomen kon ik niemand te woord staan, ik kon alleen maar gillen en lopen. De kaakchirurg en anesthesist zijn naar de wachtkamer gekomen, ze hebben me op een brancard gezet en zijn linea recta naar de OK gereden. Daar ben ik onder narcose gebracht zodat ik geen pijn meer hoefde te lijden en de kaakchirurg en anesthesist konden bedenken wat ze gingen doen.

Zo'n aanval kreeg ik dus zaterdag weer. Nu weet ik voortaan wat er gebeurd en kan ik beter mijn rust houden. In paniek raken helpt er ook niet aan tenslotte. Gert weet wat hij moet doen (en vooral ook niet moet doen) en dan is het gewoon de tijd uitzingen. Uiteindelijk dan toch naar het ziekenhuis gegaan omdat ik nu geen zware pijnstillers mag hebben. Met de paracetamol werd de pijn dragelijk. Op een schaal van 1 tot 10 kreeg het nog steeds een tien, maar geen 15 meer. Het is draaglijk, niet meer onmenselijk.
Vannacht om een uur of vier begon het wat af te nemen en ik denk dat we er nu doorheen zijn.
**klopt af op blank hout**
Nu schiet het er nog wel eens door maar daarna trekt het weg tot iets wat lijkt op een flinke kiespijn in vier kiezen tegelijk.

Ik ga contact opnemen met de verloskundige voor devdosering, dat is een goed idee. Verder gaat de neuroloog nog bedenken of er nog iets anders zou kunnen voor het geval dat het nog een keer gebeurd. Ik had gehoopt dat na die operatie waarbij ik zo ongeveer al mijn kiezen liet verwijderen, dit niet meer zou gebeuren. Het valt in die zin dus wel flink tegen. Nu krijgen meer mensen last van gevoelige tanden tijdens de zwangerschap, dus wellicht komt het daardoor. Door hormonen, of doordat het beter doorbloed is of zo. Een plan van aanpak maken lijkt me wat dat betreft wel zinvol, al hopen we dat het bij deze ene keer blijft.

Voor nu hoop ik dat ik zometeen eventjes wat kan slapen.

[Jantina]

Ik heb bij de eerste de halve zwangerschap op 8 paracetamol per dag geleefd. Net wat Koek zegt, bouw n spiegel op. Kind is geheel normaal gelukkig ;-)

[Anne in Zweden]

Christene, Marloes. Klinkt afgrijselijk pijnlijk. En dat terwijl jij wel wat pijn gewend bent en niet bij het eerste sneetje in je vinger om ziekenhuisopname roept... Hopelijk ben je er nu inderdaad doorheen en kun je weer 'gewoon' verder met zwanger zijn.