constance.blokzijl schreef:Marloes wat vreselijk heftig allemaal! Ik vind het knap dat je er nog zo monter onder lijkt, het moet echt vreselijk zijn om je gebit kwijt te raken (daar heb ik tenminste nog beetje beeld bij met mijn super gebit) ik vind het zo erg voor je dat je niet kunt genieten van je zwangerschap!
Ook ik kan helaas niet meer doen dan je sterkte wensen...
Dank je!
Vandaag is de moed weer een beetje terug nu er wat uitzicht lijkt. Ne even knokken met de na-pijn van het trekken maar dat gaat over. En hopelijk is dit gewoon de oplossing geweest.
Verder moet ik eerlijk bekennen dat ik er echt wel even doorheen gezeten heb. 1 van die doorligplekken wil maar niet echt dicht, misselijk zijn, overgeven, gewicht blijven verliezen, soms enorme buikpijn (darmen krijgen te weinig vezels) en dan daarbij nog de afschuwelijke aangezichtspijnen. Niet meer eventjes met de paarden wat kunnen doen, of gewoon normaal fit zijn en een gesprek kunnen voeren... Het valt soms gewoon echt niet mee en dan vallen er echt wel heel veel tranen.
Over de narcose, mijn hormonen vonden het eventjes niet zo heel leuk dat er geroepen werd dat narcose een optie zou zijn geweest.
Ik denk dat niemand in mijn situatie nog sterk genoeg was geweest om eerst van Venlo naar Tilburg te rijden (manlief reed) omdat ze het in Venlo ook allemaal niet meer wisten, om dan van vier artsen te horen dat ze gezien mijn allergieën geen standaard narcose kunnen geven en de baby kan sterven als ik ervoor zou kiezen en dan alsnog zou zeggen: naaaah, ik geloof jullie niet, ik ga naar ziekenhuis nummer drie.
Komt bij dat ik voor narcose eigenlijk nuchter zou moeten zijn, dat nuchter zijn en ondervoeding (ik heb een bmi van 16) nu ook niet echt een lekkere combi is en dat ik zóveel pijn had dat ik uit de auto gesprongen zou zijn als iemand me had gezegd dat het zou helpen.
Er was gewoon geen tijd meer om alles rustig te overdenken, info te zoeken en af te wegen. De pijn was té heftig, té vreselijk. Ondraaglijk.
Ik kon de kaakchirurg wel zoenen toen hij de boel verdoofd had gekregen en zei dat hij kon gaan trekken.
Al hadden ze elke tand eruit getrokken en daarbij bij wijze van spreken alle nagels van vingers en tenen om me van de pijn af te helpen had ik dat ook gedaan. Aangezichtspijn is zó hevig, dat valt niet te beschrijven.
Nee, ik denk dat het de enige juiste beslissing was.
