Anja appte terug dat ze er van huilen moest, omdat ze Joep zo miste in dit plaatje. Ik belde haar even en terwijl we aan het praten zijn, zeg ik: "Nou je gelooft niet wat me nu voorbij vaart!"
Dat was op dat moment eigenlijk alleen nog maar leuk, een schip met mijn naam. Ik draaide om en liep dezelfde weg weer terug. Om vervolgens mijn oog te laten vallen op dit bordje (dat ik op de heenweg dus niet gezien had):
En toen waren we weer compleet: Joris - Pauline - Joep. Waarbij het wel heel bijzonder is dat Joep zichzelf achteraan plaatste, hij stond namelijk wel graag op de voorgrond.
