Het grote babytopic

[suzanne 1]

En over borstvoeding.....waarom zou het niet lukken? Het percentage vrouwen dat echt te weinig heeft is heel klein. Meestal lukt het niet door te weinig ervaring en/of verkeerde hulp. Ik heb tijdens mijn zwangerschap borstvoeding.com helemaal van voor naar achter en weer terug gelezen en gelijk een lactatiekundige ingeschakeld toen we thuis kwamen. Ondanks dat het eigenlijk wel goed ging had ze nog veel tips voor ons en checkte gelijk het tongriempje en lipbandje bij Fleur. Dus dat kan ik je zeker aanraden.
En ik vind borstvoeding zo makkelijk. Het maakt het juist minder zwaar. Je hoeft je bed niet uit om te voeden (met cosleeper of samen slapen) en dankzij de hormonen val je zo weer in slaap. Baby valt ook lekker makkelijk in slaap aan de borst, dus ik zie alleen maar voordelen. Fleur (20maanden) had laatst buikgriep. Ze wilde niet meer eten of drinken, maar borstvoeding wel. Dankzij de borstvoeding is ze zelfs niet afgevallen toen en had ze ondanks waterdiarree geen vocht tekort. Zonder borstvoeding was ze waarschijnlijk in het ziekenhuis opgenomen.

[suzanne 1]

Oh ja, luiers en toebehoren van het merk blumchen zijn goed en goed betaalbaar

[- pien -]

Super lang geleden dat ik hier was. Ondertussen gaat Robyn al naar school en is Jack 6 maand geweest.
Drukdrukdruk.
Onze hond is enkele maanden geleden gestorven dus ik zit minder op het forum ook.

Ik probeer wat bij te lezen maar dat zal onmogelijk zijn zeker? Hoe gaat het met iedereen?

Wat een mooie kindjes! En wat zijn ze alweer groot

[pearlsofpassion]

Raad gevraagd.

Hoe ga je om met een baby doe geen troost wil?
Ik ben echt voorstander van niet te laten huilen en wil daar gerust moeite voor doen, maar wat doe je dan als de baby toch huilt, of jij hem nu wil troosten of niet?

Het zit zo dat Vincent nogal veel huilt. Niet geheel onverwachts gezien hoe zijn leven begonnen is. Komt nog bij dat hij verkouden is en blijkbaar een baby met een gevoelige maag. Dat is ook al.van geboorte af maar een week AB vlak erna zal niet veel.goed gedaan hebben.
Hij heeft al eens krampen maar niet de hele tijd, hij moet veel boeren maar deze komen moeilijk op en het duur erg lang na de maaltijd.

Hij kan soms maar een heel klein beetje eten en dan lukt het niet meer. Het lijkt of zijn maag het terugstuurt of hij zich verslikt. Wel geeft hij zelden werkelijk terug. Hij begint dan tijdens het drinken te huilen.
Na 2 of 3 keer verslikken weigert hij dan, ookal heeft hij nog bijna niets binnen.
Een beetje later heeft hij uiteraard nog steeds honger en is dan heviger om te zuigen waardoor hij nog meer kans heeft zich te verslikken. En zo blijf ik de hele dag bezig, proberen er met geduld toch wat melk in te krijgen. Ook hier heb ik het gevoel dat hij wel erg snel huilt, soms nog voor hij aan de borst ligt. Het begint op borstweigeren te lijken...

Als iemand tips heeft: graag.

Maar naast al zijn lastjes, wil hij dus vaak ook geen troost aanvaarden. Als hij compleet over zijn toeren gaat, kan ik geen contact meer krijgen en trappelt hij zo erg als een vlinderslagzwemmer. Op dat moment hielp het bij mijn eerste zoontje ook om hem een klein minuutje neer te leggen en te laten huilen en hem dan weer op te nemen. Door het opnemen kreeg je dan weer contact en werd hij gemakkelijk getroost. Dat werkt bij Vincent al niet altijd en bovendien merk ik dat ik gemiddeld 2 a 3 keer per dag in zo'n situatie kom. Bij Laurens was dat een keer in de week denk ik...
Vincent wijst echt fysiek elke vorm van tegen je aandrukken af. Duwt zich weg, duwt op zijn voeten, wringt om los te komen. Afwisselend rolt hij zich op of strekt hij zich. Ondertussen graaiend en trappelend. Hem bewegingsvrijheid geven resulteert echter in nog erger krijsen net als hem strak tegen je aandrukken en hem het bewegen verhinderen.
Als je hem neerlegt, krijst hij ofwel verder, ofwel stopt hij. Valt soms zelfs in slaap. Dat was zo van dag 1.

Hij slaapt bij ons in bed, maar hij wil liever niet dicht tegen me aan liggen. Dus hij merkt dat eigenlijk niet, kan net zo goed in zijn eigen bed liggen. In mijn armen wil hij zeker niet slapen, op zijn buik op mijn buik/ borst en ik half rechtop tegen het hoofdeinde wil wel lukken. Maar dat doe ik enkel als het moet... en zo troosten lukt dus vrijwel niet.

Het punt is dus dat ik vaak het gevoel heb dat het helemaal niets uitmaakt of ik hem vasthoudt en probeer te troosten of gewoon ergens laat liggen en niets doe.
Hoe ga je daar dan mee om?
In theorie mag je hem niet laten wenen, maar hoe doe je dat dan?

Heeft er iemand tips? Want ik weet het op den duur niet meer....

[src_esther]

Raad gevraagd.

Hoe ga je om met een baby doe geen troost wil?
Ik ben echt voorstander van niet te laten huilen en wil daar gerust moeite voor doen, maar wat doe je dan als de baby toch huilt, of jij hem nu wil troosten of niet?

Het zit zo dat Vincent nogal veel huilt. Niet geheel onverwachts gezien hoe zijn leven begonnen is. Komt nog bij dat hij verkouden is en blijkbaar een baby met een gevoelige maag. Dat is ook al.van geboorte af maar een week AB vlak erna zal niet veel.goed gedaan hebben.
Hij heeft al eens krampen maar niet de hele tijd, hij moet veel boeren maar deze komen moeilijk op en het duur erg lang na de maaltijd.

Hij kan soms maar een heel klein beetje eten en dan lukt het niet meer. Het lijkt of zijn maag het terugstuurt of hij zich verslikt. Wel geeft hij zelden werkelijk terug. Hij begint dan tijdens het drinken te huilen.
Na 2 of 3 keer verslikken weigert hij dan, ookal heeft hij nog bijna niets binnen.
Een beetje later heeft hij uiteraard nog steeds honger en is dan heviger om te zuigen waardoor hij nog meer kans heeft zich te verslikken. En zo blijf ik de hele dag bezig, proberen er met geduld toch wat melk in te krijgen. Ook hier heb ik het gevoel dat hij wel erg snel huilt, soms nog voor hij aan de borst ligt. Het begint op borstweigeren te lijken...

Als iemand tips heeft: graag.

Maar naast al zijn lastjes, wil hij dus vaak ook geen troost aanvaarden. Als hij compleet over zijn toeren gaat, kan ik geen contact meer krijgen en trappelt hij zo erg als een vlinderslagzwemmer. Op dat moment hielp het bij mijn eerste zoontje ook om hem een klein minuutje neer te leggen en te laten huilen en hem dan weer op te nemen. Door het opnemen kreeg je dan weer contact en werd hij gemakkelijk getroost. Dat werkt bij Vincent al niet altijd en bovendien merk ik dat ik gemiddeld 2 a 3 keer per dag in zo'n situatie kom. Bij Laurens was dat een keer in de week denk ik...
Vincent wijst echt fysiek elke vorm van tegen je aandrukken af. Duwt zich weg, duwt op zijn voeten, wringt om los te komen. Afwisselend rolt hij zich op of strekt hij zich. Ondertussen graaiend en trappelend. Hem bewegingsvrijheid geven resulteert echter in nog erger krijsen net als hem strak tegen je aandrukken en hem het bewegen verhinderen.
Als je hem neerlegt, krijst hij ofwel verder, ofwel stopt hij. Valt soms zelfs in slaap. Dat was zo van dag 1.

Hij slaapt bij ons in bed, maar hij wil liever niet dicht tegen me aan liggen. Dus hij merkt dat eigenlijk niet, kan net zo goed in zijn eigen bed liggen. In mijn armen wil hij zeker niet slapen, op zijn buik op mijn buik/ borst en ik half rechtop tegen het hoofdeinde wil wel lukken. Maar dat doe ik enkel als het moet... en zo troosten lukt dus vrijwel niet.

Het punt is dus dat ik vaak het gevoel heb dat het helemaal niets uitmaakt of ik hem vasthoudt en probeer te troosten of gewoon ergens laat liggen en niets doe.
Hoe ga je daar dan mee om?
In theorie mag je hem niet laten wenen, maar hoe doe je dat dan?

Heeft er iemand tips? Want ik weet het op den duur niet meer....

Ojee, wat naar. Kan me voorstellen dat je je wat hulpeloos gaat voelen. Wat dat betreft lijkt een baby erg veel op onze dieren, ze kunnen niet vertellen wat er mis is.
Is inbakeren misschien iets voor Vincent?

[koekje]

Ochjee

Vera was (ook?) een huilbaby. Nu naderhand denk ik dat het een combinatie van factoren is geweest. Slecht kunnen drinken door te strakke lipband en overproductie vanuit mijn kant (en veel te sterke tsr). Ik heb Vera de eerste 7,5 met tepelhoed gevoed wegens beurse plekken en bloeduitstortingen. Daarbij had ze de eerste weken ook veel krampjes en leek het op verborgen reflux. En was ze ook nog eens heel slecht in baby zijn. Vreselijk gefrustreerd en rolde zich al met 6 weken om, vanuit frustratie. Naarmate ze meer dingen kon, ging de frustratie langzaam weg.

Ik vind het klinken alsof Vincent pijn heeft. Het draaien en huilen en trappelen.
Ik zou naar de kinderarts gaan voor refluxonderzoek en medicatie vragen. Wij hebben dat bij vera niet gedaan. Wij zijn wel naar de HA geweest en de vervanger zei me mijn borstvoedingsmanagement aan te passen. Dit is uiteindelijk wel de oplossing geweest voor ons, maar duurde langer en Verahad geen AB gehad en was niet ziek. En huilde niet aan de tiet.
Slapen deed Vera een beetje met het hoofd omhoog. Op het aankleedkussen, met een kleine verhoging (kussentje oid) onder het deel waar haar hoofd lag. Naderhand zijn we haar op de buik gaan leggen als ze er zelf niet al op rolde en toen ging ze beter slapen. En was het rare gegorgel ook over.

Voor het borstweigeren zou ik snel een lactatiekundige raadplegen. Ik heb daar zelf geen ervaring mee. Veel kleine beetjes en vaak en echt helemaal op verzoek (= bij iedere kik aanleggen) helpt wel tegen al dan niet verborgen reflux. Dat heeft hier ook geholpen, samen met blokvoeden en de eerste tsr weg laten lopen in een hydrofiel. Blokvoeden alleen onder begeleiding van een lactatiekundige doen, want bij een normale of wellicht ondermaatse productie help je deze daarmee op zeep.



En soms kan je je baby niet troosten. Maar als hij dan niet alleen hoeft te zijn, is hij wel geborgen.
Word het jou teveel, laat dan zn vader hem troosten of andere familie oid in de buurt.
Dat hij niet op je wil slapen, wil niet zeggen dat hij je nabijheid niet waardeert. Vera heeft ook maar zelden echt bovenop me geslapen, maar vindt naast ons wel erg prettig. Als kleine baby van 3 dagen oud legde ik haar 's nachts in het midden in ons bed, nadat ze bleef huilen in de wieg die aan mijn kant van het bed stond. Ze draaide haar hoofd naar mij, ze draaide haar hoofd naar meneer, zuchtte even en ging lekker rustig slapen.

[MillyMol]

Een huilende baby die niet getroost en niet aangeraakt lijkt te willen worden kan je tot wanhoop drijven. Als je zeker denkt te weten dat er geen medische oorzaak is dan is dit misschien iets voor je. Ik zie dat je in Belgie woont, maar hier in NL zijn goede ervaringen opgedaan met baby massage en inbakeren. Kijk anders eens hier, gewoon, om wat informatie erover te lezen:
http://www.babymassageamsterdam.nl

[koekje]

Vast goed bedoeld advies, maar niet inbakeren! Een baby kan ingebakerd amper hongersignalen laten zien, er is echt wel risico op hittestuwing (levensgevaarlijk bij een zieke baby, die mogelijk koorts kan krijgen) en het is slecht voor de heupen.

[MillyMol]

Ik weet dat nut en noodzaak van inbakeren niet overtuigend is aangetoond en dat het in NL niet wordt aangeraden. Ik zeg ook niet dat er zomaar mee begonnen moet worden, dat het kind 24 uur per dag ingebakerd moet worden en dat er aan begonnen moet worden zonder professionele begeleiding. Daarom verwijs ik ook naar een website. Maar onder bepaalde omstandigheden kan inbakeren tijdelijk ondersteuning bieden.

[koekje]

Het zorgt ervoor dat in sommige gevallen de baby rustig gedrag vertoont. Maar daarmee doe je nog steeds niet aan de oorzaak van de onrust.
Ik ben er niet voor. Sowieso niet, maar in dit geval echt met klem niet. Dit is niet zomaar een beetje een onrustige baby omdat dat nu eenmaal zijn karakter zo is. We hebben het hier over een newborn met niet de meest geweldige start en die ook nog eens ziek is.

[koekje]

Ik ben trouwens ook niet voor baby's en kinderen africhten, zodat ze gewenst gedrag vertonen. Ria Blom, Triple-P, PBS, time-out, straffen, (overmatig) belonen, etc.
Maar dat is natuurlijk een hele andere discussie.

[pearlsofpassion]

Het zal inderdaad wel een goedbedoelde tip zijn, maar ik vind inbakeren echt niets.
Vond het gevoelsmatig al niets ookal had iemand het me wel aangeraden voordat Laurens geboren werd en nu heb ik het eens echt gezien bij een vriendin van mij en daarbij is dat bevestigd.
Als het echt heel erg is bij Vincent, wil ik wel eens hem in een dekentje wikkelen zodat ik hem tenminste goed vast kan houden en rustig wiegen ipv dat hij zichzelf bijna uit mijn armen wringt. Maar dat is maar als ik het gevoel heb dat ik geen grip op hem heb en eens hij slaapt leg ik het weer los.

Vannacht heb ik hem op een keer op zijn buik op de matras gelegd met het idee dat hij dan zoveel op zijn benen kon duwen als hij zelf wilde, en toen werd hij na een 5tal min wel stil en heeft nog heerlijk geslapen.

Hij heeft zeker regelmatig buikkramp. Ik ben dan ook begonnen met wat op op te letten wat ik nu precies eet en wat zijn reactie is. Ik ga nu ook telkens een paar dagen iets uit mijn voeding weglaten en zien of ik een boosdoener vind.
Verder heeft hij slijmen in zijn keel en misschien wel keelpijn... Dat maakt dat jij zich ook slecht kan voelen... Maar dat zou hij zelf moeten uitzieken... het is dat of terug AB...
Of hij verder echt pijn heeft weet ik niet. Ik kan niet direct iets bedenken wat logisch zou zijn... Hij huilt niet van de aanraking op zich, het troost hem gewoon ook niet. Ik merk soms dat hij buikpijn heeft die erger wordt bij het drinken. Het zou kunnen dat hij de link begint te leggen tussen zuigen en krampen.
Op zijn onderrug wrijven wil dan al eens helpen, maar ook niet altijd...

Vandaag is het heel erg. Als dat het hele weekend zo is, ga ik zeker naar de kinderarts. Liever een keer te veel dan te weinig.
Bij het verblijf in het zh en bij de checkup een week erna is hij natuurlijk ook bekeken en goed bevonden. Toen vonden ze zijn maagklachten niet verontrustend en normaal voor een boreling...
Of dat nu nog zo is is misschien wel een goede vraag.
Ik ga eens googlen of ik zaken kan herkennen.

[hannabelgje]

Klinkt als mijn kleine nichtje. Veel huilen, last van boertjes laten, krampen enz. Ze zijn met haar naar een osteopaat geweest en het bleek dat ze door een verkeerde houding (even simpel uitgelegd) druk had op haar maag en slokdarm. Nu gaat het stukken beter. Minder huilen, minder onrust en een gelukkiger baby. Ze is nu net 3 mnd geworden.

Verstuurd vanaf mijn SM-G903F met Tapatalk

[koekje]

Vera heeft ook pijn gehad. Het harde krijsende huilen wat ineens komt en dan zo wild met de benen trappelen, dat is voor mij een pijnsignaal. Krampen zijn pijnlijk. En voor een kleine baby mogelijk ook vastzittende lucht in de maag/darmen.
Wij hebben trouwens ook infacol gebruikt. Veel mensen vinden het troep, maar hier leek het iets te hebben geholpen. Tot ze een week of 10/12 was, toen leek ze juist kramp van de infacol te krijgen en zijn we er weer mee gestopt.

Wat bij Vera trouwens ook hielp was dragen. Gewoon in de doek knopen en rondjes lopen en een beetje hupsen.
Ik weet niet hoe mobiel je al bent, maar anders overdag eens naar een winkel die niet te ver weg is. Laurens aan de hand mee en Vincent in de doek. Ben jij er ook even tussenuit.

[smulpaap]

Ik ben zelf jaren geleden eens behandeld door een osteopaat , die meneer behandelde ook vele baby's . Met vaak goed resultaat .
Dus , als je eerst naar de kinderarts gaat om het e.ea te laten onderzoeken , dan is een osteopaat misschien wel een idee