Keuzevrijheid

[Martine-Tom]

Het is zo'n verrijking voor jezelf ook om op zo'n manier met je hond om te gaan. Ilan mag ook vaak kiezen en dat doet ons allebei goed. Er is hier in de buurt een klein bos waar hij met het ene pad altijd moeite had dus we kiezen nu altijd een andere route en dan is het wel leuk.
Voor mij een hele kleine aanpassing en zo veel fijner voor je band.

Maar ook ik heb er even over gedaan voor ik zover was. Misschien de ervaring of dat je zelf ouder wordt en meer inzicht krijgt? Zo leer je ook bij elke hond weer wat nieuws en groei je zelf ook weer verder.

Dat laatste denk ik wel, er zijn ook honden die dit gewoon nodig hebben. Tom is bijv erg geur gevoelig. Soms lopen we ergens en ruikt ie een andere hond en gaat ie acuut in de stresshouding. Sinds ik hem eigen keuze geef mag hij dus zelf aangeven waar hij heen wil lopen. In deze al een groot voordeel omdat ik niet ruik wat hij ruikt dus geen idee waar die andere hond heen is gegaan...hij weet dat wel
Het geeft hem ook meer zelfvertrouwen dat hij op die manier mij aan mag geven dat hij iets eng vind waardoor hij ook meer aandurft nu. Zodra we een enge hond (in zijn visie) aan zien komen gaat hij ook zelf in de buitenbocht lopen en zodra ze dichtbij zijn wil hij blijven staan, zijn neus gaat dan in de lucht en hij snuft de lucht van de honden echt op.
Ooit heb ik geprobeerd om dat eruit te trainen, nu denk ik...waarom zou ik. Hij communiceert op die manier, en daar kan ik best naar luisteren. En die ene keer dat het mij echt niet uitkomt om wat voor reden dan ook...dan is het ook goed, dat lijkt hij dan ook aan te voelen. De stress die we voor deze manier hadden is gewoon weg.

[Lizzy]

Ik ben de laatste tijd veel aan het lezen over dit ´nieuwe opvoeden´ om het maar even zo te noemen. En het sluit uit zo aan bij mijn eigen gevoel. Het is wel een verademing. En schuldgevoel over hoe ik mijn eerste hond heb ´opgevoed´ (lees: gedwongen te doen wat ik wilde dat hij deed).

Omdat Raul wat probleemgedrag vertoont tov andere honden ben ik dit ook veel meer aan het toepassen en hij is dan veel relaxter.
Omdat ik met 4 honden loop, die allemaal zo hun eigen ideeën hebben, kan niet iedereen zijn zin krijgen. En een 5 meterlijn gaat ook niet. Maar met een 2 meter lijn kom je ook best een eind heb ik gemerkt. Ik laat voornamelijk Raul de route bepalen (omdat hij dat het hardste nodig heeft, die controle) totdat ik zie dat Nuria de weg naar huis aangeeft, dan krijgt zij voorrang vanwege pijnlijke botjes.

Ik krijg wel echt heel veel zin om weer eens een keer een pup erbij te nemen en het vanaf de eerste dag ´goed´ te doen en dan eens zien wat voor hond dat oplevert! *dream on*

@Kaela : chapeau voor jullie en voor Oscar

Herkenbaar...... Maar goed, we moeten ons toch voor ogen houden (denk ik) dat we toentertijd niet beter wisten......

[Hope]

Herkenbaar...... Maar goed, we moeten ons toch voor ogen houden (denk ik) dat we toentertijd niet beter wisten......

Precies.
In mijn ogen gaat het altijd om intentie. Had je toen de intentie om je hond kwaad te doen? Nee. Je dacht dat je het beste deed voor hem/haar.

Ik vind het ook wel moeilijk hoor. Vooral ook toen Hope nog bij mij aan huis kwam en het verschil met Nelson gewoon zo duidelijk was. Nu zijn het twee totaal verschillende honden. Hope is gewoon drie slagen onzekerder dan Nelson, maar ik vraag me weleens af hoe hij geweest zou zijn als hij dezelfde basis had gehad en niet die rare regels allemaal. Want eigenlijk maakt het toch gewoon geen bal uit wie er als eerste door de deur gaat en is het toch ook wel raar dat je hond altijd maar opzij moet gaan als je eraan komt en hij net lekker ligt te pitten. Nelson is opgevoed met zoveel meer respect voor zijn persoonlijkheid en dat merk je toch wel aan veel dingen.

[Esther Q]

Super mooi hoe je dat met Oscar doet!

En spikkelneus, dat is voor mij idd ook herkenbaar. Tja, we moeten ergens beginnen met het leerproces, dat bij mij trouwens nog lang niet voorbij is. Gelukkig leeft mijn eerste hond nog en ik heb regelmatig gesprekjes met hem over hoe ik dingen heb fout gedaan en dat hij daar niks aan kon doen.

[Kaela]

Inderdaad. Zelfs met de beste intenties en de kennis van nu is fouten maken nog steeds heel makkelijk.

En de kennis van nu is ook niet makkelijk. Ik hoor steeds meer opvattingen van grote namen die in mijn ogen ook weer naar extremen neigen. Zoals een Turid Rugaas die afgelopen weekend stelde dat fietsen slecht is om met je hond te doen. Bewegen mag slechts met mate, want het is al heel snel té, vooral mentaal. Stress ligt op de loer en we willen zo min mogelijk stress, het liefste niets. En veel mensen doen het fout, dus dan maar beter helemaal afschaffen.
Nou ja, ik ben in grote lijnen wel eens dat het makkelijk is om teveel te doen, zeker met de hedendaagse hondenschool/cursus/workshop cultuur. Maar fietsen per definitie slecht? Wij hebben er altijd van genoten en voor Oscar was het juist een hele fijne prikkelarme manier van bewegen. Hij pakte dan een cadans, kwam in een ritme en concentratie en had alleen de focus om mij goed te volgen. Heerlijk, echt iets wat een werkhond goed kan doen. Wat mij betreft is dit typisch zoiets van: kijk naar jou hond. Wil hij, kan hij, wordt hij er beter van? Dat zal per ras, per individu en ook per moment verschillen. Oscar wil nu niet meer, dus we fietsen niet meer. Prima, het gaat erom waar jou hond blij en beter van wordt.
Waarom dan in zulke stellige uitspraken iets afschrijven waar hond en mens plezier aan kan beleven? Ik raak daar regelmatig nog flink van aan het twijfelen, maar uiteindelijk is het enige dat werkt om naar jezelf en je hond te kijken. En ik durf er inmiddels ook wel op te vertrouwen dat ik de plank daarbij toch niet zo vaak meer mis sla.

[Siberienne]

Mooi wat jullie bereikt hebben!

Ik deel je mening trouwens wel over Turid Rugaas. Ik heb ooit getraind met Spot bij een trainer uit de Rugaas "school". Kwam ik daar, zei een van de trainsters "goh, een husky die niet trekt, dat zie je niet vaak" waarop ik droog zei "ja die heeft vanmorgen al ruim een uur voor de step door het bos gerausd" Was het antwoord: ja, husky's kunnen dat wel hebben, maar andere honden.. Vond ik zo'n kul opmerking.

Want volgens Karen London is het juist rustgevend voor honden, draven..
http://www.patriciamcconnell.com/theoth ... nners-high

Onze eerste husky, Chenak, was onze leermeester. Die liet zich niet dwingen in stomme regels.
Sommige dingen zitten er bij ons wel nog steeds in: wachten voor de deur. Maar dat is meer een praktische omdat ik dan kan checken of de poes vd buren niet op de oprit zit, zonder dat ik meteen tegen de deur geplet wordt door twee wegspurtende heren. Op een gegeven moment wilde Chenak niet meer gaan zitten. Nou was meneer wel echt eigenwijs en wilde altijd wel even proberen of de regels in huis nog steeds golden. Dus zin eerste instantie hadden wij zoiets van "gewoon gaan zitten" maar gelukkig bedachten we op tijd dat hij misschien wel ergens las van had. En ja, zijn rug. Daarna mocht hij -uiteraard- staand wachten bij de deur. Ik ben zo blij dat ik toen in niet in de "ik zet door want hij moet luisteren"-stijl meer zat...

Het leven is inderdaad veel leuker als er een gesprek is tussen hond en baas, met wederzijds respect. Chapeau

[Lizzy]

Precies.
In mijn ogen gaat het altijd om intentie. Had je toen de intentie om je hond kwaad te doen? Nee. Je dacht dat je het beste deed voor hem/haar.

Ik vind het ook wel moeilijk hoor. Vooral ook toen Hope nog bij mij aan huis kwam en het verschil met Nelson gewoon zo duidelijk was. Nu zijn het twee totaal verschillende honden. Hope is gewoon drie slagen onzekerder dan Nelson, maar ik vraag me weleens af hoe hij geweest zou zijn als hij dezelfde basis had gehad en niet die rare regels allemaal. Want eigenlijk maakt het toch gewoon geen bal uit wie er als eerste door de deur gaat en is het toch ook wel raar dat je hond altijd maar opzij moet gaan als je eraan komt en hij net lekker ligt te pitten. Nelson is opgevoed met zoveel meer respect voor zijn persoonlijkheid en dat merk je toch wel aan veel dingen.

Dat vind ik ook. Ik deed het toen met de beste bedoelingen. Ik dacht dat het zo hoorde. Linga leeft Godzijdank nog en ik ben een paar jaar geleden gestart met Linga vrijheden te geven, zelf te laten kiezen maar dat vindt ze tot op de dag van vandaag nog steeds moeilijk en ik moet haar nog steeds helpen. Ze geeft bijv. aan dat ze dat daar in de verte niet fijn vindt, maar vindt het dan nog steeds moeilijk om uit zichzelf om te lopen (ook al is er dicht in buurt van mij ruimte zat om haar heen). Ik help haar daarbij. Zij geeft aan "ik vind dat daar ruk" en dan gaan we een andere kant op. Maar ja, als ik dan het verschil met mijn andere drie honden zie... Ik vind dat wel moeilijk.....

Linga heeft overigens ook een stroomband om gehad he, ooit. Ik denk een jaar of 8 geleden. En dat is nog steeds te merken en niet op een positieve manier . Daar baal ik echt nog het aller, allerhardst van, dat ik haar dat ooit aan heb gedaan/om heb gedaan. Grote Gruwels . Dit is echt niet goed voor je karma-punten

[Hylos]

Je zou van minder onzeker worden.. en het jammere is dat er veel honden verkeerd getraind worden door zulke dingen.
Naar je hond kijken is nog altijd het beste er is immers geen hond hetzelfde. De ene hond houdt van uren wandelen de andere is liever samen met de baas aan het spelen.
Ik vraag me wel eens af of mensen nou echt weten wanneer hun hond zich oke en blij voelt.
Ik vind het ook nog steeds heel erg moeilijk hoor. Xavi kan echt een stresskip zijn en het is vaak vogelen waar het nou aan lag. Nu is hij ook niet bepaald de hond die samen wil werken met de baas..
Dat je zo ver bent dat de hond aan kan geven aan de baas waar zijn voorkeur ligt en de baas dit snap vind ik daarom echt super knap!

[Hylos]

Dat vind ik ook. Ik deed het toen met de beste bedoelingen. Ik dacht dat het zo hoorde. Linga leeft Godzijdank nog en ik ben een paar jaar geleden gestart met Linga vrijheden te geven, zelf te laten kiezen maar dat vindt ze tot op de dag van vandaag nog steeds moeilijk en ik moet haar nog steeds helpen. Ze geeft bijv. aan dat ze dat daar in de verte niet fijn vindt, maar vindt het dan nog steeds moeilijk om uit zichzelf om te lopen (ook al is er dicht in buurt van mij ruimte zat om haar heen). Ik help haar daarbij. Zij geeft aan "ik vind dat daar ruk" en dan gaan we een andere kant op. Maar ja, als ik dan het verschil met mijn andere drie honden zie... Ik vind dat wel moeilijk.....

Linga heeft overigens ook een stroomband om gehad he, ooit. Ik denk een jaar of 8 geleden. En dat is nog steeds te merken en niet op een positieve manier . Daar baal ik echt nog het aller, allerhardst van, dat ik haar dat ooit aan heb gedaan/om heb gedaan. Grote Gruwels . Dit is echt niet goed voor je karma-punten

Wat kun je er toch raar op terug kijken he.. de keuze die toen zo logisch leek waarvan je nu denkt "hoe kon ik in hemelsnaam?!"

Ik ging met pup Xavi naar hondenlosloopgebieden.. met van die hele meutes honden. Want meneer moest gesosjaliseerd, dat is belangrijk.
Het arme pupje werd steeds omver gelopen en kwam schuilen tussen de benen van mama. En wat deed ik? Wat de anderen me adviseerden; Geen aandacht aan schenken hoor, ze moeten gewoon hard worden!
Dus deed ik een stap bij hem vandaan.. red je reet maar.
Ik heb er zelfs foto's van. Mijn hart breekt als ik er naar kijk. De arme schat, moederziel alleen en niemand die hem steunde.
Gelukkig was dat eenmalig maar ik kan mezelf wel voor mn kop slaan. Lekkere basis leg je dan.

[Janneke]

Keuzevrijheid vind ik prima. Maar wel naar wat een hond aankan en waar mogelijk. Mijn oudste keuzevrijheid bieden over welke route we lopen tijdens het wandelen kan bijvoorbeeld prima. Mijn jongste van 10 maanden no way. Maar er zit wel een grens aan die keuzevrijheid. Anders heb ik hier binnen no time 3 honden die mijn huishouden overnemen.
En ja, een hulphond in een werksituatie keuzevrijheid geven gaat eigenlijk ook niet. Wat niet betekent dat er gedwongen word maar er zijn wel duidelijke regels. Immers anders kom ik niet waar ik wezen wil en je hond zelf een ligplek bij een arts laten kiezen is niet wenselijk bijvoorbeeld.
Ik kijk dus liever naar wat een hond nodig heeft en wat bij een hond past. Maar altijd met respect voor de hond. Dus hier liggen de heren gewoon op de bank en stap ik rustig over ze heen. Maar ik vind dus wel dat men momenteel soms ook wat doorslaat naar de andere kant.

[Kaela]

Het is ook echt niet dat Oscar alles kiezen mag hoor. Ook daarin is te niet goed. Het is eigenlijk meer dat hij aan mag geven wat ie graag wil en wel of niet aan kan en dat wij dat respecteren.

Nee, eigenlijk is de term keuze vrijheid niet zo passend. Dan vrat hij alleen nog maar ons eten op en kwamen we met regen nooit buiten .

Hylos, het is ook zo moeilijk om echt te zien hoe je hond zich voelt. Onze menselijke perceptie maakt er ook een enorm deel van uit. Ik vind het ook lang niet altijd makkelijk, mijn openingspost is een voorbeeld van iets dat we goed uitgedoktert hebben met elkaar, maar op andere momenten kan ik ook ontzettend twijfelen.
Dat socialiseren heb ik ook gedaan. Want ik had een mechel reu die wel met andere honden kon, puh! Als ik daarop terug kijk voel ik alleen maar stress en spanning en hoor ik dat stemmetje in hoofd weer "als dit fout gaat, dan gaat het goed fout" . Tot het stemmetje gelijk kreeg en ik niet meer naar zulke gebieden ga.
Maar ook al breekt je hart nu van die foto, je hebt er wel van geleerd en je laat hem nooit meer zo in de steek. Fouten zijn pas erg als je er niets van leert!

[Lizzy]

Wat kun je er toch raar op terug kijken he.. de keuze die toen zo logisch leek waarvan je nu denkt "hoe kon ik in hemelsnaam?!"

Ik ging met pup Xavi naar hondenlosloopgebieden.. met van die hele meutes honden. Want meneer moest gesosjaliseerd, dat is belangrijk.
Het arme pupje werd steeds omver gelopen en kwam schuilen tussen de benen van mama. En wat deed ik? Wat de anderen me adviseerden; Geen aandacht aan schenken hoor, ze moeten gewoon hard worden!
Dus deed ik een stap bij hem vandaan.. red je reet maar.
Ik heb er zelfs foto's van. Mijn hart breekt als ik er naar kijk. De arme schat, moederziel alleen en niemand die hem steunde.
Gelukkig was dat eenmalig maar ik kan mezelf wel voor mn kop slaan. Lekkere basis leg je dan.

Ja, ik moet je zeggen dat ik absoluut niet begrijp waarom mij dat toen logisch leek

En bij jou voorbeeld heb ik totaal beeld.... Zo deden we het vroeger allemaal en zo wordt het door veel mensen nog gedaan. En nu denken jij en ik "ach, arme pup ". Ik moet me nu wel beheersen om niet in discussie te gaan hoor, met mensen die dit soort ideeen nog steeds hebben. Maar ik heb geleerd dt je mond houden verstandiger is.

[Lizzy]

Keuzevrijheid vind ik prima. Maar wel naar wat een hond aankan en waar mogelijk. Mijn oudste keuzevrijheid bieden over welke route we lopen tijdens het wandelen kan bijvoorbeeld prima. Mijn jongste van 10 maanden no way. Maar er zit wel een grens aan die keuzevrijheid. Anders heb ik hier binnen no time 3 honden die mijn huishouden overnemen.
En ja, een hulphond in een werksituatie keuzevrijheid geven gaat eigenlijk ook niet. Wat niet betekent dat er gedwongen word maar er zijn wel duidelijke regels. Immers anders kom ik niet waar ik wezen wil en je hond zelf een ligplek bij een arts laten kiezen is niet wenselijk bijvoorbeeld.
Ik kijk dus liever naar wat een hond nodig heeft en wat bij een hond past. Maar altijd met respect voor de hond. Dus hier liggen de heren gewoon op de bank en stap ik rustig over ze heen. Maar ik vind dus wel dat men momenteel soms ook wat doorslaat naar de andere kant.

Ja nee, doorslaan is ook niet goed! En ik snap ook goed wat je hier bedoelt. Een hond is nog steeds een hond en wij nemen de hele dag beslissingen voor hem omdat dat nu eenmaal niet anders kan. Als Fritzi vandaag de kans had gekregen, had ze 4 keer 1 kg voer gegeten

Maar het is meer het inleven. Het respecteren. En leiding geven zonder je hond daar tot drillen tot iets nihils. Zonder "ik ben de baas dus jij luistert punt", zonder oog te hebben voor de behoeftes van de hond. Linga vindt het recht op andere honden aanlopen heel vervelend en bedreigend. Je kunt dan vinden dat je hond gewoon moet volgen, punt, want zij is de hond en ik ben de baas. Je kunt ook denken "OK, jij vindt dit eng dus we lopen gewoon een stukje om". En het is heel grappig, sinds ik dit doe met Linga (en dat is gelukkig al weer heel wat jaartjes) kan ik nu ook andere honden wel passeren zonder dat zij andere honden aanvliegt. En in mijn ogen komt dat juist omdat ik respect voor haar angsten heb en haar 999 van de 1000 keer de kans geef om vooral niet te doen wat ze eng vindt. Maar soms kan het niet anders en dan zeg ik tegen haar "kom op lieve schat, je kunt het" en dan stappen we samen vrolijk door en blijft ze netjes naast me lopen. Zodra we dan gepasseerd zijn weet ze dat de grote beloning volgt en is ze helemaal blij en springt en danst ze om me heen. En dat vind ik prachtig om te zien! Maar ik kan dit niet te vaak doen want dan valt ze toch terug in haar oude gewoontes. Want ze blijft het gewoon bedreigend vinden. Ze heeft zoveel meer vertrouwen in mij gekregen als haar leidinggevende. Ik vind dat mooi om te zien.

[Hope]

Ja, ik moet je zeggen dat ik absoluut niet begrijp waarom mij dat toen logisch leek

En bij jou voorbeeld heb ik totaal beeld.... Zo deden we het vroeger allemaal en zo wordt het door veel mensen nog gedaan. En nu denken jij en ik "ach, arme pup ". Ik moet me nu wel beheersen om niet in discussie te gaan hoor, met mensen die dit soort ideeen nog steeds hebben. Maar ik heb geleerd dt je mond houden verstandiger is.

Nou en of dat nog gebeurd. Ik heb dat met Nelson gehad op de hondenschool. Kom ik daar met mijn pup, moet de hele bende eerst los. Eigenlijk had ik toen al dat onderbuikgevoel moeten volgen maar je wil ook niet altijd meteen de betweter zijn. Dus pup los.
Wordt hij steeds omver gelopen door een DH-pup die hem dan pakte. Dus ik denk: ja, daaaag, zo gaan we niet spelen. Krijg ik op mijn donder want ik moet het mijn pup zelf leren uitzoeken en hij moet maar leren dat hij zijn poten uit elkaar legt als hij op zijn rug gaat liggen
Ik heb pup gepakt (ook nog opgetild, wooow wat een commentaar) en ben weggegaan na nog een leuke discussie te hebben gehad over een kleuterklas in de gymzaal loslaten zonder begeleiding.

Maar echt, met Hope, tien jaar eerder, zou ik het doodnormaal hebben gevonden. En ook nu vond ik het moeilijk om voor mijn hond op te komen en mijn gevoel te volgen, je krijgt immers toch advies van een "deskundige".

[constance.blokzijl]

Ik kom een beetje uit de africhtingshoek. Ik heb met Lola ook VZH gedaan, maar ik weigerde en vertikte om MIJN hond 'afterichten' zoals de 'meester' het zei. Slipketting om, commando geven, niet luisteren is tik, tik (en joh meissie zo'n Amerikaanse bulldog voelt niet veel dus wel kracht gebruiken he) met de slipketting....
Slipketting heb ik gebruikt maar ik gebruikte altijd heel erg veel snoep, (minder snoep geven meisje, dat moet je afbouwen) grootste discussies, en bijna huilend op het veld gestaan omdat de 'meester' vond dat ik niet zijn lijn volgde. En ik ging het nooit halen.
Tot hij 3 weken vakantie had, ik die laatste les nog zo'n aanvaring had dat ik boos het veld was afgestormd, (wat ik verpeste mijn hond) en in die 3 weken ik aan het toenmalig bestuur mocht laten zien hoe ik zou willen. En ik deed alles dus op een positieve manier, veel belonen. En ik had 1 medestander die me hielp, in die 3 weken boekten we een veel grotere vooruitgang dan in de 20 weken die ik les had van de 'meester' De meester is dan ook na zijn vakantie gezegd dat hij de lessen af mocht maken, nog 3, omdat er voor betaald was door de deelnemers en daarna maakten we geen gebruik meer van zijn diensten. Nou dan zou er ook echt niemand meer slagen voor die VZH....
Ik ben samen met nog 7 anderen geslaagd voor VZH, ten opzichte van de 3 jaar ervoor 0. Dat was voor mij toch echt het mooist! Ik was er zo van overtuigd dat die methode zo niets was voor Lola, dat ik er van overtuigd was ik een verknipte hond zou krijgen als ik braaf deed wat me verteld werd, en ik heb heel sterk mijn eigen gevoel hierin gevolgd. Met regelmaat echt heel moeilijk, ook omdat ze echt niet makkelijk was, veel frustratie voor mij en ik heb meer dan eens echt gehuild dat een 2e hond toch niet zo leuk was als ik dacht. En nog steeds ben ik echt heel erg blij dat ik mijn eigen weg hierin heb gevolgd, en ik gewoon eigenwijzer ben dan de gemiddelde bulldog [emoji16]
En toch, ondanks alles, denk ik dat we hier toch nog aardig onze zin doordrukten... Maar goed, dat is inmiddels 5 jaar geleden, het halen van VZH, ik voel me ook 10x beter met hoe men tegenwoordig denk over hoe je samen met he hond door het leven gaat.

Lola krijgt ook keuze vrijheid in wandelen wat hier soms ook resulteert in wat ik een dodelijk saai rondje vind, maar zij echt heel beslist daar heen loopt. Dit soort kleine dingetjes vind ik echt geweldig, maar ik vind het ook fantastisch als we door het bos dwalen, ik op een gegeven moment kan zeggen 'Lola we gaan naar de auto' ze feilloos de weg weet naar de auto en bijna dartelend voorop loopt.
Harry is als puber nog net iets te jong hiervoor [emoji6] maar ik merk dat omdat ik nu geen strijd meer voer met iemand anders over gehoorzaamheid mij dit meer rust geeft en als hij nog niet blijft zitten als ik weg loop, ik dit geen punt vind... Komt wel denk ik dan.
Slipketting kent Harry niet, en gek genoeg wordt het me toch nog steeds geadviseerd; hij is zo groot en sterk, hij moet wel luisteren hoor, ik zou hem een slip omdoen. Als hij dan niet luisterde kun je hem tenminste flink corrigeren.... Zo jammer! Net als een tuig niet goed is, hoor ik ook nog regelmatig. 'Dan gaan ze zo trekken' zo jammer vind ik...