de angst voor herhaling als je hond is aangevallen

[Kuikuhnek]

Los van de traumatische ervaringen, want die snap ik maar al te goed, ligt er ook een hoop bij de baasjes.
Ik ben zo een baas geweest van een zogenaamde hond met slechte naam, een Rottweiller. Ik was toen 110 kilo, ben 196 cm en kaal. Vul het zelf maar in. Beestje deed niks, was een teefje.
Het waren meestal de kleine hondjes die als een malle om haar heen begonnen te dansen en te blaffen. Gevolg was dat ze sjagreinig werd en een korte waarschuwing gaf. Meestal dropen de kleine hondjes piepend af met de boze baas in hun kielzog. Ik was de boosdoener.
Ik probeerde altijd in te schatten wat voor vlees ik in de kuip had. Maar wat ik nooit gedaan heb is in paniek raken. Dat slaat direct door op je eigen hond.
Wij hebben een Bullmastiff gehad de laatste jaren, grote sul bestond niet. Wederom werden er al honden aangelijnd en weggehaald als ik aan kwam lopen. Ik ga niet eens meer de discussie aan.
Maar ik ga zeker niet als een malle mijn hond ergens weghalen als dat niet nodig is. Want dat werkt dan weer op mijn hond die dan juist alert gaat worden als ik andere honden tegenkom.
Het blijft lastig, maar ik wil, als zogenaamde vechthond bezitter, ook een klein tegenwoordig geven dat het niet altijd maar slecht is.
Amerikaanse Staffordshire terriërs, vaak Pitbull genoemd, hebben al bij voorbaat de naam terwijl het in de regel prima honden zijn. Alleen als die zijn lip zou optrekken in dezelfde situatie als bij Oscar, dan zijn de rapen gaar.
Wat wil ik hiermee zeggen, voorkomen kan je het nooit, maar probeer niet te snel in paniek te raken en geef de andere hond en baas ook een eerlijke kans.

[Martine-Tom]

Los van de traumatische ervaringen, want die snap ik maar al te goed, ligt er ook een hoop bij de baasjes.
Ik ben zo een baas geweest van een zogenaamde hond met slechte naam, een Rottweiller. Ik was toen 110 kilo, ben 196 cm en kaal. Vul het zelf maar in. Beestje deed niks, was een teefje.
Het waren meestal de kleine hondjes die als een malle om haar heen begonnen te dansen en te blaffen. Gevolg was dat ze sjagreinig werd en een korte waarschuwing gaf. Meestal dropen de kleine hondjes piepend af met de boze baas in hun kielzog. Ik was de boosdoener.
Ik probeerde altijd in te schatten wat voor vlees ik in de kuip had. Maar wat ik nooit gedaan heb is in paniek raken. Dat slaat direct door op je eigen hond.
Wij hebben een Bullmastiff gehad de laatste jaren, grote sul bestond niet. Wederom werden er al honden aangelijnd en weggehaald als ik aan kwam lopen. Ik ga niet eens meer de discussie aan.
Maar ik ga zeker niet als een malle mijn hond ergens weghalen als dat niet nodig is. Want dat werkt dan weer op mijn hond die dan juist alert gaat worden als ik andere honden tegenkom.
Het blijft lastig, maar ik wil, als zogenaamde vechthond bezitter, ook een klein tegenwoordig geven dat het niet altijd maar slecht is.
Amerikaanse Staffordshire terriërs, vaak Pitbull genoemd, hebben al bij voorbaat de naam terwijl het in de regel prima honden zijn. Alleen als die zijn lip zou optrekken in dezelfde situatie als bij Oscar, dan zijn de rapen gaar.
Wat wil ik hiermee zeggen, voorkomen kan je het nooit, maar probeer niet te snel in paniek te raken en geef de andere hond en baas ook een eerlijke kans.

Nee.
Simpelweg omdat ze juist zo vaak niet aardig en leuk zijn. En mijn 7 kilo hond maakt 0,0 kans bij dat soort honden. Na de zoveelste aanvaring komt er gewoon geen kans meer. Klaar, over en uit.

[Kuikuhnek]

Niet boos worden, lees mijn eerste zin. Mijn verhaal slaat op de mensen die uit voorzorg al gaan handelen.

[Kaela]

Volgens mij gaat dit topic over iets heel anders dan "in zijn algemeenheid iets tegen vechthonden hebben". Die discussie is hier al heel vaak gevoerd en dat kan gerust nog een keer, maar is totaal de strekking van dit topic niet. Dit gaat over angst voor hond-hond ontmoetingen in het algemeen, na aangevallen te zijn (door wat voor ras dan ook).

[Kuikuhnek]

Nee hoor discussie is niet nodig.
Dan heb ik net verkeerd ingeschat, excuses daarvoor.
Laatste wat ik wilde was iemand boos maken of wat dan ook.
Maar loop al even mee met honden ook dat soort honden. Wilde alleen duidelijk maken dat er soms ook meer kanten aan een verhaal zitten en niet iedereen, hond en baas, bij voorbaat al slecht is.
Even goeie vrienden.

[Kaela]

Dat begrijp ik en je punt is ook zeker juist. Als ik een euro kreeg voor elke keer dat ik te horen krijg "Mijn hond is bang van herders, hij is er door een aangevallen", of voor elk loslopend klein keffertje wat om ons heen komt dansen, dan kon ik nu wel stoppen met werken.

Ik wilde juist alleen maar aangeven dat wat jij als vervelend ervaart, hier nu niet ter sprake was. Goedbedoeld, dus juist graag even goede vrienden!

[Martine-Tom]

Niet boos worden, lees mijn eerste zin. Mijn verhaal slaat op de mensen die uit voorzorg al gaan handelen.

Dat doe ik ook. Vechthonden draai ik acuut bij om en maak me uit de voeten. Andere honden wacht ik af tot ik de lichaamstaal van baas en hond kan interpreteren.

@Kaela...voor mij is het niet los te zien. Vechthonden benader ik in elk geval significant anders. Van een stuiterende lab die op Tom afstormt word ik ook niet blij hoor maar daar ga ik wel anders mee om.
OVerigens vind ik persoonlijk de in-your-face honden het ergst. Vaak zijn dat border collies en labradors. Die hebben dan wel niks kwaad in de zin.
Dus nee het is voor mij niet te veralgemeniseren.

OVerigens Tom is verliefd op chihuahua's, die kunnen echt alles bij hem maken. En ze hebben al in zijn lippen gehangen, oren geperforeerd, poten gebeten...nooit maar dan ook nooit zal hij die wat doen...Herkennen jullie dat ook? Dat er een bepaald type hond is waar je voor wat betreft de kant van jouw hond geen zorgen over hoeft te hebben?

Ik denk trouwens wel dat als het zo heftig is als TS in de op stelt, incl uitbreken van zweet enz je er echt iets mee moet doen, mss wel iets van ptss therapie ofzo. Niet alleen voor jezelf maar ook voor je hond want ook die voelt wat je uitstraalt...

[Hope]

Los van de traumatische ervaringen, want die snap ik maar al te goed, ligt er ook een hoop bij de baasjes.
Ik ben zo een baas geweest van een zogenaamde hond met slechte naam, een Rottweiller. Ik was toen 110 kilo, ben 196 cm en kaal. Vul het zelf maar in. Beestje deed niks, was een teefje.
Het waren meestal de kleine hondjes die als een malle om haar heen begonnen te dansen en te blaffen. Gevolg was dat ze sjagreinig werd en een korte waarschuwing gaf. Meestal dropen de kleine hondjes piepend af met de boze baas in hun kielzog. Ik was de boosdoener.
Ik probeerde altijd in te schatten wat voor vlees ik in de kuip had. Maar wat ik nooit gedaan heb is in paniek raken. Dat slaat direct door op je eigen hond.
Wij hebben een Bullmastiff gehad de laatste jaren, grote sul bestond niet. Wederom werden er al honden aangelijnd en weggehaald als ik aan kwam lopen. Ik ga niet eens meer de discussie aan.
Maar ik ga zeker niet als een malle mijn hond ergens weghalen als dat niet nodig is. Want dat werkt dan weer op mijn hond die dan juist alert gaat worden als ik andere honden tegenkom.
Het blijft lastig, maar ik wil, als zogenaamde vechthond bezitter, ook een klein tegenwoordig geven dat het niet altijd maar slecht is.
Amerikaanse Staffordshire terriërs, vaak Pitbull genoemd, hebben al bij voorbaat de naam terwijl het in de regel prima honden zijn. Alleen als die zijn lip zou optrekken in dezelfde situatie als bij Oscar, dan zijn de rapen gaar.
Wat wil ik hiermee zeggen, voorkomen kan je het nooit, maar probeer niet te snel in paniek te raken en geef de andere hond en baas ook een eerlijke kans.

Natuurlijk heb je een punt, maar als je hebt moeten toekijken hoe je hond aan flarden werd gescheurd is het vertrouwen weg. Vertrouwen in eigenaren, in honden, in jezelf. En daar doe je dan gewoon even helemaal niks aan.

Ik liep gisteren in het bos, is officieel geen losloop maar wordt actief gedoogd dus het meeste loopt los. Het is er ruim en overzichtelijk dus voor mij een fijne plek om mijn hond los te laten. Er kwam in de verte een man aan met een bouvier. Grote kerel, grote hond. Ik roep Nelson bij me en lijn aan, met de schrik toch wel flink bij me. En nee, ik ken die hond niet, ik weet niet of het een reu of een teef is, een erfhond of een gezindshond maar ik ben bang en ik weet ook dat Nelson er los niet langs gaat lopen (maar ergens de bosjes in vliegt). Die man ziet mij aanlijnen, doet hetzelfde en passeert met een vriendelijk "ze hoeven ook niet altijd te spelen, hé".
Dat zijn voor mij ervaringen waarmee vertrouwen weer terug kan komen.

Ik ben het ook niet eens met "voorkomen kan je nooit". Als iedereen zich aan de etiquette hield viel er veel te voorkomen. Maar goed, dat is een andere discussie. Waar het hier om gaat is juist de angst die bij baasjes én honden tot in iedere vezel van hun lijf kan zitten als er een nare ervaring is opgedaan. Dan heb ik het niet over een jack russel die in een oor hangt, of een knokpartij met veel geluid maar geen of weinig verwondingen. Dan heb ik het over ervaringen waarbij er plotseling, onaangekondigd (en ja, dat gebeurd bij sommige rassen!) een hond besluit dat die andere hond dood moet en begint te scheuren en trekken. Dat beeld, dat vergeet je nooit meer. Het gegil niet, de paniek niet, de gedachte "mijn maatje gaat dood". Dat heeft niets te maken met hond of baas wel of geen kans willen geven, het heeft alles te maken met het verwerken van een trauma.

[Kaela]

Ik snap wel wat je bedoel Martine en ik ga met je mee dat ik verschillende type honden ook wel verschillend zie/benader/ervaar. Ik wilde alleen aan Kuikuhnek zeggen dat dit geen algemeen "vechthonden zijn rothonden" topic is, met de beste bedoeling.

Ik heb het dus met teefjes. Een teef moet wel dermate vernacheld zijn, wil ik er bang voor worden in combinatie met Oscar. Ik heb dat 1 keer meegemaakt, Oscar aan de lijn, 2 duitse herderteefjes. Een ook aangelijnd, de ander los. Die benaderd ons verschrikkelijk provocerend. Ik weet niet de beste ethologische termen, maar de woorden vals en gemeen beschrijven haar wat mij betreft prima. Oscar reageerde zoals hij dat bij elke teef doet: zij is de baas en bepaald de regels, hij is per direct stapelverliefd maar houdt zich aan haar regels. Die teef bleef "valsig en gemeen" en de bazin keek er naar en vond het reuze grappig. Ik niet, ik was bijzonder opgelucht toen ze verder liep.
Maar goed, verder gaan teefjes altijd goed. Ze kunnen doen wat ze willen, tot met veel bombarie naar hem snauwen en uitvallen, hij reageert áltijd met "ja mevrouw, wat u zegt!". Hij zal nooit iets terug durven zeggen tegen een teef, dus ik ben dan ook veel minder ongemakkelijk. Want dan hoef ik alleen nog maar te kijken of die teef voor rottigheid gaat zorgen, maar om Oscar hoef ik me dan geen zorgen te maken.

Bij reuen wisselt het en hoewel stoer en bruusk de grootste trigger is, weet ik toch niet altijd waar het aan ligt. Joep en Joris van Paulien ging bijvoorbeeld super, terwijl Paulien van te voren duidelijk aan had gegeven dat ze niet altijd makkelijk zijn met andere honden en wel eens uit konden vallen. Beide hoefden maar een wenkbrauw op te trekken of Oscar deed alles voor ze. Was vermakelijk om te zien . Maar kom ik een andere hond tegen die ik vergelijkbaar vind met Joep en Joris, laat Oscar zich niets zeggen (uit angst). Ik weet niet altijd waar hem dat in zit, ik kan het wel op tijd zien en naar handelen mits de andere hond niet als ongeleid projectiel op ons af komt.

Bij vechthonden is de situatie heel bepalend. Een verantwoorde baas, met een degelijk aangelijnde vechthond die niet onnodig dichtbij komt, prima. Daar wordt ik niet warm of koud van. Tenzij het een type moordlust hond is, die vind ik altijd doodeng. En loslopend krijg ik minimaal de zenuwen tot blijkt dat de hond aangelijnd wordt of overduidelijk niet naar ons toe gaat komen. Maar dat maken we gelukkig bijna nooit meer mee omdat we zelf al op de meest onmogelijke plekken en tijden wandelen.

En eigenlijk geld dit voor elke grote en sterke hond, gewoon omdat ik bij een eventueel gevecht dan zo bang ben voor de medische gevolgen. Als ik denk "dat hondje kan niet zo vreselijk veel schade maken" ben ik automatisch minder bang. Is een hond, welk ras dan ook, in staat wonden te maken die een medische behandeling nodig hebben, dan hebben wij een probleem. Kleine wonden kan ik zelf misschien nog behandelen, maar hechtingen, drains, bloedingen stelpen enz is hier allemaal niet mogelijk. En dat is een eng idee hoor, dat flitst echt wel door je hoofd als er een grote hond op je af komt denderen.

[Kuikuhnek]

Waarom ik zei je kan het toch nooit voorkomen, is omdat het in de meest normale situaties volledig uit de hand kan lopen. Hondentaal is zeer complex en moeilijk af te lezen.
Ik heb jaren met honden getraind en nog steeds loop ik tegen situaties aan waarvan ik achteraf geen idee heb wat er nu precies mis ging.
Mijn vorige diensthoofd bv liep al jaren los met dezelfde hond van een collega. Dikke maatjes, konden alles met elkaar. En ineens "vanuit het niks" klapt het vol op elkaar. Gevolg was schade aan mijn hond.
Tot op de dag van vandaag hebben we beide geen idee wat er nou aan de hand was.
Dat wilde ik nog even kwijt.

[Hope]

Waarom ik zei je kan het toch nooit voorkomen, is omdat het in de meest normale situaties volledig uit de hand kan lopen. Hondentaal is zeer complex en moeilijk af te lezen.
Ik heb jaren met honden getraind en nog steeds loop ik tegen situaties aan waarvan ik achteraf geen idee heb wat er nu precies mis ging.
Mijn vorige diensthoofd bv liep al jaren los met dezelfde hond van een collega. Dikke maatjes, konden alles met elkaar. En ineens "vanuit het niks" klapt het vol op elkaar. Gevolg was schade aan mijn hond.
Tot op de dag van vandaag hebben we beide geen idee wat er nou aan de hand was.
Dat wilde ik nog even kwijt.

Maar hier gaat het helemaal niet om. Dit topic gaat over het baasje van Daantje, die heeft meegemaakt dat haar hond werd opgevreten door een hond die uit een tuin kwam. Een hond die duidelijk agressief was en waarbij dit hele gedoe écht zeker wel voorkomen had kunnen worden.

Mijn eigen hond werd aangevallen door een Pittbull die over een hek sprong toen ik nietsvermoedend met mijn hond, aangelijnd, in het dorp de hoek om kwam. De hond kwam uit het asiel en was meegegeven als "leuke brave huishond". Nelson was de eerste hond die hij zag en die moest dood. Daar kwam geen lichaamstaal bij kijken, net als bij Daantje. In een halve milliseconde was het gebeurd, zonder ook maar enkele aanleiding. Deze hond had niet geplaatst mogen worden, had niet los in de tuin gemogen ook. Dit was te voorkomen geweest.

Zo zijn er nog tig andere voorbeelden voorbij gekomen hier op bp met honden die niet los hadden mogen lopen, een muilkorf hadden moeten dragen of om een andere reden een totaal onverantwoordelijke eigenaar troffen. Dit soort gevechten, waar dit topic over gaat, kunnen écht wel voorkomen worden.

Wat niet te voorkomen is, is de emotionele schade bij de eigenaar achteraf. En ik vind dat je het een eigenaar echt niet kwalijk kan nemen dat die in zijn broek poept bij iedere hond die hij/zij tegenkomt. Dat vertrouwen is gewoon stuk.

[Martine-Tom]

Wat niet te voorkomen is, is de emotionele schade bij de eigenaar achteraf. En ik vind dat je het een eigenaar echt niet kwalijk kan nemen dat die in zijn broek poept bij iedere hond die hij/zij tegenkomt. Dat vertrouwen is gewoon stuk.

Nouja dat weet ik niet eigenlijk.
Als het echt zo erg is vind ik echt dat er therapie bij moet komen kijken. Dat je het eng vind is opzich logisch maar als het zover gaat dat je je eigen hond en jezelf dingen ontzegt (loslopen, spelen enz) omdat je zo ontzettend bang bent is er toch meer aan de hand dan alleen maar het eng vinden.
Ik vind ook veel ontmoetingen eng maar als ik eerlijk ben van de 100 honden die ik tegen kom gaat het gewoon 90 keer goed, van de overige 10 keer blijft het 9 keer bij grommen en brommen en de laatste keer is dan behouden voor een echte knokpartij. Het is reeel om in je achterhoofd te hebben dat er knokpartijen van kunnen komen, maar niet reeel om in elke hond die je tegenkomt een moordmachine te zien.

Dus nee, kwalijk nemen niet maar ik geloof echt dat je er wel iets mee moet...

[Hope]

Nouja dat weet ik niet eigenlijk.
Als het echt zo erg is vind ik echt dat er therapie bij moet komen kijken. Dat je het eng vind is opzich logisch maar als het zover gaat dat je je eigen hond en jezelf dingen ontzegt (loslopen, spelen enz) omdat je zo ontzettend bang bent is er toch meer aan de hand dan alleen maar het eng vinden.
Ik vind ook veel ontmoetingen eng maar als ik eerlijk ben van de 100 honden die ik tegen kom gaat het gewoon 90 keer goed, van de overige 10 keer blijft het 9 keer bij grommen en brommen en de laatste keer is dan behouden voor een echte knokpartij. Het is reeel om in je achterhoofd te hebben dat er knokpartijen van kunnen komen, maar niet reeel om in elke hond die je tegenkomt een moordmachine te zien.

Dus nee, kwalijk nemen niet maar ik geloof echt dat je er wel iets mee moet...

Therapie is leuk maar dat is altijd achteraf, als het kwaad al is geschied. Kan jij als eigenaar mooi niks aan doen.

[Kaela]

Nouja dat weet ik niet eigenlijk.
Als het echt zo erg is vind ik echt dat er therapie bij moet komen kijken. Dat je het eng vind is opzich logisch maar als het zover gaat dat je je eigen hond en jezelf dingen ontzegt (loslopen, spelen enz) omdat je zo ontzettend bang bent is er toch meer aan de hand dan alleen maar het eng vinden.
Ik vind ook veel ontmoetingen eng maar als ik eerlijk ben van de 100 honden die ik tegen kom gaat het gewoon 90 keer goed, van de overige 10 keer blijft het 9 keer bij grommen en brommen en de laatste keer is dan behouden voor een echte knokpartij. Het is reeel om in je achterhoofd te hebben dat er knokpartijen van kunnen komen, maar niet reeel om in elke hond die je tegenkomt een moordmachine te zien.

Dus nee, kwalijk nemen niet maar ik geloof echt dat je er wel iets mee moet...

Ik denk dat er een heel groot grijs gebied is tussen helemaal niet bang zijn en zo bang zijn dat je er iets mee moet.

Wij ontzeggen Oscar en onszelf heel veel. Ik ga no-way nog naar losloopgebieden, loop slechts 2 routes door de wijk, ga liever naar een stom saai doodlopend weggetje om te wandelen dan naar het plaatselijke park. Maar moet ik er iets mee? Nee hoor, want al was ik helemaal niet meer bang, dan nog laten al die idioten hun agressieve hond loslopen. De Duitse Herder die Oscar gegrepen heeft zie ik nog regelmatig loslopen in het park. De rottweiler "die niets doet hoor" idem. Of ik nou bang ben of niet, daar veranderd het risico dat Oscar aangevallen wordt als ons niets meer ontzeg niets mee.

En dát maakt die angst zo vervelend. Omdat het reeël is. Voor mijn angst voor spinnen kan ik hulp krijgen, want geen spin die mij daadwerkelijk wat doet. Maar niemand die mij (of mijn onbewuste angstbeleving) nog wijs kan maken dat er niets zal gebeuren met andere honden, want ik heb het meerdere keren meegemaakt.

[Martine-Tom]

Therapie is leuk maar dat is altijd achteraf, als het kwaad al is geschied. Kan jij als eigenaar mooi niks aan doen.

Dat zeg ik toch ook niet?

Ik denk dat er een heel groot grijs gebied is tussen helemaal niet bang zijn en zo bang zijn dat je er iets mee moet.

Wij ontzeggen Oscar en onszelf heel veel. Ik ga no-way nog naar losloopgebieden, loop slechts 2 routes door de wijk, ga liever naar een stom saai doodlopend weggetje om te wandelen dan naar het plaatselijke park. Maar moet ik er iets mee? Nee hoor, want al was ik helemaal niet meer bang, dan nog laten al die idioten hun agressieve hond loslopen. De Duitse Herder die Oscar gegrepen heeft zie ik nog regelmatig loslopen in het park. De rottweiler "die niets doet hoor" idem. Of ik nou bang ben of niet, daar veranderd het risico dat Oscar aangevallen wordt als ons niets meer ontzeg niets mee.

En dát maakt die angst zo vervelend. Omdat het reeël is. Voor mijn angst voor spinnen kan ik hulp krijgen, want geen spin die mij daadwerkelijk wat doet. Maar niemand die mij (of mijn onbewuste angstbeleving) nog wijs kan maken dat er niets zal gebeuren met andere honden, want ik heb het meerdere keren meegemaakt.

Als ik lees over angstzweet, trillen...dat gaat voor mij tever...Voor mij dan he, als ts ermee kan leven is dat verder prima.
Ik heb al jaren in angst geleefd door een burnout en wil dat gewoon niet meer. Als ik zoveel angst lees...ja dan zou ik voor therapie kiezen. Dat lees ik niet bij jou