Hoe is het met degenen die hun huisdier moeten missen ?

[arenda]

Vandaag precies een jaar geleden heeft mijn dochter haar paard en onze steun en toeverlaat Ille in laten slapen. Op de verjaardag van de jongste. PPID (voorheen Cushing, hypofysetumor) waar we pas na heel veel dokteren achter gekomen zijn. Door een chronische darmontsteking regelmatig aan de prednison, wat dus duidelijk niet bevorderlijk is voor een tumor. Geen dag is voorbij gegaan zonder dat er hier aan hem gedacht wordt, dat er over hem gesproken wordt. En wat mis ik hem, die stomme knol. Een Nederlands trekpaard met een uniek karakter. Trok uit zichzelf altijd naar de zwakkere of getraumatiseerde mens toe. En hij heeft er wat uit het dal gesleept. Het dal wat hij zelf ook maar al te goed kende want in zijn eerste levensjaren was er van alles goed fout gegaan. Met een enorm slechte start om als veulen van 5 weken gescheiden te worden van zijn moeder en richting slacht te gaan. Gered uit de auto, maar zo getraumatiseerd dat er daarna ook nog heel veel verkeerd ging. Mijn dochter heeft gevochten voor en met hem, ze heeft zich samen met hem door heel moeilijke jaren van haar leven geworsteld en ze waren elkaars leermeester, elkaars leerling.
Nu na een jaar voelt nog steeds als zo n gemis. Maar hij was zo ziek, hij werd zo angstig overal voor. En 800 kilo angst, dat wil je niet. Niet voor hem en niet voor iedereen om hem heen. Hij is ook gegaan op de manier die mijn dochter voor ogen had, sabbelend op een speculaasje, waarvan wij hem zoveel hebben gevoerd die laatste 2 weken. Hij mocht nooit suiker, slecht voor zijn mok, maar die laatste weken..... Hij vond het zo lekker. Hij had er vrede mee om te gaan, ging gewoon rustig liggen na zijn spuit. Is tot het laatst dicht bij mijn dochter geweest.
Meestal gaat het goed, maar vandaag? Vandaag is er feest omdat mijn jongste 18 is geworden, en vandaag is er verdriet, omdat we Ille zo vreselijk missen. En dit is dus het eerste echte jaar helemaal zonder onze grote beer.

[Eef+Stippels]

[Anne in Zweden]

Oef, Miet, wat erg dat je Bindi zo plotseling kwijtraakte. Sterkte met de verwerking van het verlies.

[charmed]

Op 22 mei 2016 overleed Prudence heel plotseling, ze was weer aan het opknappen, het ging de goede kant op, en toen op zondagmiddag even wandelen en fotograferen, eerst een wandeling, daarna nog even wat foto's maken bij de Rododenderon in de buurt. We wilden nog een groepsfoto. In mijn gedachten schoot wel steeds, eerst foto maken dan wandelen. We gingen wandelen, halverwege de wandeling begon Prudence flauw te vallen (daar leek het op, ze was zo slap als een vaatdoek, eerst was het kort, de keren daarna waren langer met flauwvallen en gillen ondertijd. Terug naar de auto met Prudence op de arm, die kon inmiddels niets meer (ook niet tussendoor) Bij de dierenarts aangekomen en op tafel gelegd was ze er niet meer, ondanks dat ze gereanimeerd hebben was ze niet meer te redden. Prudence was binnen 1 uur weg! totaal onverwacht.

Het gemis was groot, niet alleen onder ons, maar ook onder de shelties, zelfs de nieuwe shelties waren van slag. Phoebe kreeg tremors, iets nieuws voor haar. Ze had 7 dagen achtereen tremors, was doodop, naar de specialist geweest met Spoed, was niets te vinden, Phoebe miste haar zusje en dat had de ziekte wederom getriggerd en dit uitte zich in Tremors.
Pas toen Scarlett erbij kwam kwam er weer een beetje vreugde in huis.

Ze wordt nog steeds gemist, zo af en toe mis ik haar vreselijk, en barst ik in tranen uit. 12.5 jaar waren we onafscheidelijk, vanaf haar geboorte tot aan haar dood. Waar ik was, was Prudence, zoveel meegemaakt, Epileptische aanvallen, herseninfarcten, ruggenmerginfarct, leveronstekingen en ze kwam overal weer bovenop, nu met 4 hersenstaminfarcten kwam ze er niet meer bovenop, het was een 24/7 deal met Prudence, continu zorg, en dan ineens valt deze weg, een groot gat over, ze was met mij verweven, we voelden elkaar blindelings aan, vaak zat ik al voor er iets te vinden was bij de neuroloog. Er was dan al iets mis, maar alleen nog niet zichtbaar in het bloed. En veelal moest ik een week of 2 weer heen met spoed, omdat het dan al fout ging, Nu heb ik alleen Phoebe nog. Phoebe en Prudence maakten deel uit van een groep van 8 shelties. Op een oude foto wordt ik er aan herinnerd dat alleen Phoebe nog maar van deze 8 over is. Prudence is de 8ste sheltie die ik heb moeten afgeven. Velen van hen zijn plotseling gegaan, sommigen van hen hebben we moeten helpen het laatste stukje omdat het lijden te groot werk, maar oh oh wat doet het pijn. Precies een jaar ervoor ben Prudence moeder Whisper verloren (op 3 mei 2015) zij had 3x een status epilepticus, het blijft op je netvlies gebrand, net als mijn allereerste sheltie die ik in een status Epilepticus heb verloren.

Er zijn veel leuke dingen gebeurd, de komst van Noémie op 5 december, de komst van Charlotte op 15 januari en de komst van Scarlett, in augustus, ze brengen weer vreugde in ons leven, maar het gemis blijft groot, niet alleen van Prudence maar ook van de rest. Alleen Prudence en ik waren in elkaar verweven, en dan komt het des te harder aan dat ze van je weggaan.




















Een wens van mij was nog 1x een keer een kaart met al mijn dames van 2016 er op.. Dat leek eerst niet te gaan lukken, totdat iemand mij aanbood om Prudence er bij te zetten.

[hannabelgje]

Bij ons was het natuurlijk zo dat wij ons voor hadden bereid dat Joep zou gaan aan een overbelasting van of zijn voorhand die niet meer te verhelpen zou zijn of een totale achteruitgang van zijn beperking qua lopen, maar nee hoor..., het was iets waar we echt 0,0 rekening mee hadden gehouden. Dat is ook heel erg raar, ben ik eerlijk in. Ineens out of the blue horen dat je hond een tumor heeft en uitzaaiingen, daar waar hij de dag ervoor nog gevreten had als de spreekwoordelijke bootwerker.

Dat was bij Frank precies zo. Hij had enorm slechte ellebogen en had moeite met lopen. Krijgt meneer ineens een heftige kaakonsteking waardoor ik binnen 24 uur hem ineens moest laten gaan. Dat was zo bizar. En ook heel moeilijk. Daar had ik totaal geen rekening mee gehouden en nu na 5.5 jaar heb ik het daar nog steeds moeilijk mee.

Verstuurd vanaf mijn SM-G903F met Tapatalk

[hamada]

Hier moesten we binnen 8 uur afscheid nemen van Joy. Niet door de syringo die bij haar heel erg was. In de zomer had ze een terugval qua hartconditie, waarschijnlijk één van de bandjes van de hartkleppen gescheurd. Maar daar kwam ze oerheen. Ze genoot nog volop en maakte dankbaar gebruik van haar buggy. Maar plotseling, op een ochtend begon ze benauwd te worden, in de loop van de ochtend steeds meer. Hield ook plotseling veel vocht vast in haar buik.In de middag naar de dierenarts, maar noch diuretica noch zuurstof hielpen, en we moesten besluiten haar te laten gaan.
Zo snel, ondanks alles toch nog onverwacht .

[carriebar]

Zie het laatste berichtje vorige maand.. Maar ook wij hebben onze Bo vorige week maandag, 6-2-17, moeten laten inslapen. In een tijd van 2 uur was het voorbij.... Onze Bo was 12 jaar en 11 maanden.(blonde labrador). Wel in 2012 eerst aan haar linker knieband geopereerd en in 2014 aan haar rechter. Toen ze ongeveer 2 was had ze al de pech ED te hebben, dus ook nog toen aan beide voorpoten geopereerd. Ondanks de artrose die was ontstaan was ze nog steeds blij.. en liep haar rondjes. Overdag wel wat korter, en in de avond wou ze verder waardoor we toch 3 kwartier tot soms een uur op pad waren. Of lekker gewoon naar het strand en dan vond ze het heerlijk om even het water in te gaan en daarna lekker in het zand liggen of lekker een gat graven om haar tennisbal in te stoppen.

Sinds december had ze een kuchje waarvoor we naar de dierenarts zijn geweest. Die dacht niet aan iets ernstigs omdat ze het ook niet constant had. Omdat ze pijnstilling al had voor haar artrose ... afgesproken het even aan te zien. Half januari zijn we opnieuw geweest omdat het toch niet minder werd.. Dierenarts wederom geluisterd (een andere van de praktijk) en zij dacht dat het wellicht bronchitis was en we kregen een kuurtje antibiotica. Tot ons groot verdriet en schrik hoestte ze vorige week ineens heel veel bloed op... en wij met spoed naar de dierarts. Opnieuw longen luisteren en temperaturen... en foto's genomen van haar longen. Daarop bleek dat haar longen vol met tumoren zaten, waarvan er 1 was gesprongen... Kansloos voor haar.... Het beste wat we konden doen is haar in te laten slapen. Je verstand maakt het besluit samen met de dierenarts, alleen je hart wil het niet. Als ik dan ook in eerdere berichten hier lees dat bij iemand het in de nacht is gebeurd dit... moet ik er niet aan denken dat dit bij Bo was gebeurd. Dierenarts zei ook dit had ook ín de nacht kunnen gebeuren waardoor je haar zou vinden 's morgens. Aan de ene kant ben ik blij dat het in december niet is ontdekt. Want ja wat hadden we moeten doen. Tot op vorige week maandag ook verder niets gemerkt aan haar... Ze dronk, at, liep en was blij.. Alleen kuchte ze wat.

Maar het doet nog steeds zo'n zeer.. Ik mis haar verschrikkelijk. Altijd kwam ze met haar knuffel in haar bek me tegemoet. En altijd voor het slapen gaan eventjes nog 5 minuutjes uitgebreid knuffelen met haar op de bank. Drie jaar geleden had haar broertje ook al een tumor, maar dan bij zijn milt en maakten we ongeveer hetzelfde mee. Alleen toen is hij geopereerd en is daarna overleden en hebben we nooit afscheid kunnen nemen... Wel toen hij eenmaal was overleden. Nu hebben we dat wel kunnen doen... maar desondanks doet het zoveel pijn.

Toevallig hadden we net een nieuw maatje voor haar uit het asiel gehaald. Ze zijn 2 weken samen geweest.. of het zo had moeten zijn.. We waren zo blij dat het samen goed ging. Nu is hij weer alleen en is ons meissie weg. Uiteraard zijn we wel blij met onze nieuwe aanwinst, maar hij is niet Bo... Bo zit zo diep in mijn hart... pff.

Moest het even kwijt..

Carla

[hannabelgje]

Jeetje wat een heftig en verdrietig verhaal. Zo vlug gegaan. Heel veel sterkte!

Verstuurd vanaf mijn SM-G903F met Tapatalk

[Eef+Stippels]

Wat vreselijk verdrietig Carla
Heel veel sterkte met het verlies van Bo

[tt-tjes]

Fjurdy is in juni al weer 2 jaar dood. Maar ik mis hem nog iedere dag. Op FB verschijnen herinneringen en filmpjes van hem en daar kijk ik dan met een glimlach naar, maar het doet wel zeer. En nu het met Chendo zo slecht gaat en we met de gedachte spelen hem te laten gaan komt het dubbel zo hard terug.

[Eef+Stippels]

[smulpaap]

En de klok tikt verder ...... alweer vijf maanden zonder jouw
Als ik weer eens troep op straat zie liggen dan denk ik gelijk weer aan jouw
Want als er iemand was die oog had voor troep , dan was jij het wel
Ik kan het zo gek niet bedenken , maar jij hebt het in je snater gehad
Het gemis is nog steeds groot lieve Amber
Maar we moeten nu eenmaal verder .... verder zonder jouw , en al je gekke fratsen
Dank je wel lief gek clowntje , we hebben ons elf jaar krom kunnen lachen om jouw
Dagelijks kijken we naar jouw lieve ondeugende snoet op de foto in de kamer
En alle mooie herinneringen aan jouw .... we koesteren ze allemaal
Voor altijd diep in ons hart lieverd

[eelke]

Ik liep vanmiddag met Joep, en ik dacht, ik ga dit topic eens opsnorren voor een update. Afgelopen dinsdag was het al weer een half jaar geleden dat we Gijs lieten gaan. Ons leven is anders, we hebben ons huis weer veranderd, en ook onze dagen zien er anders uit. Joep is weer zijn eigenste blije relaxte ik, en ik dacht ja, ik mis Gijs vreselijk, maar het leven blijkt toch zonder Gijs ook wel leuk te kunnen zijn. Anders vooral.

Zo liep ik vanmiddag met Joep in een losloop gebied, aan de flexlijn, en liep ik expres op een aantal kleine loslopende hondjes af die er aan het spelen waren - want goed voor Joep, hond contact. Hij vond het helemaal fantastisch leuk. Dat had ik met Gijs nooit gedaan, dan was ik omgekeerd en er van weg gelopen!
Zo moest ik gisteren lachen om het stukje witte muur in de keuken. Want dat was zo'n goor stukje muur, want Gijs zijn ligplek. Mijn meneer heeft dat al vrij snel overgeschilderd want lekker wit fris. Moeilijk. Maar zie daar, er verschijnen tot weer zwarte puntjes op het stucwerk, en op heel de muur zit al weer heel licht een bruinige waas. Dus ook Joep kan dat.

Nou, ik dacht dit alles, vanuit een positieve noot - want we redden het wel - op te gaan schrijven. Ik open de bar en zie het topic van Oscar. Tranen met tuiten zitten brullen, dingen van Gijs terug zitten lezen, en ik blijf een beetje vaatdoekerig vandaag.

Vandaag dus toch even niet zo dapper, en poeh wat een verdriet zit er dan toch nog. Soms komt dat dus ineens zo maar even heel erg boven, ik werd er even helemaal van omver geblazen.

Pffff ik heb wel eens gezegd, de enige reden dat ik geen huisdieren meer neem is omdat je afscheid moet nemen. Maar dat het ook echt zo waar is, dat had ik nooit gedacht.

Ik zie nu steeds facebook herinneringen, en ik kan ze nog niet opnieuw delen. Ik hou ze maar even voor mezelf. Maar dus ook herinneringen van wandelingen van vorige jaar deze tijd. Begin juli heeft hij zijn poot verstapt. Die herinneringen zijn dus een van de laatste goede wandelingen...als we toen geweten hadden wat ons te wachten stond...

[tt-tjes]

Ik voel helemaal wat jij voelt. Chendo is er nu 4 maanden niet meer. Maar iedere dag als ik beneden kom of thuis kom dan zijn de jongens blij, begroeten en kwispelen, maar in stilte. Chendo zong altijd. Regelmatig zie ik foto's of filmpjes van hem en dan zit ik weer te snotteren, en ook nu weer nu ik dit schrijf. Ik mis zijn manier van spelen, zoals hij met zijn aapje of haai door de kamer ging. En hoe hij lekker bij me kon zitten en me met zijn grote prachtige bruine ogen heel intensief aan kon kijken.

[irmaa]

Ja, klopt telkens als ik hier lees dat er weer een verlies is... nu tranen. Nu om Oscar, en ik ken de hond helemaal niet. Om Minthe heb ik niet gehuild, kan het niet.
Ook hier is alles anders, heel ander huis, zonder de leonbergers, ander leven. Alles is anders.