Het gaat steeds beter. Linde heeft inderdaad verborgen reflux en dat is even zoeken. Het was vooral heel veel huilen, maar dat is nu zo goed als over. Het is wel intensief maar goed, ze is nu tevreden dus dat is mooi.jasmijn schreef:Jeetje hoop wat een debielen opmerking zeg
Als of in een vijandige vreemde koude wereld zijn het zelfde is als in een warmen plek waar je altijd persies krijgt wat je nogdig hebt en je geen honger of ongemak kent
Wie heeft die "wijsheid" bedacht?
Hoe gaat het trouwens met jou en linde?
Is je melk al wat geminderd?
Heeft linde nu reflux? Wat vervelend.
Wel fijn dat je weet dat ze koemelk allergie heeft en dat door dat te vermijden het beter gaat.
Hier gaat het echt super, het enig is dat ze nu het moeilijk vind om haar rust te pakken.
Dus lekker in de "houdgreep" aan de borst of een paar keer terug op haar zij leggen is nu ons slaap ritueel, maar echt een probleem is dat niet meer herken baar
Voor de rest is ze echt constant in beweging, ze zit enkel stil als ze slaapt of poept
Ik heb een hek om het grote bed gebouwd zo dat ze er niet uit kan vallen, zo kan ik haar daar lekker op laten kruipen als ik aan het rennen ben op de loopband of de boven verdieping schoonmaak.
Box en bedje zijn veelste klein om in te spelen, daar komt ze elke keer in vast te zitten.
Ondertussen weten we dus ook dat ze een koemelkallergie heeft. Ze huilde echt absurd veel, 20 uur per etmaal op het hoogtepunt (eigenlijk dieptepunt). Ik ben toen hulp gaan zoeken die ik dus eigenlijk niet kreeg en uiteindelijk via hulp van osteopaat en verloskundige dingen gaan proberen.
Met mij gaat het ook weer steeds beter. Ik blijf afvallen, wat me wel wat zorgen blijft geven, maar ik voel me best fit. Nu we weten hoe we het beste om kunnen gaan met de reflux is er weer meer rust in ons hoofd en huis en begin ik te genieten nu. De borstvoeding gaat nog steeds maar zo-zo. Voeden op zich gaat goed, ze groeit en drinkt prima maar die productie blijft een probleem.
Het moeilijkste daarvan vind ik de ontmoediging van mijn omgeving. Schijnbaar is het echt heel moeilijk te begrijpen als je niet na drie weken opgeeft en een pak kunstvoeding haalt. Alle respect voor de moeders die dat wél doen, iedereen kiest waar hij zich het beste bij voelt en dat is prima. Maar ik wil nog niet opgeven. Hoe vaak ik hoor dat ik gewoon lekker de fles moet gaan geven, dat het zo fijn zou zijn als manlief ook eens kon voeden, dat hij dat ook vast heel leuk zou vinden (manlief vind dat hij ook andere dingen kan doen dan een fles geven dus ziet dat probleem niet), dat ik vaker van huis kan als ze de fles krijgt, dat ik meer ritme krijg, dat we met flesvoeding lekker makkelijk van de reflux afkomen (jaja, tuuuurlijk), dat ik het mezelf te moeilijk maak, dat het zo vre-se-lijk is dat ik nu geen melkproducten kan eten (zelfs geen ijsje van de zomer?! Meid, wat doe je jezelf toch aan?)... Echt... Ik word er doodmoe van.
Soms is het gewoon echt niet leuk, dat borstvoeden. Dan is het fijn als je steun krijgt, niet dit.
Maar goed, genoeg gemopperd.
Linde weegt al ruim vier kilo, dus Linde klaagt er niet over dat we niet opgeven
