Ineens zijn de honden pleite. Weg. Uit het zicht. Ik roepen, zij niet komen. Dus dan weet je "dit is niet goed, die hebben iets goors". En jawel hoor, daar lagen ze uitgebreid in een enorme ontzettende dooie karper te rollen
Leo gebeld of hij de tuinslang op de keukenkraan wilde monteren om het zooitje te wassen (warm water). Flink Aleppo olijfolie + laurierzeep erop (ja, ik heb geen hondenshampoo in huis, ik was ze nooit). Afgedroogd. En ze stinken nog steeds als een bunzing
Onreine dieren
ik moest heel erg lachen met jou gevloek en je verhaal.
Ik kan er ook over meespreken. En ik kan je ook nog goede raad geven. Mijn vorige duitse herder heeft dat ook ooit gedaan en niet 1 keer, maar wekenlang elke keer we daar op enkele honderden meters voorbij kwamen. Voor hem was het elke keer dolle pret. Hij vond dat een heerlijk geurtje en hij begreep mijn reactie absoluut niet. Als ik het geweten had dan was ik daar wekenlang niet meer gaan wandelen.
Jantina schreef:Ik heb echt veeeel liever dooie vis dan mensen stront. Nu het weer mooi weer is sta ik het er hier regelmatig al kokhalzend af te wassen.
Als ik kan kiezen dan liever niets, maar vis nooit meer hoop ik.
Die vis had toen een heel doordringende geur en dat bleef hangen.
Menselijke uitwerpselen heb ik pas nog aan de hand gehad. De allereerste keer dat mijn jongste hond zoiets deed. Dat was plastieken handschoenen aandoen en wassen. De geur viel mee, de kleur was toen ook weg.
Badedas werkt beter dan tomatenpuree is mijn ervaring. En helaas die heb ik.., ruim voldoende, zowel met rotte vis, als mensenstront als een wild zwijn-ontmoetingsplek.
Ik ben er zojuist voor de vijfde keer ingetrapt. Toet wil altijd troosten. Dus ik dacht "oh fijn, even getroost worden door mijn smurfje". NOT! Gatverdamme! Vergeten! Ze meurt nog steeds net zo naar karper als vanmiddag
