Kaela schreef:Maar daar ben je toch ook achter gekomen zonder onderzoek?
Het is super fijn dat Joep in orde is en jij nu er een gerust gevoel bij hebt. Dat is altijd prima! Je zorgen maken om niets is niet nodig.
Maar je onzekerheid proeft een beetje hetzelfde als mensen die hier komen voor een Barf-menu en dan bang zijn voor tekorten. Omdat de brokjes industrie altijd roept dat je echt heus niet zelf moet gaan zitten prutsen met de voeding van je hond want dat kan je heus noooooit zo goed als zij!
En als ik dan zie dat dierenartsenpraktijken steeds meer puppy-trajecten en senioren-trajecten en afval-trajecten en ontworm/ontvlooi-programma's enz enz in gaan richten, dan vind ik dat dus inspelen op die onzekerheid. Alsof jij als hondenbaas zelf niet goed kan beoordelen of je hond in orde is. En alsof 1 keer per jaar checken garantie geeft voor de rest van het jaar.
Onze dierenarts zegt altijd: de baasjes zijn de echte dierenartsen, ik ben alleen maar behandelaar. Waarmee hij bedoeld dat de baasjes degenen zijn die al die kleine dingetjes zien die een beetje anders dan anders zijn. Omdat jij als baasje je dier goed kent en het merkt als er iets veranderd. Het onderbuikgevoel van baasjes is echt iets wat heel vroeg dingen aan het licht kan brengen, omdat je daarmee al dingen signaleert die nog helemaal niet duidelijk merkbaar zijn.
De uitersten die daar vervolgens bij horen zijn de baasjes die zo blind zijn als Stevie Wonder (aka de baasjes die bij hoog en laag volhouden dat Fikkie geen pijn heeft, ook al loopt ie stokkreupel, of de baasjes die stomverbaasd zijn als er een bult ter grote van een tennisbal op een niet-aai-plekje zit) en de baasjes die overbezorgd en/of onzeker zijn en twijfelen over van alles.
Nou ja, als je twijfelt of zorgen hebt, is een check natuurlijk helemaal niet verkeerd. Zolang dat je eigen keuze is en het je gerust stelt. Maar om als branche die onzekerheid aan te wakkeren met al die programma's en checks, dat staat mij dus tegen.
En ik vind het dan ook heel jammer dat jij je zo onzeker voelt in het beoordelen van de gezondheid van je maatje. Volgens mij maak je je heel veel zorgen over "wat als het misgaat, wat als Joep ziek wordt". En dat is niet goed Eelke, want Joep gaat een keer ziek worden en hij heeft het eeuwige leven niet. En dat is even heel hard en ongezellig om te stellen, maar ik denk dat je beter daarmee aan de slag kunt, dan met een gezondheidscheck die echt een hele beperkte houdbaarheidsdatum heeft qua geruststelling.
En vervolgens heb ik helemaal geen antwoord of wijze woorden over hoe je dat zou moeten doen. Toen ik me vreselijk zorgen maakte over Oscar zijn on-behandelbaarheid en de enorme consequenties die daaraan vast zaten, heeft Monique mij keihard met de neus op de feiten gedrukt. Dat ging echt heftig, ik ben in dat gesprek heel erg overstuur geweest. Maar daarna kwam er berusting. En dat heeft me enorm geholpen om de laatste 3 jaar van zijn leven met acceptabel niveau aan zorgen door te komen en om te accepteren dat de kans heel reeël was dat we Oscar voortijdig aan iets wat normaal niet levensbedreigend is zouden verliezen. Hoe dat voor jou kan werken weet ik niet, maar na alles wat je hier de laatste maanden hebt geschreven over hoe bang je bent als er wat met Joep gebeurd, denk ik dat je het meer in deze richting moet zoeken.
.
Nou ik kwam daar omdat mijn zusje ging titeren, zag de grote vriezers kvv, hoorde het compliment over dat mijn zusje kvv voert, en ik dacht, whaaaaaaaaaa dit is mijn nieuwe dierenarts!
want dat is ook wel wat me eerder heeft tegen gehouden met Joep naar onder eerdere praktijk te gaan (die ons echt prima met Gijs zijn poot geholpen hebben hoor) dar zijn ze zowat anti-vlees. En vieze ogen kan te maken met allergieen natuurlijk en ik zag me al weer moeten strijden om de hypo brokjes buiten te houden.
Ik begrijp heel goed waar jouw aversie vandaan komt, maar dat is hier dus helemaal niet het geval. Ik had het idee ineens een fijne dierenarts gevonden te hebben, had wat sluimerende dingen (ogen en treuzelen met lopen) en dacht; dan wil ik ook dat ze hem meteen helemaal nakijken, of ie nog goed in elkaar zijn. Zijn ene zus heeft spondylose en een zwakke knie, zijn andere zus heeft heup problemen, en de andere 2 zussen volg ik niet dus dat weet ik niet. Dus ja, dat zijn zeker ook wel dingen waar ik rekening mee houd als ik over Joep zijn gezondheid nadenk. Het is ook niet dat de praktijk het de naam apk geeft hoor, ze hebben er niet eens een naam voor, het was een normaal consult. Apk heb ik zelf bedacht
maar bij mijn andere praktijk hield dat even wegen, oogjes, oortjes, tandjes kijken in, en dat was het wel. Deze dierenarts keek toch echt wel grondiger, en stelde mij ook veel vragen.
Ik voel me gelukkig niet zo onzeker dat ik er van wakker lig. Ik voel me niet zo onzeker dat ik ik niet meer met Joep durf te lopen, ik voel me wel zo onzeker dat ik niet met hem naar het 'honden mogen op de laatste dag in het echte zwembad'-feestje ben gegaan, dat vond ik wel te spannend. En dat Joep echt weer een keer ziek wordt, en dat hij dood gaat, dat weet ik uiteraard! Maar als het even kan dan wil ik dat (zoals elk baasje lijkt me) zo lang mogelijk uitstellen. En ja, ik word er wel onzeker van als ik elke dag naast een trage hond loop, die soms geen stap meer verzet. Ik zal het eens filmen. Ik kan dan niet goed inschatten wat er dan met hem is. Ik weet dan niet heel zeker dat het komt doordat hij zich gewoon aanstelt, en dan is daarin een bevestiging wel fijn. Dan durf ik het nu wel aan om gewoon eens een poos heeeeeel consequent te zijn, om te zorgen dat hij gewoon normaal moet doorlopen.
Oh en neem het lopen op gladde vloeren als laminaat. Ook zo'n raar ding. Hij glijdt dan uit. Maar hij glijdt uit, omdat hij juist heel gespannen gaat lopen, omdat hij bang is om uit te glijden. Maar waarom is hij zo bang om uit te glijden? Doet het hem misschien pijn omdat er wat met zijn rug is? Of is het alleen om het uitglijden zelf? Hij gaat dan heel raar krom lopen. Maar ja, da's ook weer zo wat, van links naar rechts over dat laminaat is hij dan bang, en van rechts naar links weer niet, dan loopt hij gewoon normaal
Maar goed, ik had dus een onderbuik-gevoel zoals jij schrijft, dus daar moest ik wel wat mee. En dat onderbuik-gevoel werd zeker ook versterkt door de ervaringen in het verleden, daar kan ik niet omheen...
Dus ach, het is nu denk ik alles bij elkaar. Ik heb last van deze week, dat alles speelde met Gijs zijn gips en loop-schema's, én dat Joep echt zo maar plotseling bijna dood was, en we nog niet weten wat het was. Ik denk dat ik dat misschien ook nog niet zo goed verwerkt hebt, omdat de zorgen om Gijs toen al zo groot waren. En ik erna zelf ziek werd. Ik ben ziek geworden nog voordat we Gijs lieten inslapen, en heb me eindelijk pas 2 weken geleden weer helemaal beter kunnen melden. Maar dat voelt dus wel ontzettend eng. Er zijn dus vorig jaar twee stomme dingen gebeurd waarin ik mijn ene hond bijna kwijt, en de andere hond echt kwijt ben geraakt. (ik bedoel, je een keer verstappen is ook gewoon een stomme pech) Dus ja, ik ben wel even wat onzeker rondom honden, want ik heb dus net twee keer gezien dat het zo maar ineens klaar kan zijn
Slijt wel weer hoor. En ik denk dat ik er hier op het forum ook wel veel over schrijf en dat het daardoor misschien heftiger lijkt. Komt ook wel omdat als ik het er met mensen die dichtbij staan over heb, ik dan weer bang ben dat ik verdrietig wordt, en mensen die wat verder van je af staan, tja, die interesseren zich ook vaak weer niet zo in de gezondheid van je hond en alles wat er bij komt kijken. Dus dan uit geschreven tekst ook wel makkelijker.
Ik waardeer het wel dat je zo eerlijk bent, dat is fijn
lekker over kunnen sparren is fijn, en een realiteitscheck ook 
