Leaving Neverland... Wie heeft het gezien?

[pearlsofpassion]

Zelfmoord, ik kan er een boek over schrijven. Ik zeg wel eens Poes Lea heeft me in leven gehouden (hoewel ik nog wel pogingen gedaan heb toen) en Ziva heeft me weer wat laten leven (uit mijn isolement getrokken), ik heb sinds Ziva geen poging meer gedaan, vind het ook vreselijk dat ze deze week 12 wordt. Mijn dieren betekenen alles voor me.
En ja, als je anders bent word je gepest. Helaas werkt dat vaak zo. Bij mij iig wel en ik hoor het te veel helaas.
En dat je het idee hebt dat er nog iets verdrongen zit is heel naar. Hopelijk zit het je niet teveel in de weg.

Wat spijt me dat voor je, dat jij het toch zo lastig hebt. Fijn dat de dieren je zo helpen. Daar zijn dieren wel goed in hé.

Mij zit het helemaal niet in de weg. Alleen heel af en toe merk ik dat ik toch ergens heftiger en emotioneler op reageer dan ik verwacht. Dat lijkt dan van heel diep te komen. En ik durf die emoties in mezelf niet goed opzoeken.

Zoals nu vb ivm jouw laatste stukje Siberienne. Ik heb het net gelezen en ik ben nu kwaad en zeer verdrietig, maar ik kan er niet echt bij stilstaan of over nadenken. Me niet voorstellen wat er echt staat en wat dat wil zeggen.
Dat doet te veel pijn. Daar ben ik bang van.
Dus ik zal me dit stukje wel herinneren, zal het wss nooit vergeten, maar denk nu maar snel aan iets anders.

(ik ga maar even Mc Leods Daughters kijken. Niets beter dan paarden en wijdse natuur om alles even te vergeten)

[Lizzy]

Heb meegelezen en een paar keer begonnen wat te typen maar wist niet zo goed wat te zeggen.

Dappere dames hier, die het bespreekbaar maken. Ik heb jullie verhalen gelezen met tranen in mijn ogen maar ook met bewondering voor de veerkracht.

Zo ontzettend plus 1. Er zijn ook gewoon geen woorden voor. Maar het feit dat jullie er hier over durven te praten (in de openbaarheid) zegt wel veel over hoe sterk jullie in het leven staan nu. Ik vind jullie een stel super lieve dappere meiden.

[Anne in Zweden]

Zo ontzettend plus 1. Er zijn ook gewoon geen woorden voor. Maar het feit dat jullie er hier over durven te praten (in de openbaarheid) zegt wel veel over hoe sterk jullie in het leven staan nu. Ik vind jullie een stel super lieve dappere meiden.

Honderd procent mijn gevoel ook. Mooi verwoord, Lizzy. Ik heb zelf een perfecte jeugd gehad en dan is het hele concept van misbruik weleens abstract, maar als ik jullie verhalen lees... Wow. Wat een kracht hebben jullie, misschien zelfs zonder je er zelf bewust van te zijn.

[Kim_S]

Honderd procent mijn gevoel ook. Mooi verwoord, Lizzy. Ik heb zelf een perfecte jeugd gehad en dan is het hele concept van misbruik weleens abstract, maar als ik jullie verhalen lees... Wow. Wat een kracht hebben jullie, misschien zelfs zonder je er zelf bewust van te zijn.

Dit helemaal +1!!

[Tibbies]

Honderd procent mijn gevoel ook. Mooi verwoord, Lizzy. Ik heb zelf een perfecte jeugd gehad en dan is het hele concept van misbruik weleens abstract, maar als ik jullie verhalen lees... Wow. Wat een kracht hebben jullie, misschien zelfs zonder je er zelf bewust van te zijn.[/quote]
Dit helemaal +2

[dinky89]

Ach wat rot Dinky. Ben je nog oke met dat je geen aangifte gedaan hebt? Hopelijk heb je het een plek kunnen geven.

Ja, daar ben ik wel ok mee. Tijdens mijn studie rechten wel uitgezocht hoe lang ik hem achter de tralies had kunnen krijgen en nagedacht over verjaring. Maar daarnaast denk ik dat hij daadwerkelijk niet heeft beseft wat hij deed. Hij heeft laag IQ in combinatie met pddnos waardoor hij zich moeilijk in anderen in kon leven.
Overigens heb ik verder een absoluut onbezorgde jeugd gehad. Maar juist doordat ik beschermd ben opgevoed en alles rozengeur en maneschijn was, was het ook moeilijk om het aan mijn ouders te vertellen want dat pastte niet in het perfecte plaatje. Later heeft hij nog wel een keer voor de deur gestaan omdat hij met mij wilde praten maar toen heeft mijn vader hem resoluut weg gestuurd.
Het gebeurde heeft er vooral voor gezorgd dat ik mij daarna helemaal weggecijferd heb en een gebrek aan eigenwaarde had. Mijn huidige vriend heeft mij mezelf weer leren waarderen en enorm veel geduld met mij gehad.
Ik kan zeggen dat het mij over het algemeen niet meer in de weg zit. Alleen twee jaar terug een beetje omdat ik ontdekte dat hij voor de suikerunie op vrachtwagen zat en ik onderweg naar mijn werk die vrachtwagens massaal tegen kwam en hem dus wellicht ook. Omdat ik de chauffeurs moeilijk kon zien vanaf de fiets heb ik hem niet gezien dus geen idee of ik hem nog tegen ben gekomen. Maar die last is echt verwaarloosbaar.
Het lijkt mij ook minstens zo erg wanneer het iemand binnen bloedbanden is dan een buitenstaander die je relatief makkelijk weer uit je leven kan zetten (tenminste ik heb dat uit het leven bonjouren als vrij eenvoudig ervaren, kan mij ook voorstellen dat er vele situaties zijn waarin dat compleet anders ligt).

[sam28]

Wat spijt me dat voor je, dat jij het toch zo lastig hebt. Fijn dat de dieren je zo helpen. Daar zijn dieren wel goed in hé.

Mij zit het helemaal niet in de weg. Alleen heel af en toe merk ik dat ik toch ergens heftiger en emotioneler op reageer dan ik verwacht. Dat lijkt dan van heel diep te komen. En ik durf die emoties in mezelf niet goed opzoeken.

Mijn dieren zijn ondertussen daarin gespecialiseerd.
Ik snap zo goed dat je die emoties en het stuk van Siberienne niet durft op te zoeken. Er zijn ook gebieden waar ik niet kom, kijk wel uit. En ik heb vandaag na therapie een flink eind gelopen met ziva en wat andere klusjes gedaan. Even mn hoofd op wat anders ook.

Grappig dat jullie veerkrachtig en sterk benoemen want dat zie ik dus helemaal niet. Ik zie vooral iemand die zo'n gekneusde ziel heeft dat ik niet normaal in de maatschappij mee zal kunnen draaien. Hopelijk, als ik het volhoud 4 a 5 dagen per week stage en werk voor anderhalf jaar, en daarna een baan voor 3 dagen per week. Maar zie bij zoveel lotgenoten dat ze heel hard hun best doen en het dan uiteindelijk niet volhouden. En intieme relaties, niet voor mij weggelegd. Dat kost me teveel energie, vrienden/vriendinnen gaat gelukkig heel goed, eventuele huisgenoten ook prima, maar een intieme relatie sloopt me. Helaas.

En ik vind het concept van een gelukkige jeugd wat abstract en ben vooral blij voor de mensen voor wie een ellendige jeugd abstract is.

Maar juist doordat ik beschermd ben opgevoed en alles rozengeur en maneschijn was, was het ook moeilijk om het aan mijn ouders te vertellen want dat pastte niet in het perfecte plaatje

Wat je hier schrijft herken ik bij een goede vriendin, zij heeft het mede daardoor niet durven vertellen.
Fijn dat je oke bent met je beslissing. Ik kan me wel voorstellen dat je bang geweest moet zijn om hem tegen te komen.
En familie uit je leven bannen is inderdaad heel ingewikkeld want loyaliteit en in mijn geval is de hele familie verscheurt. Ik heb mijn familie amper meer gezien nadat het bekent is geworden. Op de bruiloft van mn broer wel, toen werd me toegebeten dat ik mn ouders zoveel aandeed door geen contact te hebben. En na het overlijden van beide oma's was ik nergens welkom. De ene had ik wel willen zien om zeker te zijn dat ze dood was en de ander had ik wel afscheid van willen nemen maar was niet te regelen want opgebaard bij een dader en ik mocht niet naar de uitvaart.
Het is wat. Het gaat wel beter met me sinds ik geen contact meer heb, het is rustiger in mn hoofd hoewel ik wel iets van familie mis maar ik ken familie vooral van de nutella reclames en hoe meer ik bij vrienden/vriendinnen thuis kom, hoe meer ik realiseer dat nutella families niet bestaan, maar tegelijk ook meer geconfronteerd word met wat ik dan wel mis.

[Lizzy]

Mijn dieren zijn ondertussen daarin gespecialiseerd.
Ik snap zo goed dat je die emoties en het stuk van Siberienne niet durft op te zoeken. Er zijn ook gebieden waar ik niet kom, kijk wel uit. En ik heb vandaag na therapie een flink eind gelopen met ziva en wat andere klusjes gedaan. Even mn hoofd op wat anders ook.

Grappig dat jullie veerkrachtig en sterk benoemen want dat zie ik dus helemaal niet. Ik zie vooral iemand die zo'n gekneusde ziel heeft dat ik niet normaal in de maatschappij mee zal kunnen draaien. Hopelijk, als ik het volhoud 4 a 5 dagen per week stage en werk voor anderhalf jaar, en daarna een baan voor 3 dagen per week. Maar zie bij zoveel lotgenoten dat ze heel hard hun best doen en het dan uiteindelijk niet volhouden. En intieme relaties, niet voor mij weggelegd. Dat kost me teveel energie, vrienden/vriendinnen gaat gelukkig heel goed, eventuele huisgenoten ook prima, maar een intieme relatie sloopt me. Helaas.

En ik vind het concept van een gelukkige jeugd wat abstract en ben vooral blij voor de mensen voor wie een ellendige jeugd abstract is.


Wat je hier schrijft herken ik bij een goede vriendin, zij heeft het mede daardoor niet durven vertellen.
Fijn dat je oke bent met je beslissing. Ik kan me wel voorstellen dat je bang geweest moet zijn om hem tegen te komen.
En familie uit je leven bannen is inderdaad heel ingewikkeld want loyaliteit en in mijn geval is de hele familie verscheurt. Ik heb mijn familie amper meer gezien nadat het bekent is geworden. Op de bruiloft van mn broer wel, toen werd me toegebeten dat ik mn ouders zoveel aandeed door geen contact te hebben. En na het overlijden van beide oma's was ik nergens welkom. De ene had ik wel willen zien om zeker te zijn dat ze dood was en de ander had ik wel afscheid van willen nemen maar was niet te regelen want opgebaard bij een dader en ik mocht niet naar de uitvaart.
Het is wat. Het gaat wel beter met me sinds ik geen contact meer heb, het is rustiger in mn hoofd hoewel ik wel iets van familie mis maar ik ken familie vooral van de nutella reclames en hoe meer ik bij vrienden/vriendinnen thuis kom, hoe meer ik realiseer dat nutella families niet bestaan, maar tegelijk ook meer geconfronteerd word met wat ik dan wel mis.

Ik ken je natuurlijk niet. Dat vooropgesteld. Maar ik zie ook wel dat je een gekneusde ziel hebt. En toch vind ik je ook sterk. Je kent jezelf heel goed. Je kunt heel goed onder woorden brengen. Je bent hartstikke goed bezig met je studie. En het kan best wezen dat er lotgenoten zijn die het niet volhouden. Maar dat zegt toch niks over jou?! En is het niet zo dat op dit moment in je leven je nog geen intieme relatie kan hebben? Jij weet toch net zo goed als ik niet wat de toekomst voor ons in petto heeft? Goed, is het natuurlijk ook niet zo dat alleen een intieme relatie erbij je tot een heel mens maakt he. Dus misschien lukt het nooit. Maar misschien (als je dat al zou willen maar je schrijft helaas, dus ik denk van wel) lukt het ooit.

[devillovesangel]

Ik heb de docu niet gezien en ook Oprah niet(wij zetten op het moment alleen de tv aan voir Netflix, dus ik mis nog wel eens wat) en eerlijk gezegd ben ik daar wel blij om.
Ik wordt intens verdrietig van dit soort verhalen en het duurde dan ook even voordat ik dit topic wilde openen en lezen. Wat ik uiteindelijk met tranen in mijn ogen heb gedaan.
Ik heb zelf een klote jeugd gehad en zelfs een keer geprobeerd zelfmoord te plegen(inmiddels ben ik blij dst dat mislukt is, maar toen iets minder) Ik ben niet misbruikt, alleen maar geestelijk mishandeld en dat heeft ook zijn sporen achter gelaten. Niet zo erg als misbruik, maar ik kan mij daardoor juist wel voorstellen dst er zulke slechte mensen rondlopen op deze aardbol en dat ook veel families helemaal niet zo "happy" zijn als ze zich voordoen. Dit soort programma's bevestigen voor mij alleen maar dat veel mensen heel goed zijn in het verbergen van hun zieke geest

Gelukkig heb ik nu een super lieve schoonfamilie die laten zien dat het ook anders kan en daar ben ik wel heel blij met.

Zo ontzettend plus 1. Er zijn ook gewoon geen woorden voor. Maar het feit dat jullie er hier over durven te praten (in de openbaarheid) zegt wel veel over hoe sterk jullie in het leven staan nu. Ik vind jullie een stel super lieve dappere meiden.

ook een + 1 van mij

[Siberienne]

Mijn dieren zijn ondertussen daarin gespecialiseerd.
Ik snap zo goed dat je die emoties en het stuk van Siberienne niet durft op te zoeken. Er zijn ook gebieden waar ik niet kom, kijk wel uit. En ik heb vandaag na therapie een flink eind gelopen met ziva en wat andere klusjes gedaan. Even mn hoofd op wat anders ook.

Grappig dat jullie veerkrachtig en sterk benoemen want dat zie ik dus helemaal niet. Ik zie vooral iemand die zo'n gekneusde ziel heeft dat ik niet normaal in de maatschappij mee zal kunnen draaien. Hopelijk, als ik het volhoud 4 a 5 dagen per week stage en werk voor anderhalf jaar, en daarna een baan voor 3 dagen per week. Maar zie bij zoveel lotgenoten dat ze heel hard hun best doen en het dan uiteindelijk niet volhouden. En intieme relaties, niet voor mij weggelegd. Dat kost me teveel energie, vrienden/vriendinnen gaat gelukkig heel goed, eventuele huisgenoten ook prima, maar een intieme relatie sloopt me. Helaas.

En ik vind het concept van een gelukkige jeugd wat abstract en ben vooral blij voor de mensen voor wie een ellendige jeugd abstract is.

Sam28, ik hoor wat je zegt en hoeveel basisvertrouwen je hebt moeten missen. Tegelijk, je bent wel op weg omhoog. En wat is normaal meedraaien in de maatschappij? Je bent er, je raakt andere levens aan (vriendschappen, ook door hier mee te schrijven op het forum) je durft een relatie aan te gaan met je dieren, je gaat stage lopen. Je komt van 'tig nul achter en je doet het toch maar wel. Dat vind ik veerkracht. En als het voor jou goed is en genoeg is, prima toch? Een huisje-boompje-beestje Nutella gezin heeft niet meer waarde dan een leven met kat, hond en vrienden. Het gaat erom wat voor jou nu goed is.

Ik heb in een rotte tijd waarin mijn zelfvertrouwen op -10 stond (brunout, ontslag) veel gelezen en geluisterd van Brene Brown, over de kracht van kwetsbaarheid en wat ik een prachtige uitspraak vond, is "When we deny the story, it defines us. When we own the story, we can start rewriting the ending". Wat jij hier doet, door erover te vertellen (en dat hoeft echt niet in detail!) is niet ontkennen maar zeggen " ik ben dit, dit is mij overkomen" Da's ontzettend dapper en heel krachtig. En het punt om verder te gaan groeien. Zij heeft een paar prachtige tedtalks gegeven en mooie boeken geschreven. mocht je nog een keer puf hebben.

[Lizzy]

Sam28, ik hoor wat je zegt en hoeveel basisvertrouwen je hebt moeten missen. Tegelijk, je bent wel op weg omhoog. En wat is normaal meedraaien in de maatschappij? Je bent er, je raakt andere levens aan (vriendschappen, ook door hier mee te schrijven op het forum) je durft een relatie aan te gaan met je dieren, je gaat stage lopen. Je komt van 'tig nul achter en je doet het toch maar wel. Dat vind ik veerkracht. En als het voor jou goed is en genoeg is, prima toch? Een huisje-boompje-beestje Nutella gezin heeft niet meer waarde dan een leven met kat, hond en vrienden. Het gaat erom wat voor jou nu goed is.

+ 1 again! Ik ben altijd blij dat Siberienne het zo goed kan verwoorden!

[sam28]

Ik wil het topic niet naar me toe trekken maar wel even reageren nog.

Ik ken je natuurlijk niet. Dat vooropgesteld. Maar ik zie ook wel dat je een gekneusde ziel hebt. En toch vind ik je ook sterk. Je kent jezelf heel goed. Je kunt heel goed onder woorden brengen. Je bent hartstikke goed bezig met je studie.

Nee oke, het is heel lang geleden dat we elkaar gezien hebben en fijn dat ik ook sterk overkom. Dat probeer ik ook. Ik ken mezelf niet heel goed maar mijn woorden en daardoor voorkomen is heel goed. Wat fijn is maar ook een valkuil. En ik ben blij dat het erop lijkt dat mijn studie tot een einde komt! Vroeger werd me vertelt dat wie een dubbeltje is, nooit een kwartje zou worden. Word ik dat toch maar mooi straks. (waarop een goede vriendin aanvulde dat ik een euro waard was, zo lief!)

Ik ben niet misbruikt, alleen maar geestelijk mishandeld en dat heeft ook zijn sporen achter gelaten. Niet zo erg als misbruik,

Geestelijke mishandeling vind ik ook heel erg. Het doet je aan alles twijfelen, je hele zijn. Tenminste, zo is dat voor mij. Ik denk dat verschillende soorten mishandeling niet te vergelijken zijn alleen wel dat je door alle vormen erg beschadigd raakt.

Je komt van 'tig nul achter en je doet het toch maar wel. Dat vind ik veerkracht. En als het voor jou goed is en genoeg is, prima toch? Een huisje-boompje-beestje Nutella gezin heeft niet meer waarde dan een leven met kat, hond en vrienden. Het gaat erom wat voor jou nu goed is.

Ah, is dat wat jullie bedoelen met veerkracht. Ik zeg altijd dat ik net onkruid ben, het groeit door, is niet uit te roeien en heeft ook vaak nog leuke bloemetjes Veerkracht klinkt wat aardiger maar onkruid past meer bij me.

Het nutella gezin bedoelde ik mee dat ik dan ouders mis zoals in de nutella reclame. Ouders die er voor je zijn en waar je je benen onder de tafel kunt steken en dat er voor je gezorgd wordt enzo. En een lief mis ik eigenlijk vooral als ik de knusheid in foto's zie van stelletjes binnen mijn vriendengroep. De exclusiviteit.

Zij heeft een paar prachtige tedtalks gegeven en mooie boeken geschreven. mocht je nog een keer puf hebben.

Ik ga haar eens opzoeken. Ook het boek trouwens die iemand hier aanraadde (was jij dat ook?)
Ben je door je rotte tijd of nog herstellende?

[miik]

Minstens 100x mn berichtjes weg gehaald... maar deze kan blijven staan.
Ik werd als kind/tiener enorm gepest en had thuis mega issues (niet op sex gebied). Mijn vriendinnetje werkt sexueel misbruikt door iemand die ik ook kende. Mijn pa werkte hele avonden voor de kindertelefoon. Toen ik van mn vriendinnetje wist hoorde ik al vrij snel van nog 2 die ook misbruikt werden/waren (door andere persoon). Voor mn gevoel kon ik nergens heen, want stel je voor ik zou bellen en mn pa aan de telefoon krijgen... Ondanks dat ik zelf niet in die situatie zat, heeft het een enorme impact gehad... Ik was toen al geshockt dat ik het van 3 personen wist- van hoeveel weet je het dan niet ?

[eelke]

Er zijn al zo veel mooie woorden gezegd en vreselijke verhalen verteld, daar kan ik niet bij tippen.

Ik wil wel graag even kwijt dat ik het enorm mooi vind dat er mensen zijn die hun verhalen hier durven delen, en dat andere mensen het hier dus zo veilig gemaakt hebben dat iemand dit durft te delen. En dat dit enorm moeilijke onderwerp hier dus, online, besproken kan worden.

Chapeau voor iedereen dus dan maar dikke knuffel óf dikke chocoladereep voor degene die hem kunnen of willen gebruiken.

[pearlsofpassion]

Er zijn al zo veel mooie woorden gezegd en vreselijke verhalen verteld, daar kan ik niet bij tippen.

Ik wil wel graag even kwijt dat ik het enorm mooi vind dat er mensen zijn die hun verhalen hier durven delen, en dat andere mensen het hier dus zo veilig gemaakt hebben dat iemand dit durft te delen. En dat dit enorm moeilijke onderwerp hier dus, online, besproken kan worden.

Chapeau voor iedereen dus dan maar dikke knuffel óf dikke chocoladereep voor degene die hem kunnen of willen gebruiken.

Hier sluit ik me bij aan.