Nou, hij blijkt een natuurtalent! Gewoon vanaf het eerste spoor. Knop om en gáán! Windkracht 8? Nou dan hou je je neus toch wat lager, gaat best hoor. Kruisingen? Doe niet zo moeilijk, ze is daar heen gegaan!
Het enige wat hij moeilijk vond was omkeren als hij fout was gegaan. Dan vond hij het opeens heel raar dat hij degene was die daarover moest beslissen. Maar dan dacht hij er eens goed over na, keek eens wat ik er van vond en als ik achter hem aan kwam kreeg hij weer zelfvertrouwen en ging bij het kruispunt hop die neus weer aan de grond. Het is ook wat, als je na 10 jaar opeens het voor het zeggen krijgt!
Zijn tweede spoor heb ik hem kunnen filmen (want 18 kilo enthousiaste hond is heel wat makkelijker te houden dan 31 kilo
Mooie hoofdenparade:
Zelfs bij het tanken op de terugweg nam hij niet veel moeite om overeind te komen. Die horen we vandaag niet meer!

