Kaela schreef: do 09 jan 2020, 20:00
Lief dat je baar hem vraagt! Het gaat heel goed! Druppelen is heel erg goed gelukt en hij heeft het oogje weer goed open. Het is ook weer mooi droog. vanavond laatste keer druppelen en dan zou het goed moeten zijn!
Het is wel heel leuk dat ik door dit vervelende avontuur heb ontdekt hoe tam en lief hij is. Hij heeft geen enkele keer gebeten en ik durf hem nu op mijn handen te laten lopen en op te pakken. Door de bijtende hamsters vroeger durfde ik dat niet. Vind het toch wel heel leuk om hem te kunnen aaien en vasthouden.
En zo hep elk nadeel zijn voordeel
Blij te lezen dat de kerel weer helder uit zijn oogjes kan kijken....en helemaal top dat blijkt dat hij gewoon 'handtam' blijkt te zijn
Fijn dat het zo goed gaat met zijn oogje! En natuurlijk ook met de rest van hem, want zo overstuurd zijn van de behandeling is ook verschrikkelijk.
Ik heb al vaak gehoord dat hamsters eigenlijk niet zo'n bijters zijn als vaak gedacht wordt, maar het komt doordat ze vaak psychologische problemen hebben door slechte zorgen en veel te kleine behuizing en mensen vaak verkeerd met hen interageren. Bijvoorbeeld kooi waar ze ze van boven moeten grijpen waardoor hamster in paniek raakt.
Zijn lieve karakter komt dus waarschijnlijk (deels) doordat je goed voor hem zorgt en hij gelukkig is.
frodo quin schreef: vr 10 jan 2020, 17:57
Fijn dat het zo goed gaat met zijn oogje! En natuurlijk ook met de rest van hem, want zo overstuurd zijn van de behandeling is ook verschrikkelijk.
Ik heb al vaak gehoord dat hamsters eigenlijk niet zo'n bijters zijn als vaak gedacht wordt, maar het komt doordat ze vaak psychologische problemen hebben door slechte zorgen en veel te kleine behuizing en mensen vaak verkeerd met hen interageren. Bijvoorbeeld kooi waar ze ze van boven moeten grijpen waardoor hamster in paniek raakt.
Zijn lieve karakter komt dus waarschijnlijk (deels) doordat je goed voor hem zorgt en hij gelukkig is.
Dank je .
Is ook zo hoor, lees ik op de hamsterfora ook steeds weer. In kleine kooitjes zijn ze bijterig en vertonen ze gedrag als aan de tralies hangen en knagen. En in grotere verblijven worden ze blij en houdt het bijten vanzelf op. Het is net als bij honden (en alle wezens, zo lijkt me): verander de emotie, dan verandert ook het gedrag.
Maar het is wel opvallend dat hij zich zo makkelijk laat hanteren, gezien het feit dat hij als jonkie zo goed als nooit opgepakt is, door ons later ook niet en zijn moeder komt uit een vreselijke broodfok. Dus dat had ie niet mee. En dan lees ik toch weer dat dat soort diertjes vaak heel angstig zijn en blijven. Gelukkig is dat voor Valentijn niet!
Socialisatie is inderdaad ook een belangrijke factor, maar vergeet niet dat dat meer is dan het opnemen alleen. Je maakt wel vaak op andere manieren contact met hem heb ik de indruk. Dan ben je ook een band en vertrouwen aan het opbouwen.
En natuurlijk hebben sommigen nu eenmaal een liever of opener karakter dan anderen en Valentijn is duidelijk wel een lieverd
