Hoe is het met degenen die hun huisdier moeten missen ?

[Lizzy]

Ach hemeltjelief, wat een mega k*t-dag voor je . Dit blijft gewoon niet te nassen he . Het is gewoon zo niet eerlijk . Heel veel sterkte en een hele dikke knuffel

[eelke]

Pfff, ook van mij een dikke knuffel. Zo oneerlijk ook.

[Spikkelneus]

Al bijna een half jaar niet meer in deze wereld. Wat mis ik dit lieve oude frummelhoofdje

[M@rina]

Ahhh wat een heerlijk frummelhoofdje.... geen wonder dat je dat mist. Sterkte!

[sam28]

Wat een lekker frummelhoofdje... Veel sterkte

[Lizzy]

Al bijna een half jaar niet meer in deze wereld. Wat mis ik dit lieve oude frummelhoofdje IMG_5924 (2).JPG

Ik begrijp het helemaal

[constance.blokzijl]

Gister de hele dag al naar de datum van vandaag gekeken, en die datum gaf me zo’n naar ongemakkelijk gevoel. Vandaag echt niet lekker in m’n vel...
Er speelt momenteel toch al heel veel waardoor ik me niet lekker voel maar vandaag is het extra, ik ben koud, chagrijnig, niets wil, laat alles uit mijn handen donderen (inclusief een kop hete thee) En steeds weer die datum die in m’n hoofd dreunt. Tot ik me vanmorgen besefte dat het vandaag 4 jaar geleden is dat ik mijn allereerste pupje, mijn schatje en goedzak Brutus heb moeten laten gaan, 7 jaar oud maar.

[sam28]

[Lizzy]

Gister de hele dag al naar de datum van vandaag gekeken, en die datum gaf me zo’n naar ongemakkelijk gevoel. Vandaag echt niet lekker in m’n vel...
Er speelt momenteel toch al heel veel waardoor ik me niet lekker voel maar vandaag is het extra, ik ben koud, chagrijnig, niets wil, laat alles uit mijn handen donderen (inclusief een kop hete thee) En steeds weer die datum die in m’n hoofd dreunt. Tot ik me vanmorgen besefte dat het vandaag 4 jaar geleden is dat ik mijn allereerste pupje, mijn schatje en goedzak Brutus heb moeten laten gaan, 7 jaar oud maar.

Life is such a bitch.....

Zeven jaar is ook geen leeftijd om je hond te verliezen

[smulpaap]

Ja , een geliefd huisdier verliezen is altijd ruk . Maar als ze pas 7 jaar zijn , pffff

[KarenH]

Echt niet fijn nee als ze nog zo jong zijn. Ik snap dat je tegen de dag opziet.


Vandaag is het 8 jaar geleden dat ik afscheid van Rocco heb moeten nemen.
Hij was nog geen 6

[Kaela]

Vandaag zou je tien zijn geworden. Een mijlpaal. Een leeftijd die eindelijk wat bij je grijze snoet zou passen.

Het is waar wat ze zeggen, de tijd haalt de scherpe randen van het verdriet af. Maar af en toe spoelt het als een vloedgolf weer over me heen. Wat mis ik hoe je je neus in mijn handen duwde voor een aai, hoe je altijd neerploft als je ging liggen, je ogen waar ik kon verdrinken, je lijf dat je vol overgave tegen me aan kon duwen als we knuffelden.

Tijd slijt ook letterlijk je aanwezigheid weg. Nu hebben we nieuwe gordijnen. Precies dezelfde als voorheen, maar nu zonder het gat dat jij er in gesleten had. Elke keer is er weer iets van jou dat verdwijnt.

Maar op dagen als dit weet ik, je gaat nooit weg. Je bent voor altijd bij mij. Daar ben je veilig.

[Anne in Zweden]

Vandaag is het een jaar geleden dat we onze Scotch moesten laten gaan, op de leeftijd van 15 jaar en 4 maanden. Met enig ongemak moet ik opbiechten dat ik hem (en Max, die eind juli overleed) niet heel erg mis. Ik heb ontzettend vrede met zijn dood, vanwege zijn mooie leeftijd waarschijnlijk (waardoor ik me lang heb kunnen voorbereiden op de gedachte dat hij er op een dag niet meer zou zijn). En vanwege het feit dat het ondanks dat voor Scotch heel snel ging allemaal, zodat ik weet dat hij niet lang heeft moeten lijden.

Wat mij ook heel erg helpt is het feit dat we al vrij snel twee nieuwe honden in de plaats van Scotch en Max hebben gekregen; het brengt iedere dag weer zoveel vreugde om onze idiote Cyprioten in actie te zien. Daar komt bij dat Aris qua karakter de reïncarnatie van Scotch is, waardoor het helemaal niet voelt alsof we Scotch niet meer om ons heen hebben.

Ik heb net voor het eerst sinds lange tijd weer eens de laatste foto's van Cotchybotchy bekeken, genomen vlak voordat we naar de dierenarts vertrokken, en dan denk ik: o hemel, hij was écht op. En daarom kan ik nu oprecht zeggen: het is goed zo.

Kaela: jij sterkte vandaag.

[Aquillo]

Vandaag is het een jaar geleden dat we onze Scotch moesten laten gaan, op de leeftijd van 15 jaar en 4 maanden. Met enig ongemak moet ik opbiechten dat ik hem (en Max, die eind juli overleed) niet heel erg mis. Ik heb ontzettend vrede met zijn dood, vanwege zijn mooie leeftijd waarschijnlijk (waardoor ik me lang heb kunnen voorbereiden op de gedachte dat hij er op een dag niet meer zou zijn). En vanwege het feit dat het ondanks dat voor Scotch heel snel ging allemaal, zodat ik weet dat hij niet lang heeft moeten lijden.

Wat mij ook heel erg helpt is het feit dat we al vrij snel twee nieuwe honden in de plaats van Scotch en Max hebben gekregen; het brengt iedere dag weer zoveel vreugde om onze idiote Cyprioten in actie te zien. Daar komt bij dat Aris qua karakter de reïncarnatie van Scotch is, waardoor het helemaal niet voelt alsof we Scotch niet meer om ons heen hebben.

Ik heb net voor het eerst sinds lange tijd weer eens de laatste foto's van Cotchybotchy bekeken, genomen vlak voordat we naar de dierenarts vertrokken, en dan denk ik: o hemel, hij was écht op. En daarom kan ik nu oprecht zeggen: het is goed zo.

20190301_122213.jpg


Kaela: jij sterkte vandaag.

wat fijn dat je er vrede mee hebt. Mooie herinneringen..

ik weet niet hoe ik zou reageren als Aquillo zou gaan. Hij is nu bijna 16.. er op voorbereiden gaat niet. Denk wel elke dag ja manneke je bent een hondje van de dag ieder moment die ik nog met je kan delen is me dierbaar. Maar eigenlijk wil ik er ook niet aan denken.

[Lizzy]

Vandaag zou je tien zijn geworden. Een mijlpaal. Een leeftijd die eindelijk wat bij je grijze snoet zou passen.

Het is waar wat ze zeggen, de tijd haalt de scherpe randen van het verdriet af. Maar af en toe spoelt het als een vloedgolf weer over me heen. Wat mis ik hoe je je neus in mijn handen duwde voor een aai, hoe je altijd neerploft als je ging liggen, je ogen waar ik kon verdrinken, je lijf dat je vol overgave tegen me aan kon duwen als we knuffelden.

Tijd slijt ook letterlijk je aanwezigheid weg. Nu hebben we nieuwe gordijnen. Precies dezelfde als voorheen, maar nu zonder het gat dat jij er in gesleten had. Elke keer is er weer iets van jou dat verdwijnt.

Maar op dagen als dit weet ik, je gaat nooit weg. Je bent voor altijd bij mij. Daar ben je veilig.

Prachtige foto en zulke mooie herinneringen om te koesteren.... Nee, hij gaat nooit weg. Het is een mega cliché maar "for always in your heart".