Tanna schreef: wo 12 aug 2020, 12:29 Drie maanden geleden is het vandaag en soms kijk ik achter elkaar foto's en filmpjes van George, maar vandaag kan ik dat niet.
Dit is zo'n dag die zorgt dat er een steen op mijn borst ligt, dat ik het liefst zou wegkruipen, zo'n pijn doet het. Aanvankelijk was er redelijke berusting omdat ik wist dat het goed was. Toch sloeg later de twijfel toe. Had ik niet nog een tijdje door moeten zetten? Ze liep nog, ook al was het akelig langzaam, ze at nog met smaak, ze probeerde zo zindelijk mogelijk te zijn. Maar ze was soms ook onrustig en dat zindelijk zijn hield in dat ik er vaak uit moest 's nachts, dat ik als iedereen al uren sliep nog met de meiden in het bosje wandelde, dat ik haast niet sliep omdat ik van elk ritseltje, elk krasje van een nageltje op het parket dat ik via de babyfoon hoorde meteen naar beneden ging. George de tuin in, plassen en weer naar binnen. En dan nog een paar keer eruit omdat ze onrustig was, terwijl ik op moest blijven. Tegen de tijd dat ik echt met ze naar buiten wilde lag zij heerlijk te slapen. Het allerergste was dat ze binnen afzienbare tijd helemaal blind zou zijn en dat gaf de doorslag. Ik weet natuurlijk best dat het niet meer ging.
Het is goed dat ik dit opschrijf, dat haalt me weer bij de les.
Maar het gemis, het verdriet........allemachtig, wat is dat erg.........
Het laatste tuigje dat ze droeg ligt nog gewoon bij de deur, haar bal houd ik apart. Soms hoor ik haar zuchten en kijk ik naar waar ze zou moeten liggen. Roep ik George terwijl ik Ivy bedoel. Zeg ik als we de brug oversteken : Kom op, meiden! En hik ik ineens van verdriet terwijl ik met Ivy wandel. Waar zij dan weer heel erg van schrikt en gauw tegen me op komt staan en mijn handen likt, helemaal van slag.
Een paar weken geleden vond ik een van de wintertruien van George, die had ze in maart denk ik nog gedragen. En daar sta je dan, alsof je in zo'n sentimentele film zit, truitje tegen je gezicht, helemaal snikkend..........
Ik snijd de groente en bedenk me hoe graag ze alles lustte en tot voor kort aan kwam lopen als ik het mes maar op een wortel zette. Ja, wortel! Lekker!!!!
Tegelijkertijd ben ik zo blij dat Ivy bij ons is gekomen nadat we verhuisd waren. Mijn reservehondje, het hondje dat ervoor zorgt dat ik met mijn depressieve autihoofd wel naar buiten ga. Gelukkig dat ze er al was, ik weet niet of ik het nu had gekund, samen met de zorg voor een lief die me zo hard nodig heeft na zijn herseninfarct. Voor hem is het ook fijn dat die kleine er is trouwens.
Ik merk dat ik Ivy nu pas echt volledig toe kan laten in mijn hart. Er zit wel een groot Georgevormig gat in maar zij heeft er ook een prominente plek in gekregen. En dat is fijn, ik houd ook van haar. Maar George was als het ware mijn eerstgeborene, het mooiste dat me ooit is overkomen. Voor altijd dichtbij me........
Op de een of andere manier lijkt het wel of je hersenen en je hart en je ziel eerst met elkaar in lijn moeten komen ofzo. En dat je hoofd ook alles 1000 keer uitgekauwd moet hebben zodat hoofd, hart en ziel er echt samen tot diep weten dat het moest. En je beslissing de juiste was. Het enige wat je kon doen. Dat heeft kennelijk tijd en ruimte nodig.
