Het verhaal van het uitstrooien van de as van de honden van Smulpaap raakt me, zo mooi dat er dan wat as terug waait...
Sofi’s as hebben we deels uitgestrooid in een hoekje in de tuin waar ook de as van de poezen Lola en Haley en die van Borke ligt. Als we ‘s avonds door de tuin lopen dan zeg ik ze in gedachten vaak gedag en op hun sterfdag drinken we er een glaasje wijn.
Sofi was echter zo’n vrije ziel, dat we haar ook ergens in de rimboe op een MTB berg achter ons huis hebben uitgestrooid. Je kan er bijna niet komen, maar gelukkig was het net gemaaid en gekapt toen we haar as wilden strooien. Nu kan je er niet meer bij komen, maar we wandelen er vaak langs en dan zeggen we haar gedag.
Borke is inmiddels alweer 9 jaar dood en zoals Lizzy het beschrijft, zo voelde ik het in het begin ook. Als we dan met Sofi gingen wandelen, schoot ik al vol bij iedere stok die ik zag liggen, want Borke was dol op apporteren...
Om hem heb ik zo intens veel verdriet gehad, als ik nog nooit heb gehad. Toen begreep ik mijn moeder, die na het overlijden van onze poedel zei dat ze dat verdriet niet nog een keer aan kon en geen hond meer wilde...
Nu hebben we al heel wat jaren geen dieren meer en toch kom ik hier nog graag en zie ik mijzelf nog steeds als iemand met dieren. Ze wonen nu in mijn hart en soms pink ik een traantje van weemoed weg, zoals nu als ik jullie verhalen lees en mijn eigen verhaal schrijf. Dit hier voelt als een mooie en veilige plek - ook al is het openbaar
hoe ontroerend. Maar ook weer mooi om je toch hier weer te zien.
. Ik wist niet dat een mens zoveel pijn in het hart kon hebben 
