Ik weet dat het erg lang geleden is dat ik een berichtje geplaatst heb. Er is veel gebeurt de afgelopen jaren.
Maar goed.
Ik liet Bandit net uit en loop achter een vrouw met een pup in haar armen. Zonder te bukken laat ze zo die pup naar beneden vallen!?
Oh, en een klap dat dat geeft op de stenen.
Het leek een border collie pup van nog geen 10 weken oud.
Ik zei dat dat geen stijl is en als ze wil dat hij zijn pootjes breekt, ze vooral zo door moet gaan.
Het pupje bleef liggen.
Uiteindelijk ging hij zitten en wilde ze hem met de riem vooruit trekken.
Pupje loopt niet mee natuurlijk.
Ze loopt terug om hem weer op te pakken. Haar handen waren nog geen meter van het pupje vandaan en hij begint te gillen!
Ik zei nog dat die te klein is om mee te lopen.
Tegen mij zei ze: wil je me met rust laten, alsjeblieft.
Uit haar tekst maak ik op dat ze nogal gefrustreerd is met haar pup.
Uit het feit dat de pup begint te gillen als ze dichterbij komt, concludeer ik toch dat ze hem vaker pijn heeft gedaan.
Echt, het is al een half uur geleden gebeurt en ik zit nog te trillen.
Je kunt er niks tegen doen als buitenstaander, maar het doet zeer als zo'n jong hondje zó behandeld wordt.
Oh, wat vind ik dit erg!
Je bedenkt dan hoe het zo kan komen. Is het haar eerste hond? Het is duidelijk dat ze hulp / begeleiding nodig heeft.
Wat doet ze als hij in huis plast of poept? Ik denk niet dat ik dat wil weten.
Hoe kun je op zo'n manier een band met je pup opbouwen en verwachten dat hij straks naar je luistert?
Ik weet, het is een momentopname, maar wel eentje die zeer respectloos is jegens een pupje.
Sorry, ik moest dit echt even kwijt.
(ik hoop dat ik weer vaker berichtjes ga plaatsen!
)
Het asiel zal straks wel weer vol zitten..
Alleen het einde snapt hij niet helemaal: hij staat op, schut zich uit en dán pas springt hij uit bed. 
haha.
