Verhuizen

[sam28]

Ik heb verschillende draadjes bekeken waar het paste maar vond niet echt wat. Dan maar mijn eigen draadje..

Gister heb ik te horen gekregen dat ik a.s dinsdag mag tekenen voor een huis! Een dorp naast Utrecht. Ik krijg dan direct ook de sleutel.

Dat is meer dan leuk. Gaaf huis, drie slaapkamers, groot balkon, bovenste verdieping met uitzicht aan beide kanten op groen. Balkonkant zelfs op de kinderboerderij met geitjes en schapen en varkens geen overburen meer!!! Ik heb volgens mij wel ergens vertelt dat ik hier had gekeken.

Er moet veel aan gebeuren maar dat is logisch, het is sociale woningbouw, dat hoort erbij. Het is verder volledig leeg en kaal en vies.
De muren moeten en er moet een nieuwe vloer in want nu geen vloer. Ook leuk, lekker zelf uitzoeken en niet inschikken omdat de over te nemen vloer 'niet helemaal mijn smaak is maar nog wel kan' dus doe maar, ofzo. Ook nieuwe gordijnen en dus alle behang eraf en verven.

Het is tegelijk ook heel heftig en dubbel. Ik heb namelijk besloten dat poes Lea niet meer mee gaat verhuizen. Haar lijf raakt meer en meer op en ze springt al maanden niet meer op stoelen en bankjes. Ze ligt op de bank en op m'n bed en scharrelt nog wat door huis soms. Ze eet almaar slechter. Haar vacht is sinds een maand aan het vervilten, kan zichzelf niet meer schoonhouden. Haar kop wil nog wel en ze heeft nog wel een mening. Maar ik ga het niet meer doen. Dan moet ze namelijk in augustus de verhuizing door om dan misschien sept of miss oktober nog wel of niet te redden. En hoe redt ze dat dan, ik vind dat niet poes waardig. Lea waardig. En dat heeft ze niet verdient. Dus dan moet de kogel door de kerk.

Siepie moet dan ook tijd hebben om te rouwen voor ik ga trekken met spullen en dozen. Het afscheid van Lea komt dus ook ineens heel snel dichtbij. ik moet de verhuizing gaan plannen maar ik denk misschien a.s dinsdag al. Dan heeft Siepie ook maximaal tijd voor het rouwen voordat ik mijn huis moet gaan inpakken..
Ik heb het met de DA overlegd en zij staat er ook helemaal achter. Kent mij, Kende Ziva, kent Lea.

Een dubbele, heftige tijd dus. Met veel leuke dingen en een rouw randje.

[Ronald]

Heftig Sam!

Allereerst natuurlijk gefeliciteerd met je nieuwe huis. Het is je zó gegund! Maar ik ben het met je eens dat, na alle verhalen over Lea, het misschien maar beter is dat ze de komende verhuizing niet meer mee gaat maken. Dat is toch best wel een gebeurtenis die veel impact kan hebben op mens en dier. En als je nu al het idee hebt, dat ze dat al misschien niet eens meer kan opbrengen, dan lijkt het nu inderdaad de tijd te zijn voor het afscheid. Moeilijk, heel moeilijk. Maar aan de andere kant: ook een beslissing uit liefde, uit zorg voor je dier.

Sterkte met de moeilijke beslissingen en ik hoop dat je er een prachtig plekje aan hebt!

[hannabelgje]

Dat is heftig pfff. Fijn van je huisje maar super verdrietig ook. Dikke knuffel.

Verstuurd vanaf mijn SM-G980F met Tapatalk

[sam28]

Ja, er komen zoveel veranderingen aan dat ik zelf amper tijd heb om het bij te benen. Geen trainee/leerling meer zijn, niet over staan en dus onderdeel van het team. Ik was wel al onderdeel maar ook extra, dus als ik er niet ben dan is dat jammer maar helaas. Daar zit gevoelsmatig een druk bij.

Dan een nieuw huis met alle veranderingen.

Dan dus het einde van Lea. Ik ben er heel rustig onder en tegelijk vliegt het me aan. Doe ik er wel goed aan, kan ze niet toch mee enzenz.
Ik denk dat het echt niet kan maar dan doet ze weer wat wat me laat twijfelen. Verstand en gevoel liggen ver uit elkaar soms

[hannabelgje]

Weet je wat het het altijd is met beestjes inslapen, zelf hebben ze daar geen besef bij. Voor haar zal het dus niet uitmaken of het binnenkort gebeurt of later pas. Ze gaan slapen en worden niet meer wakker. Hebben daar ook geen angst voor. Dat helpt mij altijd als ik bang ben te vroeg te zijn.

Verstuurd vanaf mijn SM-G980F met Tapatalk

[sam28]

Weet je wat het het altijd is met beestjes inslapen, zelf hebben ze daar geen besef bij. Voor haar zal het dus niet uitmaken of het binnenkort gebeurt of later pas. Ze gaan slapen en worden niet meer wakker. Hebben daar ook geen angst voor. Dat helpt mij altijd als ik bang ben te vroeg te zijn.

Ja, idd. Dat houd ik mezelf ook voor. Maar het blijft dubbel. Mijn enorme schreeuwlelijk, mijn enorme knuffelkont, mijn liefdevolle gezelschap van de afgelopen 19 jaar, mijn schaduw, hoewel ze minder schaduw is geworden door alle stijfheid en gebrek aan springen.
Ik vind haar de verhuizing aandoen egoïstisch voor mezelf, ik vind het oke als ze gaat. Het is zo een waardig afscheid... en toch..

[hamada]

Wat een dubbele situatie waar je in zit, maar wel een liefdevolle keuze die je maakt voor Lea.
Veel sterkte met het afscheid, maar ook veel succes en geluk met je nieuwe begin.

[dinky89]

Wat een enorm dapper besluit Sam lijkt mij een keuze die duidelijk met het hoofd is gemaakt en die ik volledig kan volgen. Al zal je hart nog lange tijd zorgen voor twijfels of het de juiste beslissing is.

Je hebt al vaker je twijfels geuit over de gezondheid van Lea en wanneer het genoeg is. Daarom is dit absoluut geen foute beslissing ;-)

Hopelijk kan je straks ondanks het verdriet toch ook genieten van je nieuwe huisje!

[Lizzy]

Jeetje, ik wilde heel enthousiast gaan tikken "Oh Sam, geweldig, gefeliciteerd!!!!!!!". Tot ik las van Lea.... Dit is gewoon hartstikke verdrietig . Maar nee, dit gaat niet meer.... Ja, mega dubbel zeg. Aan de ene kant vind ik het zo tof voor je dat je zo'n geweldig huis krijgt! Aan de andere kant moet je dus eerst Lea los laten.... dat is gewoon mega verdrietig en moeilijk. Maar ja nee Sam, je hebt echt geen andere keus

Sterkte . Ja, en toch ook gewoon heel veel plezier en geluk in je nieuwe huis!

[Siberienne]

Gefeliciteerd met je nieuwe stek! Maar ook sterkte met alles er omheen, het is niet makkelijk nu zo Lea te moeten laten gaan hoewel je weet dat het het beste voor haar is.

Toen wij onze eerste hond moesten laten gaan, hadden wij net in dat jaar een lange reis gepland. Hij leverde steeds meer in en wij hadden het er toen ook over, wat doen we nu ? Hij mocht gaan logeren bij de fokker, een bekende stek maar wel een plek met nog heel wat andere honden, drukte en hij kon daar niet binnenshuis verblijven. Dat was voor hem niet ideaal, meneer bemoeide zich graag overal mee maar dat ging fysiek steeds moeilijker. Uiteindelijk werd de beslissing makkelijker omdat hij ineens erg veel slechter werd en hebben we hem in laten slapen, ruimschoots voor onze reis.

Met Spot was het natuurlijk helemaal bizar, de dag voor ons vertrek. Maar als ik daaraan denk ben ik wel nog steeds dankbaar dat het niet tijdens de reis of net in Noorwegen mis ging. Stel je voor dat we hem de stress van de reis aan hadden gedaan en dan was hij onderweg overleden. Of net na aankomst. Dan was het zo, rustig ingeslapen bij zijn bekende dierenarts, in onze armen, toch nog het beste. Net als bij jou met Lea het beter is om het op een door jou gekozen rustig moment te doen. En niet als ze straks door de stress van de verhuis ineens in zou storten.

En wat betreft de stress van het niet meer extra zijn; ik snap het helemaal maar heb zelf meegemaakt dat het ziekenhuis er toch nog wel staat - ook al ben ik er niet (dingen lossen zich toch wel op, denk ik zo )

Dus ja, ik zeg toch ook gewoon, succes met je nieuwe start! (Nu heb je plek voor de twee stoeltjes die nog bij Tanna staan )

[sam28]

Bedankt voor de felicitaties en jullie, soms uitgebreide, antwoorden. Dat helpt me enorm, zeker omdat ze nu ineens het licht gezien lijkt te hebben, luid protesteert dat ik afgelopen nacht niet thuis was (werken) en ineens vanochtend dus sliep. Be-lach-e-lijk. En hoezo krijg ik brokken nu, ik krijg sochtends altijd 4 happen vlees (die ze niet opeet maar toch) De brokken gingen er wel in hoor want JUMMIE! Maar wel blijven klagen over haar 4 happen lange tanden vlees.
Vervolgens springt ze op stoel en dan op tafel en ligt nu in mand in vensterbank.

Deze foto is van zojuist.

Ze laat het zelfs toe dat Siepie haar wast nu.
Op momenten als dit denk ik; nee, het kan wel. Maar tegelijk weet ik ook dat het moment echt daar is en ik dit met Ziva (in veel mindere mate want natuurlijk doodziek) ook heb gehad.
Het is dan nu echt een verstandelijke beslissing. Een waar ik met mijn verstand achter sta, mijn gevoel wil soms niet echt mee. In ieder geval niet op momenten als deze.

[pearlsofpassion]

Ik begrijp dat volledig.. En ik ben echt een slechte om je te zeggen dat het wel tijd is. Want ik heb ook altijd hetzelfde als jij nu hebt. Ik twijfel eindeloos en vind het ontzettend moeilijk om op te geven of op eigen initiatief afscheid te nemen.
Ik vind het plaatsvervangend al zo moeilijk voor je.

[Siberienne]

Dat is het ook, toen we met Chenak bij de dierenarts waren om hem in te laten slapen probeerde hij opeens de prullenbak te plunderen. Toen aarzelden we ook wel even. Maar het gaat er ook niet om dat er nog goede momenten zijn. Ik denk eigenlijk, dat als je wacht tot die er helemaal niet meer zijn, je misschien wel ‘te laat’ bent. ‘When the bad days outnumber the good’ , dat houden wij aan. Maar we hebben dat besluit pas 1x bewust hoeven nemen, bij de andere twee was er geen keuze meer omdat ze ineens doodziek bleken. Dus in die zin heb ik makkelijk praten …

[sam28]

Het is vreselijk onwerkelijk. Lea lag net bij me op schoot, knuffels halen. En dan bedenk ik me dat het de laatste avond is dat ze dat doet. Het is dubbel, blijft dubbel.
Het is goed dat ze gaat en tegelijk te vroeg ofzo. Niet dat ik het te vroeg vind maar ineens gaat het wel erg snel. En dat doe ik dan meer voor Siepie, zodat zij ook kan wennen aan het alleen zijn zonder dat ik met dozen ga trekken.
Pff, mijn hoofd loopt verschrikkelijk over.
Lea, huis... Huis, Lea... Ik ben doodop.

[zurca]

Ach Sam toch.... Moeilijke beslissing maar wel een dappere en uit liefde gemaakt.
Heel veel sterkte!
Gek om te zeggen misschien maar ik hoop dat als je Lea in rust hebt kunnen laten gaan het jou ook wat rust brengt. Ik heb dat zelf wel zo ervaren nadat we onze honden hebben laten gaan. (Beide hebben we laten gaan terwijl er nog goede momenten waren maar de 2 katten die wij voor hen hebben laten gaan, daar hadden we te lang mee gewacht en dat is lang blijven knagen. En nog soms...)
Heel veel sterkte met het naderende afscheid.

Ondanks je verdriet toch gefeliciteerd met je nieuwe huis. Klinkt echt als een fijne plek, het is je zo gegund....