Vrijdagochtend begon het. We waren met een aantal mensen uit mijn vaste lesgroep en vier mensen met eigen paard. Elke dag deden we een keer serieus lessen in de bak en iets leuks. Zo hebben we een avondrit gemaakt, waarbij het vrijwel donker was toen we het bos uit tölten, een vlaggenrace en gister nog een heerlijke bosrit met avontuurlijke routes als afsluiting.
We hebben gelachen tot we buikpijn hadden en toen nog meer, we zijn met elkaar door moeilijke momenten heen gekomen en we hebben enorm veel geleerd. We hebben heel veel zon gehad en heel veel regen, zijn schandelijk verwend met lekker eten, hoefden niet af te wassen, maar mochten wel voor de paarden zorgen. Wat een top weekend!
Voor mij was de laatste rit een enorme kers op een enorme taart. Na een hele flinke dip in mijn angst een paar maanden geleden heb ik keihard gewerkt aan "mijn eigen rit rijden", wat de groep ook doet, wat er ook gebeurd, ik kan het zelf! En met vier nieuwe ruiters en nog wat andere factoren was de energie in de groep dusdanig dat ik heel flink werd getest. Alles was aanwezig om mijn angst helemaal tot leven te wekken. En toen kon ik alles uitvoeren waar ik de laatste tijd zo hard aan heb gewerkt. Het was zo'n fantastisch gevoel en het ging ook vanzelf. We gingen over kleine heuveltjes tölten. Dat is een heel leuk slingerpad, heuveltje op, heuveltje af, bochtje hier, bochtje daar. Tempo wat te hoog voor mijn pony, gelach, gejoel, je ziet niets door de begroeing. Ik vond het loeispannend, de "wat als-en" schoten me door mijn hoofd en gelijk was daar het gevoel "Hreimur en ik kunnen dit!". Dus los teugeltje, vertrouwen op Hreimur, bukken voor de takken en gaan!
Mijn hart zit helemaal vol met Hreimur. Mijn grote leermeester, mijn lieve vriend. Jij bent de beste!
