Hoe is het met degenen die hun huisdier moeten missen ?

[Envie]

Vandaag een half jaar geleden dat we afscheid namen van onze lieve Collin.
Een half jaar alweer..ik kan er redelijk mee leven. Hij had absoluut meer pijn gekregen. Was verder achteruit gegaan. De slokdarm verlamming was onomkeerbaar.

Maar soms... moet ik nog even huilen. Ik mis hem zo

[KarenH]

Vandaag een half jaar geleden dat we afscheid namen van onze lieve Collin.
Een half jaar alweer..ik kan er redelijk mee leven. Hij had absoluut meer pijn gekregen. Was verder achteruit gegaan. De slokdarm verlamming was onomkeerbaar.

Maar soms... moet ik nog even huilen. Ik mis hem zo

Daar mag je toch best om huilen? Zelfs al kun je er redelijk mee leven.

[hannabelgje]

Sterkte allemaal. Het doet ook gewoon vreselijk veel pijn.

Verstuurd vanaf mijn SM-G980F met Tapatalk

[*Remy*]

Het zijn die momenten waarop je in 1x je lieve schat zo ontzettend mist dat het lichamelijk pijn doet in je hart.

Joontje

[Siberienne]

Ja hé? Die momenten zijn er zeker. *knuffel* (en het is ook een heel lief snoetje)

[Envie]

Ik zat eens op een avond lekker door zijn vacht te kroelen en vertelde hem zachtjes dat hij best al oud was en dat er een dag zou komen....Maar dat hij dan misschien wel naar een hemel ging, waar ik dan op een mooie dag ook kom..zodat we voor eeuwig samen zouden blijven met alle anderen die we zijn verloren. Ineens maaide hij met zijn poot over mn arm en ik zag een brede grijns op zn toet.
Alsof hij me begreep Dat moment zie ik nog zo vaak voor me

[Kaela]

Ik zat eens op een avond lekker door zijn vacht te kroelen en vertelde hem zachtjes dat hij best al oud was en dat er een dag zou komen....Maar dat hij dan misschien wel naar een hemel ging, waar ik dan op een mooie dag ook kom..zodat we voor eeuwig samen zouden blijven met alle anderen die we zijn verloren. Ineens maaide hij met zijn poot over mn arm en ik zag een brede grijns op zn toet.
Alsof hij me begreep Dat moment zie ik nog zo vaak voor me

Oh wat ontroerend. Ik geloof wel dat ze dat begrijpen. Als het dan niet letterlijk is, dan wel met hun intuïtie. Mooi.

[eelke]

Hier alweer bijna 5 maanden verder. Het is raar hoe snel dat gaat, maar aan de andere kant ook alweer zo lang geleden lijkt.

Het gemis zelf zakt niet, maar het lukt wat beter mee om te gaan. Maar het blijft; thuis komen in een donker leeg huis, de wandelingetjes niet meer, dat warme lijf tegen je aan op de bank, en steeds maar dat gevoel dat ik wat vergeet. Dat ik op tijd naar huis moet. Maar ja, er is niks meer om te vergeten, en er is niks meer om voor naar huis te moeten

Jemig wat zit zo'n hond in je systeem verankerd.

[KarenH]

Hier alweer bijna 5 maanden verder. Het is raar hoe snel dat gaat, maar aan de andere kant ook alweer zo lang geleden lijkt.

Het gemis zelf zakt niet, maar het lukt wat beter mee om te gaan. Maar het blijft; thuis komen in een donker leeg huis, de wandelingetjes niet meer, dat warme lijf tegen je aan op de bank, en steeds maar dat gevoel dat ik wat vergeet. Dat ik op tijd naar huis moet. Maar ja, er is niks meer om te vergeten, en er is niks meer om voor naar huis te moeten

Jemig wat zit zo'n hond in je systeem verankerd.

Volgens mij gaat het nooit over, er komt een korst op de wond die je er af en toe vanaf stoot. Het scheelt als je nog een hond hebt, niet het gemis, maar de routine en het zorgen voor dat je hebt.

[eelke]

Volgens mij gaat het nooit over, er komt een korst op de wond die je er af en toe vanaf stoot. Het scheelt als je nog een hond hebt, niet het gemis, maar de routine en het zorgen voor dat je hebt.

Ja, dat klopt denk ik wel. Hoewel ik ook nog wel weer van toen met Gijs, dat het ineens raar was, met 1 hond lopen, etc. Maar je hebt dan nog wel de routine van uitlaten, eten geven, en zorgen voor. Het was wel heel stil toen. Gijs maakte altijd geluid, ook als ie sliep.
Nu heb ik ineens een hond-loos huis. Weet nog dat mijn moeder hier laatst was met haar hond, en vroeg, is er nog water? Ja, natuurlijk! Om dan 4 seconden later te bedenken, natuurlijk niet, ik heb helemaal geen waterbak meer staan het is nu niet alleen dat mijn huis zonder hond is, maar óók nog zonder hondenspullen (ik heb er inmiddels wel het vertrouwen in dat ik de hondenharen nog wel een tijdje blijf tegen komen ).

[- pien -]

Hier alweer bijna 5 maanden verder. Het is raar hoe snel dat gaat, maar aan de andere kant ook alweer zo lang geleden lijkt.

Het gemis zelf zakt niet, maar het lukt wat beter mee om te gaan. Maar het blijft; thuis komen in een donker leeg huis, de wandelingetjes niet meer, dat warme lijf tegen je aan op de bank, en steeds maar dat gevoel dat ik wat vergeet. Dat ik op tijd naar huis moet. Maar ja, er is niks meer om te vergeten, en er is niks meer om voor naar huis te moeten

Jemig wat zit zo'n hond in je systeem verankerd.

[Ronald]

Klinkt heel bekend, Eelke. En wat Karen ook schrijft: er komt een korstje op de wond. En zo nu en dan stoot je die of krabbel je het er zomaar ineens af. En dan is het ineens weer heel erg dichtbij.

Voor mij is het nu ruim 5 jaar. Met de verhuizing ben ik allemaal foto's van Nox tegengekomen, foto's waarop de troela haar gekke bek trok, als een wokkel op de bank lag, met haar meest onschuldige ogen mijn gekookte eitje had "gevonden"... Noem maar op. En dan zijn ze er weer. De tranen. Het gemis. Maar ook de glimlach om haar streken, haar lieve kopje, haar mooie ogen, haar kusjes.

Ik heb het vloerkleed, inclusief hondenharen, weggegeven. Dat was mijn definitieve "ik kom hier nooit meer terug". In dit huis is ze er nog hoor, met leuke foto's en natuurlijk haar urn. En alle herinneringen die ze me meegegeven heeft. Alleen geen hondenharen.

[KarenH]

Om de een of andere reden zijn Pr1mo's haren verdwenen, het is ook duidelijk veel minder stoffig in huis.

Ronald, dat zal toch ook wel een beetje bitter-zoet zijn, je hond zit in je hart en hoofd en de foto's gegrift, maar ze is nooit geweest waar jij nu bent.
Ik wilde al de tijd dat ik weer in Nederland ben weer terug naar Italië, maar nu Pr1mo er niet meer is geloof ik niet dat ik dat nog wil. Dat hoort zo bij hem. Dat afsluiten van periodes is erg lastig.

Dikke knuffel voor ieder die dat nodig heeft.

[Ronald]

Om de een of andere reden zijn Pr1mo's haren verdwenen, het is ook duidelijk veel minder stoffig in huis.

Ronald, dat zal toch ook wel een beetje bitter-zoet zijn, je hond zit in je hart en hoofd en de foto's gegrift, maar ze is nooit geweest waar jij nu bent.
Ik wilde al de tijd dat ik weer in Nederland ben weer terug naar Italië, maar nu Pr1mo er niet meer is geloof ik niet dat ik dat nog wil. Dat hoort zo bij hem. Dat afsluiten van periodes is erg lastig.

Dikke knuffel voor ieder die dat nodig heeft.

Oh absoluut. Ik vind mijn nieuwe huis ook veel geschikter voor een hond dan mijn oude huis. Ze had het hier geweldig gevonden. Lekker buiten keutelen, grasveldje achter het huis, luchtjes, ruimte. Maar het is niet anders, het is gewoon zo.
Gelukkig heb ik alle herinneringen aan haar nog. En dat vind ik fijn.

[me and my boys]

Ruk
ik en vinnie missen Gentle nog dagelijks...