Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar dan heb je ook wat. Onze vriendjes weer fijn beneden, in hun paleis voor ons kleine meisje zich aankondigt.
Hun tijdelijke onderkomen was prima toen ik nog werkte en ze elke dag een paar uur uit de kooi konden. Maar nu mijn verlof begonnen is, was het steeds lastiger ze de aandacht en bewegingsvrijheid te geven die ze verdienen.
Nu hebben ze alle ruimte (bijna 3,75 vierkante meter), kunnen ze ons vanuit de kooi in de keuken zien en horen ze ook ons dagelijks leven meer. Ze kunnen nu ook fijner naar buiten kijken en beter kiezen tussen lichte en donkerdere zitplaatsen. Uiteindelijk krijgen ze ook nog een doorgang naar de buitenvoliere, maar dat zal eind van de zomer of volgend voorjaar worden.
We hebben lang nagedacht over hoe de kooi te bouwen. Ruimte en plezier voor de vogels stond voorop. Makkelijker schoonmaken was eis twee. Het niet net zo hard door Kaela gesloopt zien worden speelde ook mee. Uiteindelijk zit er grijs trespa op de muren (vogels zien wit heel irritant), gaas tegen het plafond en voorlangs, deels trespa onderlangs en in in de hoek en tegels op de vloer.
Kaela is helemaal in haar nopjes. Die kijkt overal rond, begint gelijk te slopen. We hebben dan ook alles zo gemaakt dat ze niets structureels meer kan slopen. Denken we, ze gaat dat natuurlijk zeer fanatiek controleren. Charlie is helemaal van slag. Die hangt aan het gaas en vindt het maar niets. Altijd sneu, maar hij moet door de zure appel heen. Het is daarom nu nog vrij leeg in de kooi, eerst wennen en dan weer spelen.
En ik, ik ben als een kind zo blij. Een paleisje voor mijn schatjes, ze weer lekker in ons dagelijks leven. Happy, happy, happy!
! 
.... dat is toch echt wel een koninklijk onderkomen zeg 
Charlie bekijkt de wereld even op zijn kop 
