Biscuit - met grote snelheid verlamt aan het raken, zonder pijn

[Ina]

Mijn onderbuik doet nog even niet mee in dit verhaal hoor. Maar ik begrijp wat je bedoelt. Maar ik ga nu heen en weer van wanhoop naar hoop, van MRI scan in de hoop dat ze haar kunnen opereren naar "we doen helemaal niks meer en wachten af". En alles daar tussen in. Maar het zal op een gegeven moment vast wel duidelijk worden....

Maar ik bedoel met 'onderbuik' luisteren ook niet direkt aan einde verhaal hoor.
Hier hebben we ook een dame op leeftijd met de nodige gebreken en moet ik soms ook even, naast alle adviezen van de DA, Chiro, spcialisten en niet-specialisten, een stap op de plaats maken om vooral bij mijn (en nog belangrijker) Misty's gevoel te blijven en niet per definitie mee te gaan in alles wat mogelijk is.

We gaan hier eerst maar eens heel hard duimen dat morgen haar gaat helpen en je voorlopig weer een glimpje licht en rust in deze onrustige tijd vindt

[rosmin]

Lizzy, Leo & Biscuit

Misschien heel raar, maar is er bloedonderzoek gedaan naar evt. Ehrlichia?
Dit kan in chronische fase aantasting van zenuwen/hersenen geven met oa. problemen met bewegingsapparaat
Ik hoop dat morgen nieuwe inzichten geeft waar je iets mee kan

[smulpaap]

Ik kan het me zo goed voorstellen .
Het is zenuwslopend , zorgen te moeten hebben om je lieve hond .....
Maar wat je al schrijft , als ze al last heeft van haar schouder , dan lijkt het mij ook lastig om een rolstoel te nemen
Zo lang ze op eigen pootjes korte wandelingen kan maken . Met ondersteunning van jullie . Dat lijkt me toch prettiger voor Biscuit ..

Eerst morgen maar .Een osteopaat voelt ook veel , wie weet .

[Lizzy]

Maar ik bedoel met 'onderbuik' luisteren ook niet direkt aan einde verhaal hoor.
Hier hebben we ook een dame op leeftijd met de nodige gebreken en moet ik soms ook even, naast alle adviezen van de DA, Chiro, spcialisten en niet-specialisten, een stap op de plaats maken om vooral bij mijn (en nog belangrijker) Misty's gevoel te blijven en niet per definitie mee te gaan in alles wat mogelijk is.

We gaan hier eerst maar eens heel hard duimen dat morgen haar gaat helpen en je voorlopig weer een glimpje licht en rust in deze onrustige tijd vindt

Nee, dat begreep ik hoor. Maar je onderbuik die je een soort van advies geeft, van diep van binnen, over wat je moet doen. Maar mijn onderbuik laat het momenteel dus een beetje afweten....

[Siberienne]

Nee, dat begreep ik hoor. Maar je onderbuik die je een soort van advies geeft, van diep van binnen, over wat je moet doen. Maar mijn onderbuik laat het momenteel dus een beetje afweten....

In een wervelwind van emoties is de stem van de onderbuik soms niet zo goed te horen. Neem het even stap voor stap. Morgen dierenarts, heb je je vragen op papier gezet? En daarna alles even rustig op een rijtje zetten, op papier misschien? En wat mijn yogajuf zei ‘ga op de bank zitten, hand op je buik, adem in, adem uit en wat komt er dan in je op.

En heb vertrouwen in jezelf: je maakt geen foute besluiten, je handelt uit liefde voor je hond.

[Lizzy]

In een wervelwind van emoties is de stem van de onderbuik soms niet zo goed te horen. Neem het even stap voor stap. Morgen dierenarts, heb je je vragen op papier gezet? En daarna alles even rustig op een rijtje zetten, op papier misschien? En wat mijn yogajuf zei ‘ga op de bank zitten, hand op je buik, adem in, adem uit en wat komt er dan in je op.

En heb vertrouwen in jezelf: je maakt geen foute besluiten, je handelt uit liefde voor je hond.

Ik heb mijn vragen op papier. En morgen zal ik ook alles rustig op een rijtje zetten. En de oefening gaan doen die voorstelt (waarschijnlijk dinsdag pas want ik vermoed dat wij morgen pas laat thuis zijn).

Ik vind het mooi wat je daar schrijft, dat ik geen foute besluiten kan nemen want ik handel uit liefde voor mijn hond. Want ja, ik kan daar volmondig ja op zeggen. Dus wat ik ook doe: ik doe het voor haar en dus is het OK. Dank je Siberienne.

[sam28]

[-Annemarie-]

Ik heb mijn vragen op papier. En morgen zal ik ook alles rustig op een rijtje zetten. En de oefening gaan doen die voorstelt (waarschijnlijk dinsdag pas want ik vermoed dat wij morgen pas laat thuis zijn).

Ik vind het mooi wat je daar schrijft, dat ik geen foute besluiten kan nemen want ik handel uit liefde voor mijn hond. Want ja, ik kan daar volmondig ja op zeggen. Dus wat ik ook doe: ik doe het voor haar en dus is het OK. Dank je Siberienne.

Precies dat. Wat mooi gezegd, Siberienne.

Lizzy en Leo, heel veel sterkte gewenst voor morgen. En voor de komende periode waarin er beslissingen gemaakt moeten worden. Beslissingen die je niet wilt maken, maar uit liefde voor je hond wel moet doen. En ik hoop dat er nog een heel scala aan andere mogelijkheden is, waardoor jullie nog wat langer samen met Biscuit kunnen zijn.
Maar als dat geen hondwaardig bestaan is in jullie ogen, dan is dat ook een OK beslissing. Op welk moment dan ook.
Ik denk aan jullie.

[Charlie Angel]

Ik wil jullie heel veel sterkte en succes wensen voor morgen, ik hoop oprecht dat jullie daar wijzer zullen worden. [emoji8]

[smulpaap]

Ook ik wens jullie heel veel sterkte morgen
Ik weet ook wat het is . De zorgen, de wanhoop , het is zenuwslopend

Heel veel succes en een dikke virtuele knuf

[dinky89]

Ik wens je veel wijsheid toe met de keuzes wat je wel en niet gaat doen qua onderzoeken. Siberienne heeft het inderdaad mooi gezegd, er is geen fout wanneer je het belang van biscuit voorop zet

[Cindy de Wolf]

Ontzettend veel sterkte en wijsheid vandaag! Hopelijk wordt alles duidelijk.
En die rollercoaster; zooooooooooo herkenbaar!

[sam28]

[me and my boys]

[Lizzy]

Pfft. Vandaag naar Duitsland geweest. Nou, die dierenarts was nogal duidelijk. Recht toe recht aan. Zenuwen die dood aan het gaan zijn in de achterhand (even van z'n Duits naar oer Hollands). Dit gaat niet meer beter worden, nooit niet. Oorzaak: onbekend. Hij kan het proces hooguit vertragen en jeetje, als we veel geluk hebben tijdelijk stop zetten. Maar ze gaat verlamt raken en op een gegeven moment raakt ze ook de controle kwijt over haar blaas (en haar achterpoten). Kan dagen duren (dat denkt hij niet want hij vond het vrij hoopvol dat ze nog zoveel gevoel in haar achterhand had), weken of maanden. We gaan volgende week voor behandeling twee. En dan twee weken daarna voor behandeling drie. En dan iedere 4 tot 6 weken.

Hij vindt een rolstoel voor een hond als Biscuit (die daar op d'r achterpoten omhoog staat te wippen van "jaaa, ik ben heel leuk maar wil nu toch naar huis hoor!" absoluut geen optie. Biscuit onwaardig. OK, we nemen 'm mee.

Andere vormen van therapie is op dit moment in zijn ogen geen optie. Ten eerste moet zij nu (haar lijf) aan de slag met deze behandelingen en ten tweede heeft spierversterking nu geen zin, nu haar zenuwen haar spieren zo slecht aansturen.

Adviseert hij een MRI? Nee. Totaal geen zin. Hier ga je niks nuttigs uit halen.

We zijn even helemaal op. We gaan een wijntje drinken, voor de buis hangen en naar bed. Wat een dag