ik ben laura ,voorheen uit de paardenwereld en kwam dus zo aan een grote hond in een klein lijfje ... de jackrussel .
ik liep stage en een springruiter waar ik mee samen werkte hoorde me over de JRT ... en hij had kennissen met een nestje ... en zo kwam mijn eerste eigen meisje in mijn leven ... met de naam Humpie , mijn zielsverwant ... ik kon lezen en schrijven met dr ( geen foto van dr) ... ze ging mee naar al mijn stage bedrijven en later naar t buitenland voor t echte werk ... ze is 16 jaar en 3 maanden oud geworden ...
na weer terug in nederland , kwam Noa als pup en een half jaar later Loeka (foto met de 2 dames) ... Noa was een pleaser , dus kende veel truckjes en leerde handgebaren ...
Loeka ...tja Loeka ... als ze een mens was had ze ook vaak een hand gebaar ... een dikke middelvinger
, maar goed , in het begin was t ff lastig maar gelukkig was Noa er voor t goede voorbeeld ..en ja , positief belonen had ze gauw door ... Loeka`s liefde ging door de maag zeggen we maar . verder was ze liever lui dan moe .... ik moest gewoon accepteren dat ze een aparte gebruiks aanwijzing had ...dan ging t allemaal goed . omdat ik toch het gevoel had bij Loeka dat er iets niet klopte is ze na veel onderzoek gesteriliseerd omdat de hormonen (achteraf) alle kanten bij dr opvlogen ... na een half jaar was ze ze zo positief veranderd dat ze dr zelf niet meer in de weg zat ... het enigste nadeel was dat ze dikker werd en op dieet moest ...na 13 jaar kreeg Noa kanker in het bot bij dr ogen ( er staat ergens nog wel denk ik een topic over haar) en heb ik afscheid van dr genomen ... het was moeilijk want ze wilde nog graag ...
ik wist niet dat het kon na een overlijden , maar ben een hele tijd depressief geweest ...
Loeka werd mijn enigst kind en veranderde als een blad aan de boom ... lief en aanhankelijk en genoot van alle aandacht ...
Loeka is op een dag na 15 jaar geworden , ze ging opgekruld slapen en werd niet meer wakker ... ze was gewoon op .
de stilte daarna in het huis , mijn verdriet ... verschillende fases waar je doorheen gaat ... na 8 maanden had mijn zus haar moed verzameld om tegen me te zeggen dat ze een hond miste in mijn huis ... want heel eerlijk , ze vond onder andere dat ik een nieuw maatje verdiende en meer het huis uit moest ... ze stuurde advertenties door van knappe koppies die ik dan snel afwees ... tot het moment dat ik zelf stiekem weer ging kijken bij de pup advertenties ... het was ondertussen corona tijd , en de prijzen voor pups waren enorm ... tot ik een pup tegen kwam helemaal in Gelderland ... is een stukje rijden vanuit Limburg ...maar t geld of de kilometers deden me niets ... samen met mn zus ben ik na een kleine betaling nog 3 keer op bezoek geweest ... en nu zul je denken , hoezo de titel kiekeboe ? nou ... de keren dat ik bij dr op bezoek kwam deed ze een spelletje met me ... spelenderwijs stak ze ineens dr koppie boven de werpkist en dan weer snel omlaag ... het was alsof ze zei "kiekeboe" ... en zo werd dus voor dit knappe meisje de naam Kiekeboe geboren AKA Kiek ... (foto van dr bruine kopje hieronder) ... toen ze mee mocht hebben we eerst bij mijn zus gelogeerd ... die een cattery heeft ... dus aan katten was ze ook snel gewend ... ze is geboren op 20-12-2020 , dus nu bijna 4 jaar ... en wat hebben we een tijd gehad ... Noa en Loeka waren oude dames die bankhangers waren geworden en zeer zelfstandig waren in de laatste jaren , dat was thuis dus ff wennen ...
Kiek was een volhoudertje ... ook snachts ... ik had behang , en daar kon ik dr wel achter plakken ... ze was ook ... hoe zullen we het noemen ... een ADHDertje en zeer mens gericht ... 2 jaar heeft ze t zeker vol gehouden ... maar t is een schatje en heeft veel liefde te geven ...zo ook op mijn vrijwilligerswerk waar ik keramiek les geef ... een inloopcentrum voor mensen met veel verhalen ...als ik er aankom en haar uit de fietsmandje laad rent ze met spoed op dr meest goofy manier naar binnen , en hoor iedereen haar naam roepen ... dan pas die van mij ... ze is een soort therapie hond , ze tovert een lach op t gezicht van mensen die het niet gemakkelijk hebben en troost ze als ze verdrietig zijn ... en als ze daarna thuis komt krijgt ze dr KVV eten (want dat doet ze dan smorgens niet ) , draait zich als een mummie in dr deken op de bank en is moe van alle aandacht die ze heeft gehad en na een uurtje of 2 komt ze weer boven water ...
dankzij dit forum hebben mijn meisjes altijd met veel plezier barf of kvv gegeten (wat ik altijd zal blijven geven )... Kiek over t algemeen meer kvv met soms het makkelijke barf werk ... verder nog trouw een droger van belonings stukjes ... alleen nog maar een kleine vriezer
(als ik terug denk aan de vleeslijntjes 
)... en ondertussen is het toch nog een heel verhaal geworden ...
