senioren galerij

[Lizzy]

Ohww, helemaal Shadow's verjaardag gemist! Gefeliciteerd, alsnog, (met) Shadow

[Siberienne]

Shadow zegt dankjewel voor de felicitaties. Vanmorgen ging ik naar mijn werk en wilde hij mee. En dan kost het moeite om te vertrekken

((En hij was niet alleen - de meneer was thuis)))

[Lizzy]

Shadow zegt dankjewel voor de felicitaties. Vanmorgen ging ik naar mijn werk en wilde hij mee. En dan kost het moeite om te vertrekken IMG_8504.jpeg

((En hij was niet alleen - de meneer was thuis)))

Oh jee, ja met zo'n blik in zijn ogen laat ie je toch wel even wat hij er van vindt, dat je hem doodzieligalleenthuislaatsamenmetmeneer

[frodo quin]

Ja dat snap ik. Emma heeft er ook moeite mee als ik er niet ben. Maakt niet uit dat er iemand anders wel is. Hartverscheurend elke keer.

[pike]

Ja, helemaal alleen achter gelaten ik had dat vroeger ook. Pike was eerst enige hond. Toen kwam nr. 2 en ik dacht nu is hij nooit meer alleen thuis. Fout! Ze voelden zich beide vreselijk alleen gelaten en toen kwam nr. 3. Ze waren met zijn drieën nog nooit zó alleen geweest En dat waren dan meutehonden …
Maar het is wel moeilijk om de deur uit te gaan he. Mijn teckeltje vroeger ging breeduit voor de voordeur liggen. Je kon dan de deur niet meer openmaken

[Siberienne]

Oh jee, ja met zo'n blik in zijn ogen laat ie je toch wel even wat hij er van vindt, dat je hem doodzieligalleenthuislaatsamenmetmeneer

Ja en er dan vanavond alleen vandoor sneaken.. gelukkig kwam de achterbuurman ons waarschuwen (hij ligt graag buiten aan de lange lijn maar op een of andere manier was die los geraakt en lag hij bij de buren in de tuin

[Siberienne]

Soms is het gewoon echt lastig. Een senior hond. Wanneer is het nog leuk voor hem? Shad is de laatste tijd niet graag binnen en raakt van elke geluid van slag. Buiten in de tuin slaapt hij diep en door vanalles heen. Of ligt rustig om zich heen te kijken. Maar met 5C en storm Amy moest hij toch echt binnen zijn. Dat was .. ingewikkeld. Uiteindelijk met opsluiten in ene donkere logeerkamer kregen wij en hij beetje rust. Vandaag naar vrienden en daar mocht hij mee. Eerst moest ik hem al de trap op dragen want die was van steen en dat was te glad. Heel sneu lag hij steeds half wijdbeens onderuit en uiteindelijk mocht ik hem dragen. Even leek het goed te gaan, maar alter opnieuw onrust, steeds opstaan, weg willen. En we weten onderhand niet meer of hij dan wat moet of niet, dus eigenlijk zit je dan steeds te kijken of hij geen ongelukje heeft. Ook in de nacht. Hij poept steeds moeizamer, verspreid het over meters - en dan geeft hij ineens gas ‘want gelukt nu wegwezen’ wat erg leuk is als je alleen bent en probeert op te ruimen (hij poept nu vaak midden op straat / pad want in de berm is te moeilijk). Hij valt meerdere keren per dag nu (omdat hij meer wil dan hij kan en rustig aan ook niet echt in zijn woordenboek staat). En ik ging vanavond naar bed en ineen BOEM was daar de gedachte; is dit nog wel leuk voor hem? is dit Shad nog (waardig). En ik weet het niet. Hij heeft ook goede momenten, en met beter weer ligt hij heerlijk languit in de zon in het gras. Maar de herfst is er en de winter komt eraan. En eigenlijk weet ik het antwoord wel. De vraag is alleen, wanneer. En het doet zo verrekte zeer.

[Ina]

Ohh ....zo herkenbaar
Hoe vaak het niet door mijn hoofd is geschoten 'is dit nog Misty waardig'

En weet je, niemand kan het vertellen wanneer het niet meer leuk is voor Shadow.

Want aan de ene kant mag een senior hond natuurlijk ook gewoon oud zijn en hoeven ze geen 5 kilometer meer te lopen....en is het prima als ze op een dag alleen een poep/plas uitje doen en verder prima gelukkig zijn met het 'oud zijn'

Hier was het besef moment op zaterdagochtend opeens daar, het moment waarop ik besloot dat het voor onze dame genoeg was geweest.
En niet dat ze nu heel anders was als op vrijdag .... maar voor mij kwam het besef dat wij al zo ontzettend lang in reservetijd van elkaar mochten genieten en dat al die geweldige extra jaren niet verpest mochten worden door haar nog een week of 2 weken achteruit te zien gaan of weg te zien kwijnen.
Haar struggels met haar lijf, haar ellende met de medicatie, graag erop uit willen zelfs als ze om de meter met haar kont op de grond belande.....maar die keiharde wil om toch nog door te willen.

Het klinkt misschien heel hard of raar, maar ik wilde gewoon niet het gevoel krijgen dat ik te laat zou zijn alleen maar omdat wij nog niet klaar waren om afscheid te nemen.
En wat zijn dan die paar extra dagen waard waarin zij steeds meer moeite zou hebben met 'Misty' zijn en we misschien toch nog plotseling voor het onvoldongen feit konden worden geplaats.

We zijn als gezin die zaterdag bij elkaar gaan zitten en gelukkig voelden de heren ook dat het nu echt gewoon tijd was.
Dus het hele weekend hebben we heel bewust haar laatste momenten mogen beleven, heel bewust al die laatste herinneringen gemaakt en op de één of andere manier gaf dat zoveel rust......heel veel tranen en slik momenten, maar we wisten gewoon dat het goed was.
Op zondagmiddag hebben we samen 2 uur in de polder gelegen met de wind in haar haren .... haar neus in de lucht om toch maar die geurtjes te vangen ondanks dat ze het spoor niet meer kon lopen .....en aan alles voelden we dat het goed was, dat dit haar laatste intens gelukkige momenten waren die we haar nog konden geven.

En het blijft pijn doen en ja, ik mis haar onwaarschijnlijk ....maar ik ben ook intens blij dat we voor haar hebben mogen besluiten dat meer ellende haar bespaard is gebleven.

[dinky89]

Wat enorm moeilijk siberiene
Dat je jezelf de vraag stelt geeft wel aan dat de keuze nabij is.... Ik begrijp ook heel goed je twijfels over de winter. Waar in Nederland zelden sprake is van sneeuw en gladheid en horizontale wegen is dat in Noorwegen wel wat anders

Ik wens jullie heel veel wijsheid en kracht en genieten van shadow zo lang het voor allen nog goed is

[Siberienne]

Ohh ....zo herkenbaar
Hoe vaak het niet door mijn hoofd is geschoten 'is dit nog Misty waardig'

En weet je, niemand kan het vertellen wanneer het niet meer leuk is voor Shadow.

Want aan de ene kant mag een senior hond natuurlijk ook gewoon oud zijn en hoeven ze geen 5 kilometer meer te lopen....en is het prima als ze op een dag alleen een poep/plas uitje doen en verder prima gelukkig zijn met het 'oud zijn'

Hier was het besef moment op zaterdagochtend opeens daar, het moment waarop ik besloot dat het voor onze dame genoeg was geweest.
En niet dat ze nu heel anders was als op vrijdag .... maar voor mij kwam het besef dat wij al zo ontzettend lang in reservetijd van elkaar mochten genieten en dat al die geweldige extra jaren niet verpest mochten worden door haar nog een week of 2 weken achteruit te zien gaan of weg te zien kwijnen.
Haar struggels met haar lijf, haar ellende met de medicatie, graag erop uit willen zelfs als ze om de meter met haar kont op de grond belande.....maar die keiharde wil om toch nog door te willen.

Het klinkt misschien heel hard of raar, maar ik wilde gewoon niet het gevoel krijgen dat ik te laat zou zijn alleen maar omdat wij nog niet klaar waren om afscheid te nemen.
En wat zijn dan die paar extra dagen waard waarin zij steeds meer moeite zou hebben met 'Misty' zijn en we misschien toch nog plotseling voor het onvoldongen feit konden worden geplaats.

We zijn als gezin die zaterdag bij elkaar gaan zitten en gelukkig voelden de heren ook dat het nu echt gewoon tijd was.
Dus het hele weekend hebben we heel bewust haar laatste momenten mogen beleven, heel bewust al die laatste herinneringen gemaakt en op de één of andere manier gaf dat zoveel rust......heel veel tranen en slik momenten, maar we wisten gewoon dat het goed was.
Op zondagmiddag hebben we samen 2 uur in de polder gelegen met de wind in haar haren .... haar neus in de lucht om toch maar die geurtjes te vangen ondanks dat ze het spoor niet meer kon lopen .....en aan alles voelden we dat het goed was, dat dit haar laatste intens gelukkige momenten waren die we haar nog konden geven.

En het blijft pijn doen en ja, ik mis haar onwaarschijnlijk ....maar ik ben ook intens blij dat we voor haar hebben mogen besluiten dat meer ellende haar bespaard is gebleven.

Dank Ina, voor je uitgebreide reactie, ja het blijft moeilijk. Maar het helpt er niet alleen mee rond te lopen Ja die wil is er nog, als we wandelen moet en zal hij voorop. En er zijn ook goede dagen dat hij nog een uur mee het bos in is. Vandaag is het beter weer, hij ligt alweer buiten op het gras. Zo een ommetje. En dan kijken we van dag tot dag.

[Siberienne]

Wat enorm moeilijk siberiene
Dat je jezelf de vraag stelt geeft wel aan dat de keuze nabij is.... Ik begrijp ook heel goed je twijfels over de winter. Waar in Nederland zelden sprake is van sneeuw en gladheid en horizontale wegen is dat in Noorwegen wel wat anders

Ik wens jullie heel veel wijsheid en kracht en genieten van shadow zo lang het voor allen nog goed is

Is ook zo. We merken gewoon dat het steeds een beetje minder wordt, dat we hem moeten helpen bij heuveltjes / hopjes in de paden waar dat eerst niet hoefde, dat soort dingen.

[Ina]

Dank Ina, voor je uitgebreide reactie, ja het blijft moeilijk. Maar het helpt er niet alleen mee rond te lopen Ja die wil is er nog, als we wandelen moet en zal hij voorop. En er zijn ook goede dagen dat hij nog een uur mee het bos in is. Vandaag is het beter weer, hij ligt alweer buiten op het gras. Zo een ommetje. En dan kijken we van dag tot dag.

Dit proces is gewoon kak .... ik denk dat elke baas stiekem hoopt dat je trouwe viervoeter op een ochtend gewoon vredig in zijn/haar mand ligt en niet meer wakker wordt.
Gewoon puur omdat je dan niet zelf hoeft na te denken over wel/niet, wanneer, wat kan nog wat kan niet ....

Aan de andere kant mogen we ook onze handjes samenknijpen dat we mogen kiezen of het moment aanstaande is, dat we niet eindeloos door hoeven modderen puur omdat het medisch mogelijk is.
En dan bedoel ik niet dat je 'zomaar even besluit dat je er klaar mee bent' want alleen al het feit dat jullie al het mogelijke doen om rekening te houden met hem en gewoon heel bewust zijn welzijn voorop stellen toont al het tegendeel.

Maar in je hoofd moet het kloppen en wanneer dat moment komt, dat is iets wat alleen jullie zelf kunnen bepalen.
Ik heb ervaren dat het besef er dus opeens was.... en dat op het moment dat ik het hardop uitsprak de heren hier ook niet meer met een tegenargument kwamen.
En omdat we in alle rust de laatste dagen konden plannen (het klink onwaarschijnlijk koud als ik dat zo schrijf) was het gewoon mooi.
Zij was mijn zwarte zwaankleefaan, mijn 'als je er maar bent baas, dan is alles goed' .....en het voelt zo af en toe pijnlijk leeg zonder haar, maar ik heb geen seconde spijt van onze beslissing die we voor haar 'welzijn' hebben mogen maken.

[doranto]

Wat verwoord jij het allemaal mooi Ina
Hopelijk is de moeilijke beslissing nog niet aanstaande, en kunnen jullie nog een poos van elkaar genieten Siberienne!

[frodo quin]

Het is ook heel moeilijk. Een moeilijke beslissing altijd en vaak ook moeilijk om te zeggen wanneer de juiste moment er is.

Voor mij gaat het om of zij nog gelukkig zijn met hun leven. Dat is voor iedereen dezelfde vraag geweest, maar niet bij iedereen hetzelfde antwoord. Het zou fijn zijn als ze dat zelf mochten bepalen. Jammer genoeg spreken we niet dezelfde taal waardoor dat niet mogelijk is. We kunnen alleen maar ons best doen om met ren eerlijke blik te kijken en de beslissing maken waarvan wij denken dat zij zouden maken als dat kon.

[Siberienne]

Dit proces is gewoon kak .... ik denk dat elke baas stiekem hoopt dat je trouwe viervoeter op een ochtend gewoon vredig in zijn/haar mand ligt en niet meer wakker wordt.
Gewoon puur omdat je dan niet zelf hoeft na te denken over wel/niet, wanneer, wat kan nog wat kan niet ....

Aan de andere kant mogen we ook onze handjes samenknijpen dat we mogen kiezen of het moment aanstaande is, dat we niet eindeloos door hoeven modderen puur omdat het medisch mogelijk is.
En dan bedoel ik niet dat je 'zomaar even besluit dat je er klaar mee bent' want alleen al het feit dat jullie al het mogelijke doen om rekening te houden met hem en gewoon heel bewust zijn welzijn voorop stellen toont al het tegendeel.

Maar in je hoofd moet het kloppen en wanneer dat moment komt, dat is iets wat alleen jullie zelf kunnen bepalen.
Ik heb ervaren dat het besef er dus opeens was.... en dat op het moment dat ik het hardop uitsprak de heren hier ook niet meer met een tegenargument kwamen.
En omdat we in alle rust de laatste dagen konden plannen (het klink onwaarschijnlijk koud als ik dat zo schrijf) was het gewoon mooi.
Zij was mijn zwarte zwaankleefaan, mijn 'als je er maar bent baas, dan is alles goed' .....en het voelt zo af en toe pijnlijk leeg zonder haar, maar ik heb geen seconde spijt van onze beslissing die we voor haar 'welzijn' hebben mogen maken.

Soms slaapt hij buiten zo diep dat ik denk ‘ademt hij nog wel?’ Ik moest hem binnen in de mand zelfs een keer wakker schudden ‘s avonds voor het laatste rondje. En inderdaad stiekem hoop je dat hij vanzelf inslaapt.

Nee je klinkt absoluut helemaal niet koud, het klinkt juist heel liefdevol. Het zijn van die uitersten hè, Janouk en Spot raakten we heel abrupt kwijt met ‘kanker niets meer aan te doen.’ Van de ene dag op de andere. Chenak was op, beetje zoals Shad maar was anders van karakter en die kon er zelf niet mee overweg dat het niet meer goed ging. Shad is veel zachter, liever, laat ons soms wat meer zorgen. En dat is tegelijk mooi en moeilijk.