Het is het begin van de laatste fase in zijn leven. Het is dat of het hier laten stoppen.
Hij is de laatste maanden sterk vermagerd. Dat is eigenlijk al een paar jaar heel lichtjes zo. Maar in het begin deed Cuzco mee en dacht ik dus eerder aan wormen oid of dat ze gewoon weer meer eten nodig zouden hebben. Cuzco krijgt nu idd iets meer te eten en doet het daar goed op. Bij Luis werd het steeds lastiger er voldoende voeding in te krijgen. Waarbij het de laatste maanden echt snel slechter wordt.
Hij heeft natuurlijk altijd al een gevoelige maag en weigert snel alles waar hij buikpijn op krijgt.
De laatste maanden heb ik letterlijk álles geprobeerd. Vlees, brok, blik, recovery voeding, vloeibaar blik, veel snackjes tussendoor, zelfs wat van ons eigen eten dat compleet ongeschikt is ( slagroom, kaas, vet uit de pan) om toch maar te proberen iets te vinden dat hij graag zou eten om vb iets anders mee te mengen. Hij krijgt minstens 5x per dag de kans om te eten ( terwijl ze normaal 2 of 3x krijgen), telkens hij ernaar vraagt. Cuzco is ondertussen weer te dik omdat hij meestal het door heeft en dan uiteraard ook een likje krijgt.
Maar het haalt weinig tot niets uit.
Na zijn vermiste dagen en 4 dagen niets eten was hij uiteraard nog extra vermagerd. Toen woog hij nog 3,6kg. Dat ging toen 2 weken weer omhoog tot 4,2kg. Maar vorige week was het plots weer 3,5kg. Voor een kat die altijd 5,8kg woog...
Er is bloed genomen en er zijn infectiewaarden die wat verhoogd zijn maar lever, nieren, pancreas, schildklier is allemaal ok. Ale, zijn nieren zijn op het randje maar dat is niet gek voor een kat van 15. Alleszinds niet in die mate om het gebrek aan eetlust te verklaren vooral omdat hij niet misselijk is of overgeeft.
Die infectiewaarden ( monocyten) kunnen we niet verklaren. Zowel de dierenarts als ik hebben toch het idee dat het in zijn maag of darmen zal zitten. Maar ik wil hem niet verder laten onderzoeken om het te weten want opereren doe ik toch niet meer en dan is de behandeling toch hetzelfde, of je nu precies weet wat het is of niet.
Palliatieve zorg, dus cortisonen. En hopen dat hij het daarop nog een tijdje redelijk mag doen.
Ik had gehoopt dat dat nog wel een hele tijd zou kunnen maar de dierenarts haalde me wel uit die droom. De kans is vrij klein dat hij zijn 16e verjaardag in april haalt.
Het is dus positief want er is hoop dat hij zich beter gaat voelen. Maar ik weet ook dat het echt een lapmiddel is en het begin van het einde...
Dan zorgt de prednison in ieder geval voor nog wat quality time samen 
