Gisteren hebben we onze allerliefste Gizmo in moeten laten slapen. En het was 'goed'. Ze ging in alle rust. We hebben haar in haar favoriete rode kleedje mee naar huis genomen en haar in een prachtig kistje gelegd. Ze is in de tuin begraven. Zomers schijnt er het zonnetje, waar ze zo gek op was. Mijn zoontje had nog tegen Gizmo gezegd dat ze nog een kaartje moest sturen uit de hemel. Vandaag kwam dat in de vorm van sneeuw... <3
Maar die rouw, wat is dat heftig. We zijn er kapot van. Nog nooit dit verdriet gehad. Alles komt voorbij, boosheid, huilbuien, machteloosheid, schuldgevoel... Het gevoel dat we haar in de steek laten, dat ze daar alleen in die koude grond ligt. In m'n hoofd roep ik maar 'ik haat dit'

. En dan nog dat ongelofelijk gevoel van haar missen... Een lege mand (ik heb hem opgeruimd want vond het zo confronterend), het missen van haar trippelen over de vloer, haar geur, haar knuffels, haar kwispelende staartje... Het idee dat je haar nooit meer zal zien, niet te doen... Het is natuurlijk allemaal heel vers nog, hoop dat die pijn ooit zachter gaat worden...
