Voor wolf gebruik ik een gewone snoeischaar. Ik vind dat heel goed meevallen bij lichter botwerk zoals kip, patrijs, duif, tamme eend,... Het lastige is vooral de bevroren karkassen van elkaar krijgen. Misschien is jouw snoeischaar ook niet meer goed scherp? Met electrische geen ervaring dus.- pien - schreef: di 27 jan 2026, 15:07 Sinds ik Tola adopteerde kreeg hij altijd kvv, omdat Joepie dat at (vanwege z'n leeftijd kreeg hij barf-bot niet meer goed verteerd). Maar ik heb altijd genoten van m'n hondje(s) die lekker knaagde(n).
Dus laatst heb ik maar wat barfspul besteld, naast de rollen kvv, kijken of het lukte om weer op te pakken.
En gister heb ik weer eea geportioneerd (krimmeneel, wat valt dat tegen om (ijskoud) kipkarkas te knippen in stukjes van 100 g) maar vanmorgen was het zover!
In de enorme kou Tola naar buiten gemikt voor z'n eten, en wat deed hij het netjes met z'n karkas, ik genoot achter het glas van z'n gekraak, 3 keer liet hij het stukje uit z'n bek vallen maar ja hoor, hij snapte op zich wel meteen wat hij er mee moestalleen hóe was een ander dingetje. Toen was het natuurlijk een eitje om de rest (orgaan en spiervlees) naar binnen te slurpen.
Voorlopig krijgt hij dan 3 dagen per week barf en ga ik volgende keer kijken naar wat voor bot hij nog meer kan eten (en misschien wel een elektrische snoeischaar aanschaffen, heeft iemand tips welke? )
Ik vond het geweldig om weer mee te makenen volgens mij was Tola ook meer voldaan na het geknaag
![]()
Bij de honden hoeft er geen vleesbot in stukjes te worden geknipt. Als die eens vleesbot krijgen is dat meestal meerdere karkassen per maaltijd.

