Hoe vind je je nieuwe hond?

[frodo quin]

Op verschillende manieren. Mijn eerste hond was van bij een schoolvriendin. Toen ik toe kwam waren er nog twee hondjes die nog een thuis zochten. Beiden heel leuk, maar binnen de drie seconden had ik geen oog meer voor 1 van de andere pups, ouders of mensen om mij heen. Ik had mijn maatje gevonden en zij blijkbaar ook. Ze was de minst sociale van de hoop volgens hen (zou op haar papa lijken daarin) maar ze sprong recht in mijn armen toen ik binnen kwam en is er niet meer uit gegaan.

Met Emma gelijkaardig. Ik was naar een nest gaan kijken met een mama die ik zo zou meenemen (maar die wou hij ook niet kwijt) en de pups waren best leuk, maar niets bijzonder. Bij de herplaatser waar ik ook naar was gaan kijken en best wel hoge verwachtingen had (eentje die goed met katten kon en in het algemeen oke met andere dieren) had ik gewoon geen klik. Super lief, ontzettend braaf (ik denk te braaf voor mij). Bij Emma haar "fokker" had ik een minder gevoel, maar niet slecht, maar bij Emma zelf voelde ik onmiddelijk de klik. De pups waren aan het slapen toen we toe kwamen en ik had voornamelijk met haar zus zitten spelen, want die was wakker en een super tof hondje. Toen werd Emma wakker en die intensiteit..., ik viel als een blok. Niet dat zij veel oog voor mij had. De kinderen waren druk beginnen doen waardoor ze wakker was geworden en daar kanaliseren ze alles op. Weer die magische klik, dat gevoel van dat we samen horen.

Bij Quin was de klik er niet. Met geen enkele van de pups. Ze kwamen ook wel bij mij, maar ik was niet zo belangrijk. Ze waren met andere dingen bezig. Ridgebacks zijn wel vaker niet erg geïnteresseerd in vreemden. Haar mama kwam mij wel direct zoenen, dat gezoen heeft Quin van geen vreemden. Ik heb bij Quin niet gekozen op gevoel, maar met de fokker besproken welke pup het beste bij ons zou passen en haar keuze gevolgd. Het belangrijkste was dat ze het juiste vriendje voor Emma was. Quin en ik hebben een goede band, maar de klik die is er nooit gekomen.

Als ik aan al mijn dieren denk (verleden en heden) dan zijn er een aantal geweest die als soulmates voelden. Daarbij voelde ik het ook bij de eerste kennismaking. Een aantal met wie er wel een klik was, maar een kleinere en dan een aantal waarmee geen klik was, maar ik wel een goede band mee heb opgebouwd. Als er geen is komt die ook niet naar mijn ervaring. Een band, daar werk je aan, een klik dat is er if niet.

Er is veel gebeurd bij jou de laatste tijd. Het kan zijn dat je het nu gewoon niet kan voelen. Misschien ben je er nog niet klaar voor. Dat heb ik zelf iig wel dat geen conectie leer kunnen voelen als ik emotioneel uitgeput ben.

Het kan ook zijn dat de klik er gewoon niet was. Ik denk dat ik zelf niet meer zou gaan voor een hond waar ik niet een sterke klik mee voel. Ik vind dat wel jammer dat ik dat niet met Quin heb. Deels voor mezelf, maar ook voor haar. Ik voel mij daar soms schuldig over naar haar toe, ook al weet ik dat dat onzin is want het geen keuze is.

[Anne in Zweden]

Aangezien wij altijd buitenlandse herplaatsers hebben, die vaak al 1,5 tot 2 jaar oud zijn, is een klik voor mij niet zo zwaarwegend. Zodra de hond er is, is het een kwestie van go with the flow. Tot op heden is er altijd een goede, hechte band ontstaan, met alle honden. Het belangrijkst is in het begin vooral dat de nieuwe hond probleemloos met de andere kan omgaan, en dat hij of zij geen gevaar vormt voor de katten.

Het is voor ons natuurlijk ook niet eenvoudig om een hond weer terug te geven aan de organisatie, omdat we zo ver weg wonen. Maar gelukkig is het ook nog nooit nodig geweest. Ik ben wel heel lang wanhopig geweest over Chiqa, die als pup van vier maanden bij ons kwam en onmiddellijk met de katten wilde gaan spelen op de katten begon te jagen. Ik heb lange tijd stiekem een beetje een hekel aan haar gehad, omdat ze echt rete-eigenwijs was en is. Maar inmiddels zijn we vier jaar verder en hoewel er nog steeds een stevige kop op zit, is ze ook ongelofelijk aanhankelijk en lief, en ze zoekt ons echt op om te knuffelen. En nu vind ik haar een heerlijke hond. Ik zie dat er veel onzekerheid in haar zit, en met de verkeerde eigenaar (die het gedrag dat uit die onzekerheid voortvloeit bestraft) zou ze een vreselijke en mogelijk ook agressieve hond zijn geworden, denk ik.

Maar een klik zoals ze in dit topic worden beschreven, heb ik nog nooit ervaren, geloof ik. Ik ben steeds in de relatie met deze of gene hond gegroeid; bij de ene ging dat heel snel, bij de andere duurde het wat langer, maar het eindresultaat is in alle gevallen gelijk. Pure liefde, gehechtheid, een 'ik-kan-me-het-leven-niet-zonder-deze-hond-voorstellen'-band.

Ik denk, Siberienne, dat je de afgelopen maanden zozeer door je emoties bent geleefd dat er even niets meer bij kon toen je die pups zag. Wat niet wil zeggen dat je er dus toch eentje mee naar huis had moeten nemen. Je hebt de luxe dat je met je toekomstige hond kunt kennismaken voordat je een beslissing neemt, en als een klik belangrijk voor je is, dan moet je zeker blijven zoeken totdat je de pup vindt waarmee die klik er is. Het enige wat ik wil is het perspectief bieden dat een mens ook een fantastische band kan ontwikkelen met een hond waarmee er niet meteen een klik is.

[Siberienne]

Mooie verhalen allemaal. En ik herken wel dingen in wat jij zegt Anne, maar ook over die extra klik. Chenak, onze eerste hond, had duidelijk ons gekozen. Maar zo’n type vinden we niet snel weer. Spotje zat heeeeel diep in mijn hart, maar oma dat nou vanaf het begin was? Shadow was meer meneer zijn hond maar juist de laatste jaren toen het niet helemaal goed meer ging, werd onze band ook heel sterk. Janouk was mijn werkertje, maar die diepe connectie was er minder - ook omdat ik minder wist over honden, dus wat jij zegt Anne, zoiets laten growing, ja dat ook. Maar beetje liefde op eerste gezicht helpt misschien wel …

[Chouka]

en daar ben ik het ook mee eens. Als gastgezin van een asiel heb ik een 25-tal honden in huis gehad, waarvan een groot deel bijzondere honden. Daar hebben we ook getest of het kon met mijn gasthond duitse herder en de aanwezige gasthonden. Met bijna allemaal heb ik een bijzondere band gehad en meestal binnen enkele maanden.
Mijn vorige heb ik als pup van 8 weken gekregen en de klik was er het eerste jaar niet en dan bleek het ook nog een superbijzondere hond te zijn. Met heel veel inspanning is er iets gegroeid in zijn 2e levensjaar. Op het einde was de band heel bijzonder en intens.
Wat je voor een hond doet dat krijg je in een veel grotere mate terug.

(je vroeg ervaringen en ik hoop dat je iets hebt aan mijn ervaring)

Nog een tip: te snel een nieuwe hond nemen staat je rouwproces in de weg en daar moet je ook door. Dat weet jij waarschijnlijk beter dan wie ook.

[Anne in Zweden]

en daar ben ik het ook mee eens. Als gastgezin van een asiel heb ik een 25-tal honden in huis gehad, waarvan een groot deel bijzondere honden. Daar hebben we ook getest of het kon met mijn gasthond duitse herder en de aanwezige gasthonden. Met bijna allemaal heb ik een bijzondere band gehad en meestal binnen enkele maanden.
Mijn vorige heb ik als pup van 8 weken gekregen en de klik was er het eerste jaar niet en dan bleek het ook nog een superbijzondere hond te zijn. Met heel veel inspanning is er iets gegroeid in zijn 2e levensjaar. Op het einde was de band heel bijzonder en intens.
Wat je voor een hond doet dat krijg je in een veel grotere mate terug.

(je vroeg ervaringen en ik hoop dat je iets hebt aan mijn ervaring)

Nog een tip: te snel een nieuwe hond nemen staat je rouwproces in de weg en daar moet je ook door. Dat weet jij waarschijnlijk beter dan wie ook.

Ik denk niet dat je dat zo zwart-wit kunt stellen; dat geldt niet voor iedereen. Persoonlijk ga ik al heel snel op zoek naar een nieuwe hond wanneer we er eentje hebben verloren, omdat ik anders blíjf janken. Met de nieuwe hond komen allerlei nieuwe uitdagingen/mooie momenten/gevoelens mee die me helpen het verdriet om de overleden hond een plekje te geven. Niet met als doel de overleden hond zo snel mogelijk te vergeten - dat gebeurt toch nooit - maar om mijn focus te verleggen van verdriet naar vreugde.

Ik besef dat dat niet voor iedereen zo is, daarin zal iedereen zijn eigen weg moeten vinden. Maar een nieuwe hond staat mijn rouwproces dus niet in de weg; hij/zij vormt onderdeel van mijn rouwproces en helpt me erdoorheen te komen.

[Chouka]

Ik denk niet dat je dat zo zwart-wit kunt stellen; dat geldt niet voor iedereen. Persoonlijk ga ik al heel snel op zoek naar een nieuwe hond wanneer we er eentje hebben verloren, omdat ik anders blíjf janken. Met de nieuwe hond komen allerlei nieuwe uitdagingen/mooie momenten/gevoelens mee die me helpen het verdriet om de overleden hond een plekje te geven. Niet met als doel de overleden hond zo snel mogelijk te vergeten - dat gebeurt toch nooit - maar om mijn focus te verleggen van verdriet naar vreugde.

Ik besef dat dat niet voor iedereen zo is, daarin zal iedereen zijn eigen weg moeten vinden. Maar een nieuwe hond staat mijn rouwproces dus niet in de weg; hij/zij vormt onderdeel van mijn rouwproces en helpt me erdoorheen te komen.

De dag dat ik mijn hond begraven heb heb ik de volgende gekozen. Dat hielp idd tegen de pijn en de leegte die ik in mijn hart en mijn huis voelde. Toch heb ik ervaren wat ik als tip gaf en ik ben actief omgegaan met het rouwproces.

[Siberienne]

Wij hebben nog nooit geen hond gehad als er een overleed. Is wel anders moet ik zeggen. Leger. Bij overlijden Janouk hadden we de twee puberpups in huis, dat was goede afleiding, dat wel. Tegelijk had ik toen ook niet heel veel
tijd om te rouwen, dat is toen later gekomen.

[Kromfohrlanders]

Het is heel persoonlijk, en doorgaans klopt je gevoel.
Volg je hart. De juiste hond komt op het juiste moment heus op je pad.

Ik heb 1x mijn gevoel genegeerd omdat ik gewoon echt heeeel graag een pup wilde en ik wachtte al zo lang. Fokker woonde in Berlijn dus ook niet echt om de hoek, 1x wezen kijken toen de pups 4 weken waren. Alles in mij zei "niet doen". Alle rode vlaggen gingen af. Maar ik wilde het zoo graag dat ik toch heb doorgezet. Dat werd Doutze.
4 handen op 1 buik met onze autistische zoon. Zij snapten elkaar, voelden elkaar super goed aan. Doutze was een heel bijzonder hondje, heb ik het 1e jaar echt hard voor moeten werken om daar een band mee te krijgen. Ze was autistisch, bang voor de hele wereld, en had de jackpot qua inteelt en auto-immuun problemen. Ze mocht maar 6 jaar worden. De enige hond waarbij ik echt heb overwogen om haar te herplaatsen omdat er geen match was met mij. Maar ik kon dat mijn zoon niet aandoen. Wou hem ook niet het idee geven dat als je "anders" bent, je maar weg moet of zo.
Uiteindelijk is Doutze wel echt mijn maatje geworden, ze is heel diep in mijn hart gaan zitten, maar dat koste onwijs veel tijd en alle rode vlaggen hebben qua gezondheid ook echt gelijk gekregen.

Mijn huidige honden Skye en Ciske had ik een klik mee toen de foto op mijn scherm langs kwam.
Malle dove Skye, een enorme rugzak aan ellende maar wat een schat. Toen ik haar foto zag wist ik meteen dat dit de hond was die ik zocht. En ook al deed ze bij de 1e kennismaking alles wat je moet doen om vooral niet geadopteerd te worden, ik wist dat ze veel werk was, dat ze niet makkelijk zou zijn, uiteindelijk ging ze aan mijn voeten liggen en ik nam haar mee. Nog geen seconde spijt van gehad.

Mijn geliefde kromi dames zijn kort na elkaar gaan hemelen, met Doutze haar onverwacht overlijden was Skye opeens enig hond. En dat trok Skye niet. Ik was nog enorm aan het rouwen en voelde me onwijs schuldig naar Doutze dat ik haar niet heb kunnen geven wat ze verdiende, maar Skye trok het enig hond zijn niet dus er moest, liever gister dan vandaag, een nieuwe hond bij. Een herplaatser want Skye miste de veiligheid van een roedel, dus geen pupje.
Ik ging zoeken en al swipend door de site met herplaatsers keek ik in 2 pretoogjes van een hondje met 1 eigenwijs staand oor en een hangoor. Net als Doutze, 2 verschillende oren. Met tranen in mijn ogen omdat ze me zo aan Doutze deed denken haar verhaal gelezen en ik was verkocht. Dat is onze Ciske.
Voor mijn sportieve ambities blijkt Ciske nog best een uitdaging maar verder is ze echt een kadootje. Ze is alles wat ik zoek in een hond en ik weet zeker dat ze door mijn geliefde kromi's op mijn pad is gestuurd. Het heeft zo moeten zijn.

Ik rouw nog steeds om Doutze, maar Ciske brengt ook weer een hoop leven in de brouwerij, een hoop liefde. En wat ik ook belangrijk vindt, mijn zoon heeft weer een maatje. Een hond waar hij mee kan stoeien en kan knuffelen, dat kan met Skye niet. Maar Ciske vind hem geweldig. Ze past onwijs goed bij ons.

Met oog op mijn sportieve ambities hoop ik in de toekomst wel weer een pup aan te schaffen, bekende ouders, dat je weet welk ras je eigenlijk koopt, beetje voorspelbaarheid qua drive en werklust is op zich best prettig als je ooit naar een WK hoopt te gaan. Maar dat is voor later. En mij kennende, kan het ook zomaar weer een leuke uitdaging worden. Nu eerst genieten van de huidige 2.

Karen

[hannabelgje]

Ik denk niet dat je dat zo zwart-wit kunt stellen; dat geldt niet voor iedereen. Persoonlijk ga ik al heel snel op zoek naar een nieuwe hond wanneer we er eentje hebben verloren, omdat ik anders blíjf janken. Met de nieuwe hond komen allerlei nieuwe uitdagingen/mooie momenten/gevoelens mee die me helpen het verdriet om de overleden hond een plekje te geven. Niet met als doel de overleden hond zo snel mogelijk te vergeten - dat gebeurt toch nooit - maar om mijn focus te verleggen van verdriet naar vreugde.

Ik besef dat dat niet voor iedereen zo is, daarin zal iedereen zijn eigen weg moeten vinden. Maar een nieuwe hond staat mijn rouwproces dus niet in de weg; hij/zij vormt onderdeel van mijn rouwproces en helpt me erdoorheen te komen.

Ja dat heb ik ook. Het verlegt toch je focus op iets leuks ipv alleen het verlies.

Verstuurd vanaf mijn SM-S931B met Tapatalk

[Ina]

Ik denk niet dat je dat zo zwart-wit kunt stellen; dat geldt niet voor iedereen. Persoonlijk ga ik al heel snel op zoek naar een nieuwe hond wanneer we er eentje hebben verloren, omdat ik anders blíjf janken. Met de nieuwe hond komen allerlei nieuwe uitdagingen/mooie momenten/gevoelens mee die me helpen het verdriet om de overleden hond een plekje te geven. Niet met als doel de overleden hond zo snel mogelijk te vergeten - dat gebeurt toch nooit - maar om mijn focus te verleggen van verdriet naar vreugde.

Ik besef dat dat niet voor iedereen zo is, daarin zal iedereen zijn eigen weg moeten vinden. Maar een nieuwe hond staat mijn rouwproces dus niet in de weg; hij/zij vormt onderdeel van mijn rouwproces en helpt me erdoorheen te komen.

Ik kan me hier ook helemaal in vinden.
Na het overlijden van Misty dankte ik hemel op mijn blote knietjes dat ons blonde draakje hier rondliep waar ik voor door moet.... wandelen, eten maken, regelmaat....
Want anders was ik echt bewust gaan zoeken naar een nieuwe hond.

We zijn nu niet actief op zoek naar hond 2, wij zijn ook meer van 'ongeplande binnenlopers', maar dat er ooit weer ééntje binnen loopt....., zonder twijfel

[frodo quin]

Ik denk niet dat je dat zo zwart-wit kunt stellen; dat geldt niet voor iedereen. Persoonlijk ga ik al heel snel op zoek naar een nieuwe hond wanneer we er eentje hebben verloren, omdat ik anders blíjf janken. Met de nieuwe hond komen allerlei nieuwe uitdagingen/mooie momenten/gevoelens mee die me helpen het verdriet om de overleden hond een plekje te geven. Niet met als doel de overleden hond zo snel mogelijk te vergeten - dat gebeurt toch nooit - maar om mijn focus te verleggen van verdriet naar vreugde.

Ik besef dat dat niet voor iedereen zo is, daarin zal iedereen zijn eigen weg moeten vinden. Maar een nieuwe hond staat mijn rouwproces dus niet in de weg; hij/zij vormt onderdeel van mijn rouwproces en helpt me erdoorheen te komen.

Daar kan ik mij in vinden. Het is echt heel individueel wanneer je er aan toe bent. Ik ben net iemand die echt de ruimte moet hebben om het een beetje te kunnen verwerken voor er een nieuw dier komt en een ander heeft dan de dag zelf al behoefte om een nieuw dier in huis te halen. Zo verschillend en er is geen goed of slecht. Gewoon naar jezelf luisteren.

[Siberienne]

Ik heb een goed gesprek gehad met iemand die mij een beetje helpt de dingen op een rijtje te zetten. Echt heel fijn, maar het werd ook even heel duidelijk dat ik nog niet toe ben aan een nieuwe hond. Ondertussen knuffel ik bekende en onbekende honden in het bos (ja ik vraag braaf of het mag).

[Anne in Zweden]

Ik heb een goed gesprek gehad met iemand die mij een beetje helpt de dingen op een rijtje te zetten. Echt heel fijn, maar het werd ook even heel duidelijk dat ik nog niet toe ben aan een nieuwe hond. Ondertussen knuffel ik bekende en onbekende honden in het bos (ja ik vraag braaf of het mag).

O, wat fijn dat je wat rust in je hoofd hebt gekregen daardoor. En als je echt even flink wilt knuffelen met husky-achtig spul, kom dan maar hierheen. Wij hebben vier honden die nooit aandacht krijgen.

[Siberienne]

O, wat fijn dat je wat rust in je hoofd hebt gekregen daardoor. En als je echt even flink wilt knuffelen met husky-achtig spul, kom dan maar hierheen. Wij hebben vier honden die nooit aandacht krijgen.

Hmmm je brengt me in verleiding - maar net te ver rijden voor een dagje op bezoek

[Anne in Zweden]

Hmmm je brengt me in verleiding - maar net te ver rijden voor een dagje op bezoek

Je mag ook langer blijven, hoor. Ik denk dat Chiqa zelfs wel mee wil als je gaat langlaufen