Het moment waarop we de hartverscheurende beslissing moesten maken om na Luís in november, nu ook Cuzco te laten gaan.
Het ging heel snel, we waren er absoluut niet op voorbereid, al zouden we dat natuurlijk nooit echt zijn. Want Cuzco was echt de meest geweldige en lieve kat ooit. Deed nooit in zijn hele leven eens iets kwaad of egoistisch. En dat wil wat zeggen voor een kat.
We dachten eigenlijk dat hij nog een hele tijd verder kon. Er waren een paar ouderdomsklachten, maar niets ernstigs.
En toen kwamen er tekenen dat zijn hart het een beetje lastig begon te krijgen.
En kwam de hitte....
En plots was het lichaam op. Plots was alle rek eruit. Tussen de eerste tekenen van evt een mogelijks hartprobleem en inslapen zaten 2 weken. We lieten foto's maken en die zagen er nog niet erg uit, toch begonnen met vochtafdrijvers om te kijken of dat verbetering zou brengen. We moesten na een week kijken of het beter ging en terugbellen, maar precies een week later konden we enkel nog afscheid nemen. Medicatie sloeg niet aan en hitte is blijkbaar super belastend op een al zwak hart. Een paar dagen na de foto was hij duidelijk stervende, hebben we nog andere medicatie ( paardenmiddel) geprobeerd maar ook die hielp niet. Er was geen tijd om nog iets anders te proberen, en eerlijk gezegd had dat wss ook niet geholpen.
Hij is rustig thuis, in mijn armen en omringt door iedereen die hij liefhad, ingeslapen.
En we hebben hem naast Luís in de tuin begraven.
Hij was de laatste, en mede daarom maar ook gewoon om wie hij was, ook echt de zwaarste om te verliezen. Voor ons allemaal is Cuzco de moeilijkste om te verwerken.
Het is nu 2 weken geleden. Vincent ziet er nog steeds erg vanaf. Die is nu bijna 10 jaar, en Cuzco was zijn beste vriend. Elke ochtend lagen ze samen om rustig wakker te worden en 's avonds samen tv kijken. En ze waren gewoon oprecht altijd blij elkaar te zien. Hij miste hem al op vakantie, en nu is die leegte bij hem dus heel groot. Hij wil gelukkig dan wel troost vinden bij ons, maar hij is ook opstandig en blijft herhalen dat hij hem terugwil. Dat deed hij bij Luís ook al, maar nu is die leegte natuurlijk nog groter..
Hij heeft een paar plukken haar van zijn vacht bijgehouden. Hij gaf spontaan aan dat hij dat graag wilde. Nu moet ik nog een hangertje zoeken om dat in te stoppen. Een sleutelhznger lijkt me het beste, voor een ( stoere) jongen is een halsketting of ring natuurlijk niet handig.
Dit is Cuzco met Vincent toen die laatste net geen 4 jaar was. De interactie op die jonge leeftijd al...
Cuzco was een zeer bescheiden kat, liep nooit aandacht te roepen ( tenzij voor eten) , wachtte geduldig zijn beurt af, maar toch is het oorverdovend stil nu.
Geen luid gespin meer, of zacht gesnurk, geen kleine mauw voor een snoepje of stukje kip van tafel.... Geen kopstoten die je 2 uur later nog voelde.
Ik denk dat enkel Dinky het hele verhaal van Cuzco kent. Maar zonder hem zou ik hier zowiezo nooit beland zijn. Cuzco was degene met risico op ontwikkeling van blaasgruis, en degene met voedselallergie. 2 dingen die zonder verdere ingrepen niet meer voorkwamen op rauwe voeding.
Hij werd geboren op een boederij bij een vriendin van mij. Op haar 21e verjaardagsfeestje lagen daar verdoken in het hooi een moeder met 2 kittens. 4 dagen oud.
Ik was net een maand gaan samenwonen met Meneer en we hadden Kleintje mee verhuisd. Kleintje was toen 5 jaar en tot een jaar ervoor heel close geweest met haar broertje. Dus ik dacht dat ze een nieuw vriendje heel leuk zou vinden. Dus na een tijdje zagen ( en zagen
) bij Meneer mocht ik het katertje reserveren. 8 weken later gingen we hem dan ophalen. 
We happy!
Maar... Kleintje niet. Absoluut niet. Ze was doodsbang voor die kleine frummel. En die wou natuurlijk spelen.
Na een half jaar proberen hen met elkaar te verzoenen, incl raad vragen op het kattenforum, hebben we er uiteindelijk Luís bijgehaald zodat de 2 jongens elkaar hadden en Kleintje gerustgelaten werd. Dat hielp wonderwel en na nog een half jaar intensief met haar aan de slag te gaan hadden we weer een situatie in huis waar iedereen zich in kon vinden.
Al kon Cuzco zijn geluk niet groter zijn dan als hij Kleintje kon likken of kopjes geven. Enkel wanneer ze geborsteld werd, liet ze dat toe en dat wist hij zeer goed.
Luís was zijn levenspartner, broer en grootste steun. Van het eerste moment tot het laatste. Ze hebben dik 15 jaar samen doorgebracht en liggen nu naast elkaar begraven. Dat is leuk. Dat biedt enige troost.
Al kan ik me nu niet voorstellen dat dat gat in mijn hart ooit terug dicht zou groeien.
Dag Cuzco,
Dag lieve schat.
Je was echt de meest geweldige kat ever.
