Bijna 20 jaar geleden reageerde ik op een advertentie. Jarenlang heb ik op de dagen dat hun baasje werkte voor ze gezorgd. Later hoefde dat niet meer, maar ik ben altijd blijven gaan. Alleen rijden, samen, met ritten mee. Maar ook wandelen, in de vakantie op ze passen. Vriendinnen mochten mee.
Na hun pensioen wandelden we nog regelmatig met ze. Dat vonden ze heerlijk, nog even erop uit.
Mijn hart was vooral verpand aan Goopy. Altijd vrolijk, altijd zin om te gaan. Ik ben nooit een held geweest en Goopy nou ook niet bepaald. Maar samen lukte het allemaal wel. Osk en ik vonden elkaar erg leuk als we zes voeten op de grond hadden. Samen rijden was voor ons niet het leukste. En dat was oke, deden we het zo.
Nu waren ze oud. Op. Osk kon niet goed meer eten, Goopy hoeste zo erg. Ondanks alle zorgen en soms flinke ingrepen. En dan staat de winter voor de deur en komt de afweging. En wordt houden van loslaten. We kennen het allemaal.
Zondag heb ik afscheid mogen nemen. Dat was verdrietig, mooi en fijn. We hebben samen gehuild, gekletst en gelachen. Maandagmorgen kwam de dierenarts. En nu moeten we ze missen. Dag lieve vriendjes. Dank voor alle avonturen.
Dat is jouw lieve vriendjes gelukkig bespaard gebleven. Sterkte met het verlies 
Dat is toch anders dan als het verder weg is, ook al kende je het kindje niet 
