kwijlen overgeven niet meer eten te weinig witte bloedlichaampjes

[Charlie Angel]

Heel veel sterkte!

[Sanyo]

Och, wat triest!
Heel veel sterkte

[madelonverschoor]

Dank jullie, dit forum geeft altijd steun, ik ben blij met jullie!!!!

Liefs Mickey

[Lizzy]

Lieve allemaal,

Bedankt voor jullie reacties, helaas hebben mijn vrienden vandaag Elan in moeten laten slapen, het ging echt niet meer, hij holde achteruit. De dierenartsen stonden voor een raadsel, een dierenarts wilde hem eventueel donderdag nog opereren, maar hij was zo zwak, hij woog nog maar 20 kilo en ze wilden hem niet een proefkonijn laten zijn. Hij stond op het laatst met zijn hoofd tegen de muur te kotsen en kon zowat de auto niet meer in en uit. Ben er echt kapot van, hij was nog nooit in zijn leven ziek geweest, het was altijd een sterke evenwichtige hond.

Moet er nog wel even bij vertellen, dat hun vorige dierenarts dacht dat hij een cyste in zijn staart had, voordat ze er erg in hadden begon hij te snijden, het bloed zat tegen het plafond; het bloedde enorm, hij stuurde ze zo naar huis zonder er verder ook maar iets aan te doen, daarna zijn ze naar een andere praktijk gegaan en bleek de zgn cyste kanker te zijn, deze  praktijk heeft het toen verwijderd.

Ik zie het zo en misschien heb ik ongelijk, als je zomaar in een gezwel gaat zitten snijden gaat er een "schok" door het bloed heen en ik denk dat dat alle ellende veroorzaakt heeft.

Vandaag hier in Frankrijk is het een speciale hemelvaartdag, Elan is nu bij zijn moeder en heeft tenminste geen pijn meer.

Ik zal hem missen!!!!!

Mickey

Ach hemel, wat erg . Ik had zo gehoopt dat het beter af zou lopen met hem . Wij wensen jullie heel veel sterkte met dit enorme verlies

[conleeuw]

agosie, wat verdrietig toch, sterkte ermee

[madelonverschoor]

Nog even dit, wat ben ik een gelukkig mens met mijn twee 12 1/2 jarige Tervueren, Raya en Jay. Ik ben zo trots op ze, goed ze slapen veel en ik geloof dat dat op deze leeftijd normaal is. Met Jay ben ik door heeeeeel diepe dalen gegaan en ik dacht echt, dat ik hem kwijt zou raken, tot 2 x toe, maar op de een of andere manier zijn wij, Jay en ik er altijd doorheen gekomen, ik ben tegen alles ingegaan, ook tegen het advies van de DA, maar ik zie het zo, als een dier bij jou geboren en getogen is ken je ze van haver tot gort en moet je op je gevoel afgaan, totdat je ziet dat je maatje echt niet meer kan of wil en dan moet je ophouden en leed besparen.

Na onze laatste "slechte" periode is Jay er weer helemaal, hij speelt met me nipt me hier en daar, hij is en blijft  mijn topper, mijn maatje, let wel ik hou van al mijn honden, ik heb er 4, maar hij is een geval apart, zoals Elan ook heeeeeeeel speciaal was. Die trouwe ogen, alles begrijpend!!
Wat is het toch jammer, dat ze maar zo kort bij ons mogen zijn!!!!!