margreet schreef:
Up-date van ons.
Gisteren is Ine met Luuk meegeweest naar de training van Bram etc.
Het ging de hele tijd heel goed aan de lijn,vlak bij elkaar lopen,zitten,wachten,geen grommetje te horen,hele verbetering dus
Aan het einde hebben we de moed gehad om ze los te gooien,eerst ging het aardig,Luuk rende weg,bram erachteraan,dan had hij door dat Luuk terug kwam en bram keerde om en kwam haast achter me lopen.
Ontspannend was het dus niet maar goed het was beter dan voorheen dan sprong hij er in één vaart opaf.
na een minuut of tien liep het echter helaas anders en vlogen ze elkaar aan,ok,alleen maar herrie hoor en na een grote bek van ons was het afgelopen,maar het was toch jammer.
Er zit dus wel verbetering in maar niet zoveel als ik gehoopt had en het is nu wel al zes weken geleden.
geduld Margreet, geduld en trainen zijn denk ik de sleutelwoorden. toch?
Wat ik zag tijdens de workshop was al zoveel anders dan wanneer ik hem had gezien tijdens de wedstrijd in Almkerk. Echt ik was al zeer verbaasd over die verandering zo snel.
Komt vast wel goed.
Boeffie is een andere hond! Echt, hij snuffelt veeeeel minder en heeft daardoor meer ruimte voor ander gedrag, zoals spelen, jagen (deed ie anders nooit...) en takken meezeulen. Gisteren heeft hij de helft van de honden die we tegenkwamen genegeert, echt gewoon met een boogje al kwispelend en totaal met andere dingen bezig eromheen, mijn ogen vielen zowat uit mijn hoofd, en bij de andere helft ging hij even snuffelen, bleef soms wel wat achter, maar kwam gewoon zonder dat ik hem hoefde te roepen. Zijn ballen zijn verschrompeld tot erwtjes en ik moet eerlijk zeggen dat als dit zo door blijft gaan, ze er helemaal maar afmoeten. Eerst wilde ik trainen trainen trainen en de testosteronproductie terug laten komen om te kijken of ik hem dan voldoende onder appel had, maar nu begin ik te twijfelen. Het verschil is zo groot en hij luistert zo goed, dat ik me afvraag of ik ooit op kan boxen tegen de invloed van zijn hormonen. Nu ja, ik heb nog een jaar om daarover te beslissen.
margreet schreef:
Up-date van ons.
Gisteren is Ine met Luuk meegeweest naar de training van Bram etc.
Het ging de hele tijd heel goed aan de lijn,vlak bij elkaar lopen,zitten,wachten,geen grommetje te horen,hele verbetering dus
Aan het einde hebben we de moed gehad om ze los te gooien,eerst ging het aardig,Luuk rende weg,bram erachteraan,dan had hij door dat Luuk terug kwam en bram keerde om en kwam haast achter me lopen.
Ontspannend was het dus niet maar goed het was beter dan voorheen dan sprong hij er in één vaart opaf.
na een minuut of tien liep het echter helaas anders en vlogen ze elkaar aan,ok,alleen maar herrie hoor en na een grote bek van ons was het afgelopen,maar het was toch jammer.
Er zit dus wel verbetering in maar niet zoveel als ik gehoopt had en het is nu wel al zes weken geleden.
Jammer dat het (nog) niet het gewenste effect heeft (gehad). De ene hond zal er natuurlijk ook anders op reageren dan de andere.
Boefke schreef:
Boeffie is een andere hond! Echt, hij snuffelt veeeeel minder en heeft daardoor meer ruimte voor ander gedrag, zoals spelen, jagen (deed ie anders nooit...) en takken meezeulen. Gisteren heeft hij de helft van de honden die we tegenkwamen genegeert, echt gewoon met een boogje al kwispelend en totaal met andere dingen bezig eromheen, mijn ogen vielen zowat uit mijn hoofd, en bij de andere helft ging hij even snuffelen, bleef soms wel wat achter, maar kwam gewoon zonder dat ik hem hoefde te roepen. Zijn ballen zijn verschrompeld tot erwtjes en ik moet eerlijk zeggen dat als dit zo door blijft gaan, ze er helemaal maar afmoeten. Eerst wilde ik trainen trainen trainen en de testosteronproductie terug laten komen om te kijken of ik hem dan voldoende onder appel had, maar nu begin ik te twijfelen. Het verschil is zo groot en hij luistert zo goed, dat ik me afvraag of ik ooit op kan boxen tegen de invloed van zijn hormonen. Nu ja, ik heb nog een jaar om daarover te beslissen.
heerlijk voor de honden waar zo'n grote verbetering te zien is zeg,ik merk wel duidelijk dat het bij de ene dus blijkbaar beter aanslaat dan bij de ander.
Maar da's bij een echte castratie toch ook zo?
Of zou dit implantaat dan weer net even iets anders moeten werken dan een echte castratie zeg maar, nee toch?
En je hebt toch wel aardig wat verbetering gezien al toch? (ik lees geinteresseerd mee).
Laatst gewijzigd door Moos op zo 09 dec 2007, 15:30, 1 keer totaal gewijzigd.
vandaag met Storm meegeweest met het dalmatierforum op een wandeling ik heb nog nooit zo ontspannen gelopen met hem , toen er twee reuen even een hevige woordenwisseling hadden kwam hij naast me lopen
hij bleef netjes in de buurt van me terwijl hij in bekent gebied liep waar hij de vorige wandeling steeds de hort op was .
als ik kijk naar hoe hij nu is in vergelijking tot een paar weken terug is het leven veel makkelijker en ontspannen voor hem .
Ik volg dit onderwerp al een tijd met interesse en ik vind echt echt opvallend hoe verschillend de heren reageren! Interessant allemaal!
Ik werp hier ff een balletje op, gewoon als idee: zou het kunnen dat bij de reuen waarbij het niet zoveel effect heeft de oorzaak van het ongewenste gedrag niet in de hormonen ligt maar in een andere (gedrags)factor? BV aangeleerde 'agressie' omdat dat nou eenmaal effect heeft?
Boefke schreef:
Boeffie is een andere hond! Echt, hij snuffelt veeeeel minder en heeft daardoor meer ruimte voor ander gedrag, zoals spelen, jagen (deed ie anders nooit...) en takken meezeulen. Gisteren heeft hij de helft van de honden die we tegenkwamen genegeert, echt gewoon met een boogje al kwispelend en totaal met andere dingen bezig eromheen, mijn ogen vielen zowat uit mijn hoofd, en bij de andere helft ging hij even snuffelen, bleef soms wel wat achter, maar kwam gewoon zonder dat ik hem hoefde te roepen. Zijn ballen zijn verschrompeld tot erwtjes en ik moet eerlijk zeggen dat als dit zo door blijft gaan, ze er helemaal maar afmoeten. Eerst wilde ik trainen trainen trainen en de testosteronproductie terug laten komen om te kijken of ik hem dan voldoende onder appel had, maar nu begin ik te twijfelen. Het verschil is zo groot en hij luistert zo goed, dat ik me afvraag of ik ooit op kan boxen tegen de invloed van zijn hormonen. Nu ja, ik heb nog een jaar om daarover te beslissen.
ik heb het gisteren in het echt kunnen meemaken, wat een andere hond is Boef zeg, heerlijk, makkelijk, totaat niet meer bezig met zijn hormonen. Zo kon je een jaar geleden zeker niet met hem lopen op zo'n drukke hondenlosloopgebied, het lijkt nu echt op een success verhaal. ik kan mij dan ook goed voorstellen dat jij straks zeg, haal ze er maar uit.
conleeuw schreef:
ik heb het gisteren in het echt kunnen meemaken, wat een andere hond is Boef zeg, heerlijk, makkelijk, totaat niet meer bezig met zijn hormonen. Zo kon je een jaar geleden zeker niet met hem lopen op zo'n drukke hondenlosloopgebied, het lijkt nu echt op een success verhaal. ik kan mij dan ook goed voorstellen dat jij straks zeg, haal ze er maar uit.
Ja, opvallend was het he! Vandaag was een van de twee grote tests. Het park hier in de buurt, waar boef de laatste maanden nietmeer mee naartoe te nemen was. Zodra hij daar los van de riem ging speurde hij het park af op zoek naar honden en hij zocht net zo lang door tot hij er eentje vond die lekker rook en vond er ALTIJD wel een. Vandaag:niets, noppes nada, boef heeft gespeeld, gerend, kwam direct als ik hem riep en ik heb heerlijk ontspannen gewandeld. Boef is nu Echt de allerleukste en liefste en knapste hond van de hele wereld
Kruimel schreef:
Ik volg dit onderwerp al een tijd met interesse en ik vind echt echt opvallend hoe verschillend de heren reageren! Interessant allemaal!
Ik werp hier ff een balletje op, gewoon als idee: zou het kunnen dat bij de reuen waarbij het niet zoveel effect heeft de oorzaak van het ongewenste gedrag niet in de hormonen ligt maar in een andere (gedrags)factor? BV aangeleerde 'agressie' omdat dat nou eenmaal effect heeft?
Dat is, waar ik dus ook aan denk. Alleen noem ik het dan geërfde agressie van opa.
Morgen zullen de heren elkaar weer ontmoeten, dus afwachten, hoe het dan is.
Ik heb het idee dat het implantaat bij Indy aan het uitwerken is. Ik zou toch niet per ongeluk er één hebben gekregen die maar 6 maanden werkt?
Z'n ballen lijken weer te groeien en hij lijkt wel in de puberteit. Hij luistert echt voor geen ene meter, is compleet oost-indisch doof. En dat begon al voordat Sita kwam, dus daar kan het niet aan liggen.
henneke schreef:
vandaag met Storm meegeweest met het dalmatierforum op een wandeling ik heb nog nooit zo ontspannen gelopen met hem , toen er twee reuen even een hevige woordenwisseling hadden kwam hij naast me lopen
hij bleef netjes in de buurt van me terwijl hij in bekent gebied liep waar hij de vorige wandeling steeds de hort op was .
als ik kijk naar hoe hij nu is in vergelijking tot een paar weken terug is het leven veel makkelijker en ontspannen voor hem .
Dat zou jammer zijn maar zou het nu sterker werken als het wel een jaar zou zijn?
Ik heb mijn reu 2 keer chemisch laten castreren omdat hij gewoon niet meer at en zo een last had van zichzelf dat het triest was om te zien.
We zouden hem dan maar laten castreren als het weer zo goed zou helpen.
Maar... zijn ballen zijn gekrompen en dat heeft een jaar geduurd.
Nu begint hij weer onbereikbaar, likken, kwijlen en janken janken en voor de deur zitten en je kan biljarten met het formaat van zijn ballen.
Het is een hond die veel problemen heeft qua gezondheid en ik twijfel enorm, ik wil hem niet castreren, maar weet niet of hij niet ziek zal worden van het implantaat. Je kan het er niet meer uithalen.
Wat zijn anderen hun ervaring met honden die erg gevoelig zijn voor medicijnen?
Sella schreef:
Dat zou jammer zijn maar zou het nu sterker werken als het wel een jaar zou zijn?
Ik heb mijn reu 2 keer chemisch laten castreren omdat hij gewoon niet meer at en zo een last had van zichzelf dat het triest was om te zien.
We zouden hem dan maar laten castreren als het weer zo goed zou helpen.
Maar... zijn ballen zijn gekrompen en dat heeft een jaar geduurd.
Nu begint hij weer onbereikbaar, likken, kwijlen en janken janken en voor de deur zitten en je kan biljarten met het formaat van zijn ballen.
Het is een hond die veel problemen heeft qua gezondheid en ik twijfel enorm, ik wil hem niet castreren, maar weet niet of hij niet ziek zal worden van het implantaat. Je kan het er niet meer uithalen.
Wat zijn anderen hun ervaring met honden die erg gevoelig zijn voor medicijnen?
Als zijn gedrag zoveel beter was tijdens het werk periode van de chem castratie, en zijn gezondheid was toen niet slecht, waarom wil jij hem dan niet laten castreren? Ik zou juist denken als hun hormonen zo in de weg zit dan is een castratie juist wenselijk?? of ben jij bang dat zijn gezondheid daaronder zal lijden?
(deed ie anders nooit...) en takken meezeulen. Gisteren heeft hij de helft van de honden die we tegenkwamen genegeert, echt gewoon met een boogje al kwispelend en totaal met andere dingen bezig eromheen, mijn ogen vielen zowat uit mijn hoofd, en bij de andere helft ging hij even snuffelen, bleef soms wel wat achter, maar kwam gewoon zonder dat ik hem hoefde te roepen. Zijn ballen zijn verschrompeld tot erwtjes en ik moet eerlijk zeggen dat als dit zo door blijft gaan, ze er helemaal maar afmoeten. Eerst wilde ik trainen trainen trainen en de testosteronproductie terug laten komen om te kijken of ik hem dan voldoende onder appel had, maar nu begin ik te twijfelen. Het verschil is zo groot en hij luistert zo goed, dat ik me afvraag of ik ooit op kan boxen tegen de invloed van zijn hormonen. Nu ja, ik heb nog een jaar om daarover te beslissen.
