Barfplaats.nl

Dank je Pauline. Ik merk inderdaad ook dat ik vandaag steeds aan mijn vader en Chispa moet denken, die beiden dit jaar zijn overleden. 
Jij ook sterkte! 

Voor iedereen: [emoji8] [emoji8] [emoji8]

Ik heb ook traantjes gelaten om mijn vader die ik in juli van dit jaar verloren heb.
Ook traantjes om mijn moeder die nu alleen verder moet.

Dus ook voor iedereen die hem nodig heb

Heel begrijpelijk is het hoor met vooral dit soort dagen is het gemis enorm
Dikke knuf 

Toen ik om 00.00 uur mijn vader aan de telefoon had moest ik zo erg huilen dat ik hem ook aan het huilen maakte.... Maar dat is niet erg, verdriet om mijn fantastische moeder en zijn vrouw mag er zeker zijn. Vanochtend was hij bij ons en hebben we fijn over haar gepraat en dat doet ons altijd erg goed.

voor jullie.

Pauline schreef: Toen ik om 00.00 uur mijn vader aan de telefoon had moest ik zo erg huilen dat ik hem ook aan het huilen maakte.... Maar dat is niet erg, verdriet om mijn fantastische moeder en zijn vrouw mag er zeker zijn. Vanochtend was hij bij ons en hebben we fijn over haar gepraat en dat doet ons altijd erg goed.

voor jullie.

[emoji8] [emoji8] [emoji8]

Mooi toch dat jullie verdriet kunnen delen met elkaar. Jullie hebben haar heel erg lief gehad dus ja dat verdriet is er en kan er maar beter uit.

Verdriet uiten, vooral samen, is altijd goed.
Veel beter dan het opkroppen en pijnlijke stiltes laten vallen.
Samen rouwen, is ook samen liefhebben en dierbare herinneringen koesteren.

dikke knuffel terug!

Ook een hele dikke knuf voor jou Pauline

Soms hè... soms... dan prikt mama even in mijn zij... en achter mijn ogen... De hele scherpe randjes zijn er wel een beetje af, maar soms hè... soms... 

vooral met de feestdagen en de jaarwisseling

Ik kan er nog emotioneel van worden, terugdenkend aan een vader die tot zijn 80ste voor niets en niemand opzij ging, zijn eigen boontjes dopte en vooral voor mijn moeder en zijn twee zoons een zorgzame echtgenoot en vader was.
Tot de dementie ging winnen en pa zijn huisje uit moest.
Daarna wekelijks bij hem langs. Meestal was ik zijn zoon maar soms "mijnheer" of "vader". Als hij helder was en hem een middagje meenam was het heerlijk en een feest van herkenning.
Het grootste verdriet kwam als ik hem terug moest brengen en als hij in zijn kamer stond en hulpeloos om zich heen keek en vroeg "Jongen, waar moet ik nou slapen?"
Ik kon er om janken als ik buiten liep. Ik vergeet hem nooit, zijn stoere houding ooit en zijn fragiele en hulpeloze houding in een later stadium.
Van de vader en zoon gesprekken tot de onzin over sport en politiek, ja naar mate de jaren verstrijken ga ik hem steeds meer missen....

voor Ro en Zoetermeerder!

En natuurlijk voor alle anderen die dierbaren moeten missen.