die dit jaar, net als wij, een dierbare hebben verloren.
Zomaar ineens mis ik mam zo verschrikkelijk.... Natuurlijk niet zomaar, maar meestal gaat het best goed en kan ik het allemaal beredeneren. Maar ineens wint mijn hart het van mijn hoofd en dan doet het even heel veel pijn, dan wil ik even weer haar hand vasthouden en met haar praten. Gelukkig heb ik de beste trooster van de hele wereld als man, dus het komt wel weer goed.
Daarom op het eind van het oudejaar en de rand van het nieuwe nog even een flinke
inge58 schreef:
Dank je wel lieve Pauline, jij ook een dikke knuffel! En geloof het of niet, zelfs na 23 jaar mis ik mijn mama nog steeds op dagen zoals deze.
Oh ik geloof je Inge, dat blijft vast zolang we zelf leven zo.
Jij ook een hele dikke knuffel. Ik kreeg net een berichtje van mijn dinnetje die 2 maanden geleden haar vader verloren is. Ook bij haar is het nu heel intens. Ik heb mijn beide ouders (gelukkig) nog en kan mij dan ook geen voorstelling van jullie verdriet en pijn maken.
Ik hoop gewoon dat jullie vanavond even de donkere wolk kunnen verdrijven en de mooie momenten willen herinneren. Zo zijn ze toch nog een beetje bij jullie vanavond.
Ik vond het ook lastig, mijn oma was al sinds het overlijden van mijn opa (6 jaar geleden) niet meer op mijn verjaardag geweest, en routine was om met het eerste wandelrondje met Tom bij oma op de koffie te gaan met gebak...en dat kon dit jaar ineens niet.
Ben de boel ontvlucht dit jaar, vanmorgen op de trein naar Delft gestapt en logeer daar nu, voel me ook totaal niet jarig, voelt ook niet als oudjaar...voelt gewoon raar, ik wil eigenlijk gewoon naar bed en 2 januari weer wakker worden
Het is gewoon zoals het is en je kunt niet altijd het gemis wegredeneren. Mis haar maar heel erg, dan is ze gek genoeg tegelijkertijd ook heel dicht bij je
Wat een lief gebaar Pauline. Voor jou dan een knuffel van mij. Ik heb ook de hele dag de tranen hoog zitten en onder de afwas moest ik ineens huilen.
We hadden het over onze kleindochter die 2 november geboren is en hoe mooi ze wel niet is.
Meteen erachter aan denk ik aan mn moeder, die haar nooit gezien heeft.
Twee weken na de geboorte is mn moedere overleden. Ik weet zeker dat ze er op gewacht heeft.
Steeds als ik er was vroeg ze: is de baby er al? Is ze er al?
Nee mam, ze is er nog niet.
Het laatste weekend dat ze bij kennis was heb ik afscheid van haar genomen. In hetzelfde weekend is mn kleindochter geboren.
Helaas was ze niet meer bij machte haar bewust te zien maar ze begreep het wel en ik zag aan haar gezicht dat het goed was.
Deze dagen blijven moeilijk, maakt niet uit hoe lang of kort het geleden is. Maar we dragen onze geliefden mee in ons hart. Voor altijd.
Sterkte iedereen.
Zulke gebeurtenissen horen helaas ook bij het leven.....
Fijn dat je troost vindt bij je man.
Ik wens je toe, dat jullie nog hééél lang zo gelukkig samen zijn.
