Barfplaats.nl

Angelique schreef:Ik vind het vooral voller geworden. Ja nee, niet hier waar ik nu woon. Maar mijn moeder woonde altijd in een relatief rustige straat. In die zin, als je daar kwam kon je altijd je auto wel ergens ruim voor de deur kwijt. Tegenwoordig moet je driex het blokje rond voor je een parkeerplaats hebt en moet je echt goed uitkijken met oversteken. Zo ook op de snelwegen richting het westen waar je tegenwoordig wel altijd ergens in de file moet staan.

De verharding is ook een puntje en ook iets waar ik zelf nog niet zo mee te maken heb gehad, maar dat het blijkbaar bij veel mensen not done is dat je ze zomaar belt of dat je even langswipt voor een bakkie. Toen ik dat las dacht ik echt...goh, dat was nog niet zo heel lang geleden heel normaal. Zal zeker te doen hebben met de toegenomen werkdrukken en drukte in de leefomgeving dat men die "inbreuken op de privacy" zoals ze genoemd werden, niet meer op prijs stelt.

Dat sociao media gebeuren lijkt me niet inherent voor nederland, dat is een mondiale verandering.

Kaela schreef:Ik merk van veel dingen die hier genoemd worden persoonlijk niet veel.

Verharding van de maatschappij? Ja als ik berichten lees over hulpverleners die bedreigt of dwarsgelegen worden breekt mijn hart. Maar zelf merk ik er niets van. Ik ervaar juist veel vriendelijkheid en behulpzaamheid. Laatst bijvoorbeeld voor het eerst in jaren weer eens met de trein gereisd. Iemand hielp me even met inchecken, een ander maakte een klein babbeltje. Dat soort dingen. Ik kan voor mezelf geen enkel voorbeeld noemen waarin ik zelf met verharding te maken heb gehad. Ik vraag me dan wel een beetje af of we dat met zijn allen roepen vanwege berichtgeving of vanwege ervaring.

Want dat is wel veranderd. Alles wordt breed uitgemeten. En dan lijkt het al snel heel erg. Het verhaal van een agent op weg naar een ongeluk die op de vluchtstrook geblokkeerd wordt door een aso. Gebeurd dat echt vaker, of lezen we het vaker omdat het massaal op facebook gedeeld wordt? Ik vind dat moeilijk en daarmee vind ik het moeilijk om de wereld om me heen in te kunnen schatten.

Enige wat ik zelf heel erg aan verandering merk is de mate van flexibiliteit op je werk. Vroegah (9 jaar geleden toen ik bij dit bedrijf begon) was je flexibel als je 3 weken van te voren je rooster kreeg vol malle diensttijden en daar niet over klaagde. Nu wordt er verwacht dat je op elk moment flexubel bent. Wij werken met dagvoorraden en als die niet af komen moet je maar blijven tot het wel af is. Hoe lang dat ook duurt en je mag niet zeuren want je krijgt toch een gratis avondmaal. Of wanneer je avonddienst hebt, dan mag je gewoon last minute smorgens vroeg op komen draven als er dan meer werk ligt dan savons. An sich geen onoverkomelijke dingen, maar als je niet oplet ben je een marionet van je werk en gaat het ten koste van je priveleven. En dan heb ik nog geen eens kinderen die opgevangen moeten worden, van jonge ouders wordt niets minder verwacht, dat heeft heel veel stress wat naar mijn idee doorwerkt op de kinderen.

Ik ervaar overigens geen druk van sociale media. Ik heb vriendjes op facebook en daar deel ik lief en een beetje leed mee. Echt leed vaak prive, simpelweg omdat niet alles openbaar op het www hoeft te staan. Niet omdat ik mijn leven mooier wil poetsen, daar doe ik in het echt niet aan en online ook niet. Maar omdat echt persoonlijke dingen niet voor eeuwig online hoeven te staan. Ik geniet van de berichten die mijn vrienden plaatsen en vermaak me met wat ik zelf plaats. Ik vind het bijzonder dat er elke keer weer zo negatief over bijvoorbeeld facebook gesproken wordt en toch gebruikt vrijwel iedereen het. Ik geniet ook van appen met mijn a-technische mama. En wil ik eens niet bereikbaar zijn mik ik het apparaat in de hoek en klaar. Daar ben je zelf bij, ik zie dat probleem niet zo.

Siberienne schreef:
Was betreft sociale media: ik ervaar die druk ook niet. Ik heb geen Facebook, instagram wat voor mijn lol en zit op 2 fora. Maar ik zie het wel bij de kwetsbare dochter van vrienden van ons dat ze er last van heeft, of een nichtje van een collega die er werkelijk overspannen van werd. Het ligt er inderdaad sterk aan hoe je ermee om gaat. Maar ja, dat geldt voor veel dingen Drankgebruik kan ook gezellig en sociaal zijn en uit de klauwen lopen. Verslaving aan online zaken komt toch nog best wel regelmatig voor.

Siberienne schreef:Is wel een goed punt dat je maakt : hoeveel is echt en hoeveel is opgeklopt. En er is een enorm verschil tussen media en werkelijkheid, althans zo ervaar ik dat wel. Ik kom "live" inderdaad meer aardige mensen tegen dan botteriken.

Siberienne schreef:Maar de verplichting om elke patient de naam en geboortedatum elke keer zelf te laten noemen ook door te trekken naar een dialyse afdeling waar mensen al 10 jaar komen en waar er een persoonlijk band is, mag ik dat wat overdreven noemen? Regels naleven en gezond verstand thuis laten, dat is waar ik me op het moment aan erger. En dat is de afgelopen jaren wel erger geworden, een indek cultuur

Kaela schreef:Alles kan té. Dus ja ook social media.

Kijk ik naar mijn ouders, die zijn van de generatie dat de tv in opkomst kwam. Van niets naar 100 kanalen zeg maar. Bij mijn ouders staat áltijd de tv aan. Ook nu ze alleen is blijft mijn moeder dat doen. Het maakt in feite geen zak uit wat er op is, als het maar beweegt. Hoe geestdodend! Ik vraag me dan serieus af wat slechter voor jezelf en de maatschappij is: uren hersenloos domme tv kijken of diezelfde tijd achter je laptop zitten en virtueel contact met echte mensen hebben? Als ik zie hoeveel mooie vriendschappen ik in real life heb overgehouden aan dat virtuele contact en hoeveel goeds er uit voortkomt, dan kies ik voor dat laatste.

Neemt natuurlijk niet weg dat cyberpesten, verslavingen en dat soort dingen wel serieus te nemen zijn. Alles wat te is, is niet goed en ik denk wel dat het vrij makkelijk is om verslaafd aan "online leven" te raken. Al is dat ook weer iets wat ik niet zo meekrijg in mijn omgeving. Feestjes of etentjes waar iedereen alleen maar naar de mobiel staart, nog nooit meegemaakt. Ja in de trein laatst wel, bijna iedereen zit op een scherm te koekeloeren. Maar vroegah zat iedereen een boek of de krant te lezen en te luisteren naar zijn walkman-discman-ipod.

Ik vind dit wel een leuk topic om over na te denken

Martine-Tom schreef:Even volledig offtopic maar heb jij enig idee waarom bij bloedafname mij elke x gevraagd word of ik een tweeling ben?

Martine-Tom schreef:Vanmorgen een leuk voorbeeld (ik zal zo ff kijken of ik de link kan vinden) de Telegraaf kopt met "Turkije verbied kerst" gelijk half fb op zijn achterste poten natuurlijk. En dan ga je het lezen blijkt het op 1 school te zijn gebeurd in Istanbul waar het schoolbestuur (dus niet de overheid) de activiteiten rond kerst heeft gestaakt.
Die stemmingmakerij is in mijn beleving erg kenmerkend voor deze tijd.

Siberienne schreef:Ik weet wel dat tweelingen bij ons in het systeem een andere kleur hebben (blauwe letters) zodat je weet als je een patient opzoekt dat je extra op moet letten dat er twee mensen zijn met gelijke naam en geboortedatum.

Maar waarom dat elke keer moet bij bloedprikken? Misschien staat er iemand in die ook jouw achternaam heeft en een gelijke geboortedatum?

Siberienne schreef:Oh ja... prachtige voorbeeld! Ook dat we teveel horen: 20 jaar geleden was zoiets gewoon niet bekend geweest hier. En de vraag is of we daar nou zoveel gelukkiger van worden....

Angelique schreef: dat je even langswipt voor een bakkie. Toen ik dat las dacht ik echt...goh, dat was nog niet zo heel lang geleden heel normaal. Zal zeker te doen hebben met de toegenomen werkdrukken en drukte in de leefomgeving dat men die "inbreuken op de privacy" zoals ze genoemd werden, niet meer op prijs stelt.

Kaela schreef:Ik merk van veel dingen die hier genoemd worden persoonlijk niet veel.

Verharding van de maatschappij? Ja als ik berichten lees over hulpverleners die bedreigt of dwarsgelegen worden breekt mijn hart. Maar zelf merk ik er niets van. Ik ervaar juist veel vriendelijkheid en behulpzaamheid. Laatst bijvoorbeeld voor het eerst in jaren weer eens met de trein gereisd. Iemand hielp me even met inchecken, een ander maakte een klein babbeltje. Dat soort dingen. Ik kan voor mezelf geen enkel voorbeeld noemen waarin ik zelf met verharding te maken heb gehad. Ik vraag me dan wel een beetje af of we dat met zijn allen roepen vanwege berichtgeving of vanwege ervaring.

Want dat is wel veranderd. Alles wordt breed uitgemeten. En dan lijkt het al snel heel erg. Het verhaal van een agent op weg naar een ongeluk die op de vluchtstrook geblokkeerd wordt door een aso. Gebeurd dat echt vaker, of lezen we het vaker omdat het massaal op facebook gedeeld wordt? Ik vind dat moeilijk en daarmee vind ik het moeilijk om de wereld om me heen in te kunnen schatten.

Martine-Tom schreef:HEt is vooral het opkloppen wat mij stoort. Het is 1 school, met Turkse leerlingen dus het overgrote deel zal dan wsl niet Christelijk zijn, die dit jaar voor het eerst kerst afblaast. Het hoe en waarom staat er niet eens bij, mss was er vanuit de leerlingen weinig animo, wie zal het zeggen. En de titel lijkt te zeggen dat HEEL Turkije HEEL kerst afblaast...