kakocavi schreef:
Maar waarom is dat nou eigenlijk zo anders? Als jouw Joep 'gezdllig' door het leven kan, waarom een jonge hond dan niet? Voordeel lijkt mij dat de jonge hond al niets anders gewend is en niet weet wat hij mist.
Iedereen kent de Joep! En hij hoort niet bij mij, ik had Taylor.
... verder hieronder...
Boeffie Blafmans schreef:
Laat ik voorop stellen dat mijn grens erg laag ligt voor wat betreft ik nog een dierwaardig bestaan vindt en het kiezen voor medisch ingrijpen. Maar dat is persoonlijk. Met medisch ingrijpen kun je in veel gevallen natuurlijk een dierwaardig bestaan terugkrijgen. Snap ik helemaal als mensen daarvoor kiezen. Het is anders omdat de mens een band heeft met de hond. Die band maakt dat je anders beslist. Maar ook de hond heeft een band met de mens. En met het leven. Net als mensen kunnen knokken voor hun leven, kunnen honden dat ook, zeker als de band met de mens sterk is en de mens met ze mee knokt. Een pupje dat net uit de baarmoeder komt, hoort niks, ziet niks, ken de wereld nog niet, leeft volgens reflexen. Is iets heel anders, want een andere levensfase, ander bewustzijn.
Dat bedoelde ik inderdaad. Plus, je kent je hond!
... Toen onze Taylor (labrador) 13,5 jaar was hebben wij voor haar een hondenrolstoel op maat laten maken. Daarin heeft ze tot haar overlijden gelopen (2 maanden voor haar 15e verjaardag).
Taylor had artrose in haar achterpoten (wist ik toen maar van kurkuma.) Met pijnstillers kon ze zich in en om het huis goed redden, maar er op uit gaan werd steeds moeilijker. Ze wilde wel heel graag; stond altijd te 'springen' bij de voordeur en begon altijd vol goede moed aan de wandeling, maar de tijd totdat ze bijna niet meer kon lopen werd steeds korter. Met de hondenrolstoel kon ze weer een uur wandelen. Uiteraard de tijd weer opgebouwd en alles in haar eigen tempo, maar ze kon weer doen wat ze zo leuk aan meegaan vond: alle konijnenholen inspecteren, overal snuffelen en ja zelfs een stukje rennen, en bij mooi weer naar onze favoriete zwemplas en heerlijk zwemmen.
Twee maanden voor haar 15e verjaardag van de één op andere dag wilde ze niet meer. Ze wilde niet van haar kussen en toen ik haar optilde en in de tuin zette voor een plas, deed ze die, deed een paar wiebelende stappen en bleef daarna staan en keek me recht aan. "Het is goed geweest," leek ze te zeggen. Die dag hebben we afscheid van haar genomen, nadat ze wel nog lekker gegeten had (een labrador in hart en nieren
)
Taylor kon haar hele leven hond zijn; tot haar 8e jaar apporteersport, breitensport, haar hele leven wandelen, rennen, zwemmen, etc.
Het halve puppy zal nooit zo'n leven kunnen krijgen. Zal altijd hulp en hulpmiddelen nodig hebben om te kunnen lopen of een hoop te schijten. Hij weet niet wat hij mist... ?? Misschien toch wel omdat het 'hond zijn' in zijn genen zit. Het diertje wordt nu een rariteit gemaakt voor eigen gewin!
