Mijn steun en toeverlaat, mijn maatje.
Tom.
Vandaag alweer 7 jaar geworden en het voelt als gisteren dat hij een bolletje wol van 1,2 kilo was wat onzeker mijn huiskamer in stapte.
Het voelt als gister dat ik met mijn handen in het haar zat toen hij ging puberen en ik dacht dat het nooit goed kwam.
Mijn vriendje waarmee ik samen ben hersteld toen ik mentaal compleet aan de grond zat.
Mijn moppie die begin dit jaar ineens een tumor op zijn pootje bleek te hebben en die het nu zo ontzettend goed doet.
Op naar de volgende 7 jaar.
Mijn once in a life time hondje
Uiteraard heeft ie zijn kinderfeestje gehad, de 2 tekkels van Nynke zijn mee geweest naar het bos, ze hebben een uur lang geravot, genoten van worstjes in het open velt. Daarna nog afgekoeld op het hondenstrand, en de dag afgesloten met een wandeling in het park.
Tom was zo moe dat hij zijn eten liet staan
Gefeliciteerd (met)Tom!
Als hem dat maar geen jaar kost 
