Maar steeds vaker kiest ze om gewoon weg te lopen of mij te komen aanstaren als een hond lastig doet !
Maar paarden, die vrat ze het liefste op- luid blaffend erachteraan, stoppen, terug rennen en weer opnieuw. Super vervelend en daar zitten heel wat uren trainen in, naar manege's op afstand, dichterbij etc en het werd controleerbaar...
Tot ik vorig jaar bij een vriendin regelmatig ging rijden. Zij vroeg- joh waarom neem je Doortje niet mee ?
Dus uitgelegd, maakt ze schade ? Nou nee... maar.... nou hoppa gaan we gewoon trainen... Zij heeft een uitlaatservice, deels aan huis, dus de paarden waren behoorlijk wat gewend. En Doortje ? Die vond het eerst vooral heel spannend, maar nu ? Ik doe haar echt geen groter plezier dan haar mee te nemen rijden !!! Eindelijk een baas die net zo hard mee rent, vrijheid om te crossen zoveel als je wil, elke sloot te pakken die je wilt - om dan heerlijk moe en voldaan- met behoorlijk wat kilometers in de benen (15-20 km per keer) in slaap te vallen !
Ook als we nu andere paarden tegen komen, blijft ze keurig naast mijn paard zitten wachten. Vandaag 2 paarden ons tegemoet en later moesten we aan de kant voor een belgisch trekpaard met kar, dat ook nog ff bleef staan om de boel te bestuderen... en Doortje maar braaf wachten
Voor mij een droom die uitkomt, dit is het ultieme genieten ! Nooit gedacht dat het zou kunnen.......
Wat ik merkte is dat ze het heel lastig vond dat ze niet ff contact kon maken. Met wandelen komt ze vaak even tegen me aan leunen.... Maar ook daar zijn oplossingen voor. Als ik stilsta, dan kan zij tegen mn schoen omhoog staan, en dan kan ik haar net ff kroelen <3
En op die manier kan ik haar ook aanlijnen en weer los doen.... (foto links boven)

