Ik heb -zoals velen misschien weten- nogal een rottige jeugd gehad en vanuit daar een hoop psychische problemen. Nu is een deel ervan opgeruimd en een groter deel ervan begraven en functioneer ik eigenlijk best goed. Ik heb hard gewerkt om mijn diploma te behalen (ik had een 8.7 voor mijn stage) en weer te kunnen werken.
Na het overlijden van Ziva was ik flink uit balans en eigenlijk heb ik mijn balans nog niet terug gevonden. Maar ondertussen ben ik wel begonnen met een traineetraject binnen het ziekenhuis. Mijn stage ben ik door gerold en dat ging echt super goed, alleen maar lof en vanuit daar dus ook voor dit traject aangenomen.
Maar nu ik uit balans ben heb ik slechte dagen en dat mag niet, ik MOET presteren, mijn kennis MOET aanwezig zijn. Maar het feit is dat mijn hoofd te vol zit en de meest basale kennis er niet uit komt op het moment van vragen. Ik maak geen fouten en doe alles wel goed alleen kan ik niet vanuit mn ruggengraat antwoorden, mijn hoofd is leeg en overspannen. Terwijl ik in een super hectisch ziekenhuis werk waar echt elke dag wel een spoedsituatie ontstaat.
Gister moest ik op gesprek met traineebegeleider, baas en de opleider. Er werd me nog 1 kans geboden en ik kreeg tot eind maart de tijd om flink te groeien en als me dat niet lukte dan moest ik stoppen. Als ik me ziek zou melden vanwege dit gesprek was het direct klaar. Het zou inhouden dat ik direct de boeken weer in moest en vandaag goed zou moeten presteren, mijn hoofd niet leeg zou zijn en ik geen slechte dagen meer zou hebben.
Daarna heb ik alleen met praktijkopleider gezeten en eigenlijk kwam ik al snel tot de conclusie dat stoppen voor mijn gezondheid beter was. Ik voel me vreselijk klote en dat wat begraven ligt klopt op het deksel, bovenop de rouw om Ziva.
Ik heb vriendin gebeld en zij zei dat als ze volgende week van werk reis terug zou komen en ik er dan nog steeds zo doorheen zat, ze tegen me zou zeggen dat ik moest stoppen. Het is dus blijkbaar erg duidelijk dat het niet goed met me gaat.
Baas erbij geroepen en gezegd dat ik enorm graag wil maar het me niet gaat lukken. Dat vond hij heel erg jammer, begeleider vond het ook super jammer en opleider ook. Ik lag goed in het team ook. Ik kreeg knuffels van opleider, begeleider en de collega die het in het rookhok gehoord had en ik tegen kwam toen ik stilletjes de aftocht blies.
Vanaf dat gesprek heb ik gister alleen nog maar gehuild, ik ben kapot. Heb slecht geslapen en sliep al nachten slecht.
Ze hebben me beide ook gezegd dat ik een goede referentie zou krijgen mocht ik het in een kleiner en minder hectisch ziekenhuis wilde oppakken en wilden evt me helpen met een sollicitatie.
Vanochtend kreeg ik een appje van de baas dat ik per direct kan opzeggen zonder opzegtermijn. Of ik dat ff wil doen vandaag.
Euhm... Ik weet het niet goed. Ik zit niet te wachten op gedoe en dat krijg ik als ik niet direct opzeg, maar ik zit ook niet te wachten op geen enkel recht meer hebben. Wat wijsheid is weet ik niet.
Wat een beetje rust geeft is dat ik in de wanhoop vorige week een sollicitatie de deur uit gedaan heb (ik hou het voor de herkenbaarheid wat vaag) en binnen een dag uitgenodigd was voor een gesprek. Dat mail contact met die instelling is leuk en als ik word aangenomen ga ik er financieel niet op achteruit, terwijl ik wel een dag minder ga werken dan. Er is werk genoeg in de zorg en mijn CV is ook uitgebreid en veelzijdig, ik kom wel weer aan het werk. Maar toch, laat ik dit zo over mijn kant gaan.
Zij willen van mij af...Ik wilde dit in de klaaghoek zetten maar het verhaal werd te uitgebreid en voor mij is het een te groot ding ook.
