Alba's favoriete gang is draf, maar als dat aan de riem niet langer lukt doordat ze aan het eind van de riem is gekomen gaat ze over in telgang. Dat kan ze van heel rustig, bijna stap, tot héél hard! Haar oma is ook een fanatieke telganger, die moest ik in de ring vaak even in de gaten houden.
Tijdens het los wandelen merk ik aan Alba dat ze gaat telgangen als draf wat te 'zwaar' wordt, bv in los zand, dan vraagt draf teveel energie en is telgang blijkbaar makkelijker. Ook als we al iets langer lopen of als er niets 'bijzonders' is (andere hondjes, geritsel in de struiken) gaat ze telgangen om zodra er iets is wat haar aandacht trekt héél soepel in draf over te gaan.
Alba kan de overgang tussen draf en telgang heel erg goed, 'schakelen' kost geen enkele moeite en valt ook bijna niet op. Daar kan ik ook aan zien dat het voor haar gewoon normaal is. Voordat we voor het eerst naar de osteopaat gingen, had ze een periode waarin ze meer telgangde, op momenten dat ze normaal zou draven en de overgang was niet zo soepel maar wat schokkerig (waarschijnlijk was dit alleen voor ons zichtbaar hoor, wij zijn allebei gangwerkfreaks en kijken heel veel naar Alba).
Na de behandeling was dat direct helemaal over, ik zag direct dat ze weer de voorkeur gaf aan draf en ook in draf weer parallel was. Er waren toen wat blokkades in haar rug gevonden, wat ik ook wel verwachtte aangezien haar rugbelijning als jonge hond niet heel sterk was.
Ik vind telgang een enorm lelijke gang, het hele lijf schommelt (bij Alba lijkt dat natuurlijk meer door haar vacht ook) en we noemen haar dan ook wel een kameel

.