Yep....de ellende is alleen dat het nu zo in elkaar verweven zit dat de weg terug erg moeilijk zal zijn.Boeffie Blafmans schreef: Ik denk dat er te zwart wit naar ziekte en gezond zijn wordt gekeken. Onze drang om te categoriseren is ontzettend groot. Het gevaar daarvan is, dat we té afhankelijk worden van een categorie, een fenomeen dat zich voordoet moet in een categorie passen, en pas dan kunnen we er iets mee. Dat is ook wat Martine zegt. En ik vermoed ook meteen een antwoord op kakocavi. Elke anorexia patiënt is begonnen met een lichte focus op weinig eten/lijnen. Maar het eigenlijke probleem staat los van eten/lijnen. Dat is de oppervlakkige focus. Het had zich ook op een andere manier kunnen uiten, bv op gezond eten, waar nu ook een label voor bestaat. Maar het eigenlijke probleem is obsessief compulsief gedrag, controledrang, die uit de hand is gelopen. Dat je obsessief compulsief gedrag anders benadert dan een angststoornis, of kanker en een gebroken been, dat lijkt me nogal logisch, ik heb daar geen DSM labeltje voor nodig, hopelijk elke hulpverlener/dokter ook niet...
De ontwikkeling in de gezondheidszorg is een weerspiegeling van onze maatschappij op alle vlakken, we zijn geobsedeerd door het geven van naampjes, labels, ziekten, noem het zoals je wilt, aan elk fenomeen dat zich voordoet en elk fenomeen te willen begrenzen en er pas dan iets mee te kunnen, in plaats van de dingen meer holistisch te benaderen.
Ik ben niet zo into de eetstoornissen hoor, dus de uitleg is even fictief op details
Laten we zeggen dat er 3 eetstoornissen zijn, anorexia, boulimia en orthorexia. Als je daar hulp bij wil zal je dus eerst een DSM moeten halen, met die DSM kan de behandelaar een DBC opstellen, een DBC is zoveel als het contract tussen behandelaar, patient en de zorgverzekeraar, orthorexia kan bijv gezien worden als een licht probleem waarvoor 10 uur hulp op jaar basis staat van een praktijkondersteuner, en anorexia word als de zwaarste gezien waarvoor je 2elijns hulp kan krijgen en onbeperkt, en boulimia zou er dan een beetje tussenin vallen.
Maar stel nou dat iemand met orthorexia dat heeft ontwikkeld omdat er sprake is van een traumatisch verleden en daardoor dus meer hulp nodig heeft dan de DBC toestaat...dan zal er dus een diagnose moeten komen die de benodigde behandeling "rechtvaardigt" in dit geval zal dat wsl PTSS worden, dat word dan de hoofddiagnose en orthorexia secundair.
Komt dan ook nog bij dat je voor elke behandelaar een diagnose moet hebben, je kan niet op basis van orthorexia alleen 2 psychologen hebben bijvoorbeeld, maar als je PTSS en orthorexia hebt kan je voor elke diagnose naar een andere behandelaar.
Dus stel dat je een geweldige psychiater hebt die heel goed is in het begeleiden met medicatie, en daarnaast heb je behoefte aan iemand die met praten je verder probeerd te helpen....dan heb je dus eigenlijk ook 2 diagnoses nodig (via omwegen kan het wel op 1 hoor, maar het is niet de bedoeling).
DUs ook via die kant loop je vast...
Ik vind dat er gewoon teveel mensen buiten de maatschappij gezet worden door alle labels, want aan de ene kant willen we graag labels zien om iets te snappen, en van de andere kant...ga eens solliciteren en meld eerlijk dat je als diagnose borderline of MPS hebt...(ben je overigens niet verplicht om te melden) fat chance dat je dan aan de bak komt daar...men heeft nu ook een vast beeld van iemand met borderline terwijl de verschillen daarin ook gigantisch zijn, maar dat ziet men niet zo snel meer omdat door al die handige labeltjes ook standaard ideeen zijn ontstaan over hoe met iemand met dat label om te gaan, we lijken verleerd te zijn om gewoon naar de mens zelf te kijken, ieder heeft zo zijn eigenaardigheden en behoeftes en waarom zou mijn hang naar een stiltekamer belangrijker zijn dan die van een collega die exact hetzelfde beleefd maar geen diagnose heeft maar gewoon iemand is die beter functioneerd in een rustige omgeving?
Als ik aankom met de melding dat ik autisme heb krijg ik bij wijze van spreken al gelijk een stiltekamer terwijl autisme echt niet per definitie inhoud dat dat nodig is, en die collega zonder stempel heeft er zwaar behoefte aan maar krijgt nul op rekest omdat er nergens op papier bewezen is dat dat nodig is....dat is toch krom?
