Dat dus... Als mensen begrijpen wat hun hond nodig heeft qua begeleiding, wel/niet aan kan, waartoe 'ie in staat zou kunnen raken en hoe eenKaela schreef:(...) En als jou hond 5 keer tot bloedens toe is open gebeten, zou je ook gaan generaliseren en een blokje om gaan. Ik schijt in mijn broek voor al die eigenaren die hun verantwoording niet nemen bij hun grote honden. Of dat nou breedbekken zijn of herders, ik ben er inmiddels doodsbang van. (...)
ander het gedrag (of zelfs alleen maar het ras) van de hond zou kunnen ervaren, dan zou mij en mijn honden heel wat angst en beperkingen (in wandelomgeving en -tijdstip) bespaard blijven!
@Xerox, Ik begrijp je weerstand en gevoel van onrecht heel goed en hóóp dat je dat ook hebt kunnen proeven in mijn eerdere berichtjes. Desalniettemin wil ik je ook een andere kant uitleggen, vanuit wat ik laatst mee maakte: Onlangs kwam ik terwijl ik met hond op de stoep (aangelijnd, want in de wijk) wandelde en een hoek naderde, oog-in-oog met een los lopende stafford te staan, die net die hoek om kwam, vlak voor de eigenaar uit. Ik schrok met het SCHOMPES. En dan reageer ik 'onhandig', want ik vlucht en kan daarmee dus triggeren nagezeten te worden. Ik realiseer me dat ook, achteraf, eenmaal aan de overzijde van de straat lopend (en dan dus vervolgens letterlijk doodsbang voor dat dit zal gebeuren..). Vóór ik aan de overkant van de straat ben, ben ik dan halsoverkop met hond - voor auto langs, dus niet ongevaarlijk, dat geeft de paniek wel aan.. - de weg op gevlogen. Dat kun je me kwalijk nemen, omdat het de Stafford zou kunnen triggeren en mogelijk in dit geval niet nodig was. Je kunt óók concluderen dat ik kennelijk zodanig bang ben, dat ik niet meer kalm/verstandig/overwogen kán reageren. Wie 'kiest' er nou voor om voor een auto voorbij te snellen...?? De eigenaar van de Stafford riep me vervolgens nog na dat ik verdomme nog banger was dan mijn hond. Ja, inderdaad! En dat is mij kennelijk kwalijk te nemen? Je kunt het ook omdraaien, je kunt ook zeggen dat er zó veel mensen enorm bang zijn voor een ras, dit kennelijk 'normaal' is (in de betekenis: de norm) en je daarmee dus als eigenaar rekening moet houden. Dat levert eigenaar en hond óók wat op, want als ik me veiliger voel, hoef en zal ik niet in blinde paniek raken en dus kalm (op veilige afstand) passeren. In het gegeven voorbeeld: als die stafford gewoon kort aangelijnd naast de baas had gelopen, was ik gewoon opzij gegaan - ver de berm in met mijzelf tussen beide honden in - had mijn hond eveneens kort gehouden met aandacht op mij en zo groetend gepasseerd. Dán kan ik dat namelijk en dat wíl ik ook veel liever, maar in (letterlijk) doodsangst reageer je met paniek.. En ik bén in zo'n situatie doodsbang dat mijn hond iets overkomt, omdat ik de hond niet ken, alleen het ras/type. En mijn honden zijn mijn álles...
Overigens, ik heb de eigenaar van deze hond e.e.a. natuurlijk niet kunnen uitleggen, want hij stond daar aan de overzijde van de straat, met een loslopende stafford, starend naar mijn maatje (die middels een koekje van mij geen gelegenheid kreeg contact te maken)... Dan ben ik maar op één ding uit: de boel sussen, die hond en baas kalmeren en zorgen dat ze z.s.m. verder lopen.
