En toen, een jaar later, kwamen wij. Chenak was inmiddels een zelfverzekerde meneer, nr 2 in de roedel op weg naar nr 1 zonder ook maar 1 keer te vechten. Dat had hij niet nodig. Maar hij was wel erg gericht op mensen, kreeg graag aandacht en werkte niet zo goed in het sledehonden team. Na een uitbreiden keuring mochten we het proberen. (voor meer details http://huskyheren.blogspot.nl/2013/12/h ... -deel.html )
Uiteindelijk heeft hij 10 jaar bij ons gewoond. Vele avonturen beleefd. Het was dus onze eerste hond. En achteraf wel een hele bijzondere. Chenak was heel zelfverzekerd. Heeft nooit uitgevallen naar een andere hond en ook nooit gevochten. Dat had hij niet nodig. Liepen we langs een hek met woest blaffende honden, dan plaste hij een keer en liep met zelfbewust verder. Boodschap afgegeven. Ooit werd hij lastig gevallen door een kleine keeshond. Hij tilde de hond op aan zijn nekvel, zoals met een puppy, en hield hem net zo lang in de lucht tot de hond kalmeerde. Toen zette hij hem op de grond en liep door, zonder het beestje nog een blik waardig te keuren.
Toen we vaker samen op stap waren begon hij ook voor ons te werken. Hij moest het willen. Dwang werkte echt zo averechts. Maar samen op stap, met step en ski's of te voet, dat schiep een band. Vooral die twee keer dat we hem wel angstig zagen: bij een schuivende puinhelling en bij de open trap waar we af moesten. Dat we hem daarmee hielpen, leerde hem vertrouwen. De trap heb ik hem af mogen dragen, doodstil hield hij zich. Dat was na een jaar bij ons en een groots gebaar van vertrouwen van zijn kant.
Kinderen waren helemaal goed. Altijd. Of ze nu 1 jaar waren en bovenop hem vielen, met z'n 10-en hem heen kwamen staan om te aaien of zwaaiend met stokken op hem af kwamen rennen - ook alleen maar om te aaien hoor, maar toch - meneer liet het goedmoedig over zich heen komen.
Met de kindertjes van vrienden:
Kregen we bezoek, dan ging hij iedereen even af, begroette ze en dan kwam er een warme "wroorororooororooo" wat zich nog het beste liet vertalen met "gezellig he?". Die keer dat we een BBQ bij de buren hadden was hij het er dan ook helemaal niet mee eens dat hij niet welkom was. Ineens stond hij daar, tussen het volk. We weten nog steeds hoe hem dat gelukt is. Want onze tuin was toch echt houdini proof.
Dat moest ook wel met hem: hij kon deuren open maken, klimmen, uit harnassen komen en was ook nog eens razendsnel met oog voor mogelijkheden. Hij was slim. Echt slim. Zo presteerde hij het om de pate van tafel te stelen terwijl daar 10 mensen omheen zaten waarvan er 2 expliciet de opdracht hadden hem in de gaten te houden. Maar meneer wist prima of hij in de gaten werd gehouden of niet. Talloos zijn dan ook de keren dat hij succes had (pond boter, hele kruidkoek, door bonbons, worst, kaas, pannenkoek, oliebol ... ). En weet je, succes was succes, het boeide hem dan ook niet dat hij op zijn kop kreeg. Hij wist zelf keurig in te schatten welke risico's hij wilde lopen. Hij wilde ook nog wel eens de restanten van de tafel opeisen zonder aan zelfbediening te doen. Was hij daarin te vervelend, dan verdween hij naar buiten, naar de kennel. Zijn ongenoegen kon hij dan heel goede duidelijk maken met een hoop gemopper. In de kennel ging hij dan met zijn kont tegen de deur boos zitten zijn. Maar gelukkig werden we uiteindelijk wel weer in genade aangenomen. Want haatdragend, nee dat was hij totaal niet.
Wel kon hij heel duidelijk maken dat hij naar binnen wilde. Met een blik. Maar waren we niet snel genoeg, dan verzon hij wel wat. Bijvoorbeeld door als een zot te gaan graven zodat de kluiten tegen de ruiten vlogen. Liepen we dan naar de deur, was de kuil vergeten en stond hij met een big smile voor je. Naar binnen graag!
Moedig, eigenzinnig, vergevingsgezind voor alle fouten die we met opvoeden maakten. Kletsmajoor, knappe man, gezelschapsdier. We hebben zo ontiegelijk veel van hem geleerd. We leerden niet alleen praten maar juist ook luisteren. Niet commanderen maar onderhandelen. En vooral op het laatst leerde hij ons over voluit leven. Genieten van het moment, van wat je kan. En over wanneer het genoeg is. De dag dat hij ingeslapen werd, was de enige dag dat hij zich ergens bij neerlegde.
De laatste avond
De fokker, met 40 jaar husky ervaring, zegt het nog vaak tegen ons. Zo'n hond krijg je nooit meer. Ik ben bang dat ze gelijk heeft. Al heeft het soms zijn voordelen een iets minder eigenzinnig exemplaar in huis te hebben
) Koninklijke hond om te zien ook, jullie eerste hussebus. En prachtig, dat natuurlijke overwicht dat hij liet zien zonder ervoor te moeten vechten. Onze hus heeft/had overwicht ook wel, maar kan toch ook een behoorlijke middelvinger opsteken als hij ervoor in de stemming is. 
Bij jullie is het huskyvirus na Chenak ook besmettelijk gebleken, geloof ik. 
Pak ik het vestje, loopt ie snel weer de keuken in. Moet ik hem een paar keer roepen, tot ie met een dramatische kop naar me toe komt (ik loop nooit achter hem aan, wacht altijd tot hij zich vrijwillig in het hesje laat hijsen. Dat doet hij ook altijd. Maar hij moet eerst even zijn punt maken. 
