Het was ook een deel opluchting, want hij was echt wel op en was al minder aanwezig in huis ( ging vaak apart liggen). Het was echt meer dan tijd. Nog een paar dagen langer en hij zou gewoon vanzelf doodgegaan zijn bij gebrek aan voedsel...
Maar we wilden ook samen afscheid nemen, de kindjes voorbereiden ed, en een momentje vinden waarop we allemaal thuis waren was niet gemakkelijk. Bovendien stak Meneer een beetje zijn kop in het zand en zei dat hij niet zag dat het nodig was maar negeerde het probleem zou wat. Luis was nog wel alert en kwam zijn knuffels halen, liep nog met zijn staart omhoog, dat is hij gebleven tot het eind.
Heb ik mij nog eens kwaad op Meneer moeten maken en moeten vragen of hij echt ging wachten tot hij ergens dood ging liggen, voordat hij er dan ook in mee was.
Het afscheid zelf was wel mooi. En de kindjes hebben uiteraard ook gehuild maar omdat we het al weken zagen aankomen viel het ook wel mee.
Cuzco heeft er wel last van. Dat was uiteraard te verwachten.
En dan breekt mijn hart.
