Pippa is inmiddels bijna 8 jaar, niet gecastreerd en wordt zo om de 6 maanden loops. De loopsheid verloopt altijd normaal, vind ik. Je merkt haast niet dat ze loops is, verliest weinig bloed. Ze markeert wat meer en is wat meer geïnteresseerd in andere luchtjes.
Na een week of 8 is ze wel wat schijnzwanger. Beetje pieperig, beetje dikkere melkklieren. Soms een dag niet willen eten. Dit gedrag is in de loop der jaren niet ernstig veranderd...
Goed, terug naar het knobbeltje, ik schrok mij natuurlijk rot. Ze is niet echt een knuffelhond dus geen idee hoe lang het er al zit. Het is zo groot als een erwtjes.
Gisteren (donderdag)naar de dierenarts.
En eerlijk...ik ben ff tja geen idee...
Hij heeft gevoeld, mijn (bovenstaand verhaal) aangehoord. Hij gaf aan, geen paniek, rustig aan, goed in de gaten houden. Groeit het? Aan de bel trekken...
Hij maakte zich meer zorgen om de schijndracht en bmo... Wat ik zo tussen de woorden door "hoorde " was dat hij liever zou castreren dan dat knobbeltje, nu, verwijderen.
En nu ben ik totaal in verwarring.
Zijn er hier mensen met een teefje dat een knobbeltje bij de tepel heeft/ heeft gehad? Wat zei jullie DA? Wat hebben jullie gedaan?
En dan die castratie? Natuurlijk ben ik mij bewust van een BMO, ook een gesloten BMO. Toch overwegen om alsnog te laten castreren?
Pffff volgende hond wordt een reu..

