Die kleine Spaanse pendejo van mij heeft gisteren een kip doormidden gebeten
In geen 30 jaar dat ik een hond heb is iets in die richting me overkomen, maar ineens was het zover.
Net op bezoek, loslopende kippen in de tuin, geen vuiltje aan de lucht, we gaan naar binnen, Tola wordt los gemaakt, de deur gaat open en Tola is weg. Ik hoor geblaf en ren de tuin in (het blaffen blijkt van een hond in de tuin er naast maar zo ren ik wel in de goeie richting blijkt, het kippenhok

) en ik zie Tola met z'n bek vol veren en een gehavende kip achter de kruiwagen.
'Gelukkig' stierf kip heel snel (je zag het leven er per seconde uitvloeien

) en hoefde oom niet z'n bijl te pakken (zo deed hij het als het tijd was).
Gloeiende...daar sta je dan, net of je in een slechte film zit.
Oom zei 'ja, kippen gaan wel 's dood', ik heb m'n excuses aangeboden en uiteraard een nieuwe kip maar hij wilde er niet van weten.
Sjongejonge, de adrenaline bleef nog wel even aanwezig. En de boosheid (boos op mezelf natuurlijk).